Yazara Gore Listeleme

Aşkta özgürce uçabilmesi için sedeften kanatlar taktım ona. Ama o, benim verdiğim kanatlarla benden gitti. Düşünüyorum da… Kanat takmak yerine gitmesin diye bir ağaç gibi kökleriyle bağlasa mıydım kendime? Ama ne fayda… Gitmeyecek olan kanadı olsa da kalır. Gidecek olana zincir vursan da kanatlanır. O şimdi ne mi yapıyor? Benden sakladığı ellerini başkalarına uzatıyor. Benimse ellerim buz tutarken kalbim cayır cayır yanıyor. Peki sonunda ne mi oldu?… Ben onun için zaman kaybı, o benim için aşk ayıbı. Hayat bana neleri öğretti biliyor musun? Sen onu insan yerine koyarken o seni aptal yerine koyuyorsa yapacağın tek şey onu hayatından def etmektir. Eğer bunu yapamamışsan o haklı demektir. Sizi sevmeyenleri ve size değer vermeyenleri geçmişte bırakın. Asla geriye dönüp bakmayın. İnanın gelecek günler daha aydınlıktır. Ve geçmişe takılı kalmak bir geleceği harcamaktır. Hayat ayakta kazıklanmak değil, yediğin kazıklara rağmen ayakta kalabilmektir. Gerçek mücadele ise seçtiklerinle aynı yolda yürümekten çok, seçmediklerinin yolunuza taş koymasına karşı durabilmektir. Kimi insan aradığı kişinin yanlış kişi olduğunu onu bulur bulmaz anlar. Kimi insansa bulduğu kişinin doğru kişi olduğunu onu kaybettiğinde anlar. Bu yüzden bazı insanlar reddettiği için değil, tercih ettiği için yalnızdır. Hayat istediğimiz her şeyi vermez kolay kolay. Kalbinin kapısını beklediğin kişi için açık tutarsın ama içerisi beklemediklerinle dolar. Bir insanı asıl üzen ellerinin bomboş kalması değil, başka bir eli tutabilecekken artık tutamamasıdır. Sonradan üzülmek istemiyorsanız aman dikkat edin. Zihniniz dağılmasın. Bugün yüzünüzü güldüren yarın yüreğinizi ağlatmasın. Aklında olsun… Eğer hayatına giren kişi sana geçmişini unutturuyorsa, o artık senin geleceğindir. Ve şunu da unutma! Hayatınıza çok sevdiğiniz biri girdiğinde yola onunla devam etmek uğruna sizi siz yapan değerleri harcamayın. Çünkü o değerler en çok yola onsuz devam etmek zorunda kaldığınız zamanlarda size lazım olacak. Bu yüzden sakın bir başkası için kendinizi terk etmeyin. Siz en çok onsuzken size lazımsınız.

Kirpi’nin Zarafeti’nin yazarı Muriel Barbery’nin ilk romanı Gurmenin Son Yemeği, ömrünün son gününde, gençliğinin ilk tadını hatırlamaya çalışan bir gurme hakkında, Proust’u aratmayacak bir lezzet ve anlatı şöleni. Eleştirel kabuğunun altında çocukluğuna, büyükannesinin mutfağına, samimiyete ve basit tatlara duyduğu özlemle yaşayan lezzetlerin üstadı, Paris’in gösterişli restoranlarından sempatik pastanelerine, aile ilişkilerinden tutku dolu aşklara hayatının dökümünü yapıyor. *Öleceğim ama yüreğimde cirit atan bir tadı anımsamayı bir türlü başaramıyorum. Biliyorum ki bu tat, tüm yaşamım boyunca susturduğum bir kalbin anahtarını elinde tutan, tüm yaşamımın ilk ve son gerçeği.

*Kızmaya değer şeyler olacaksa, sevinmeye değer şeyler de olacaktır. Sevinmeye değer şeyler olacaksa, demek ki o şeylerin de bir anlamı olacaktır. Ama öyle şeyler yok bu dünyada!* Sesini bir ton daha yükseltip, *Birkaç yıl sonra hepiniz ölecek, unutulacak ve hiçbir şey olacaksınız; onun için, kendinizi buna bir an önce alıştırmaya bakın!* dedi.İşte o an, Pierre Anthon’u o erik ağacından bir an önce indirmemiz gerektiğini anladık.Hayatlarımız niçin sonu gelmez bir anlam arayışı üzerine kurulu? Yaptığımız işleri, verdiğimiz kararları, sürdürdüğümüz ilişkileri sürekli bir anlam terazisinde tartmamız neden? Anlam gerçekten o kadar önemli, adının yansıttığı kadar *anlamlı* bir şey mi? Yoksa toplumca kafayı anlamla bozduk da, bu takıntımızın farkında mı değiliz? Öyle ya da böyle, Danimarkalı bir grup genç, *anlam* denen şeyi feda etmemeye kararlı! İzin vermeyecekleri bir şey varsa, o da *her şey*in *hiçbir şey*, *birileri*nin de *hiç kimse* olduğunun kendilerine dayatılması! her gün yapmakta olduklarımız, üstünde fazla kafa yormadan sürdürdüklerimiz, bir şey ya da biri olmak için... Ya günün birinde, *Her şey anlamsız,* diyen biri çıksa, buna ne kadar dayanabiliriz? Yayımlandığından bu yana tüm dünyada gençlerin büyük ilgisini toplayan ve çeşitli dillere çevrilen romanda, Danimarkalı yazar Janne Teller, naiflikle gerçekliğin arasında, kan dondurucu bir nihilizmin sınırlarında geziyor!

Edebiyat, Müzik ve Resimle Yaşamak Ya da Roland Barthes Kısa Özet Roland Barthes; Göstergebilimci, edebiyat kuramcısı, sanat eleştirmeni, estetikçi... Hiçbir zaman psikanalizden vazgeçmedi; etnoloji, antropoloji ve sosyolojiden uzak kalmadı. Yazı, imge ve dil tutkusuyla ("Bir hastalığım var, dili görüyorum") edebiyattan sinemaya ve modaya kadar birçok alanda incelemeler yayınladı: "Edebiyat yürümeyi sağlamaz, nefes almayı sağlar". O bir bilim adamı ve yazardı. Sürekli yinelenen ve var kalan ideolojilere ("Faşizm konuşma yasağı değil, söyleme mecburiyetidir"), okuru zehirleyen kaypak anlamlara karşı durdu. "Anlamın sağlığını kurtarmak" için yazdı. Resim ve müzikle ömrü boyunca iç içe yaşadı: Resim ve imgenin teorisyeni aynı zamanda bir ressam, besteler yapan amatör bir piyanist, "sesin zerresini" tanıyan bir opera tutkunuydu. Tutkuların, arzuların güncesini tutan bir yazardı. Dünya dillerinde elden ele dolaşan Bir Aşk Söyleminden Parçalar onun yapıtıdır; "Hala birçok insan aşık oluyor, aşk söylemi hala sürüyor". Yarım kalan roman projesi, Vita Nuova’da ise yeni bir hayatın romanını yazmak istiyordu. O, yüzyılın sahnesinde olan bir aktördü. Çağımızın sanatçılarını, yazarlarını, okurlarını derinden etkileyen öncü bir yazardı. Jacques Derrida, Roland Barthes için "Onun adı benim için biriciktir" derken çok haklıdır.