Konusu: 1970 yılında tıp fakültesine başladığımda, doktorlar insan vücudunu
sınırlı sayıda bağımsız parçadan oluşan karmaşık bir makine olarak
görmekteydi. Bu makine, ona iyi baktığınız ve doğru yakıt ile beslediğiniz
sürece ortalama 75 yıl iş görmekteydi. Tıpkı üst sınıf bir otomobil
gibi büyük kazalar geçirmemesi ve parçalarının geri dönülmez biçimde
bozulmaması koşuluyla gayet iyi gidebilirdi. Beklenmedik felaketleri
önlemek için tüm yapmanız gereken yaşam boyunca birkaç kez rutin
bakıma girmekti. Tıp, enfeksiyonlar, kazaya bağlı yaralanmalar veya
kalp hastalıkları gibi akut beliren sorunları çözmede işe yarayan güçlü
araçlara sahipti. Ne var ki geçen 40-50 sene içinde, sağlığımızla
ilgili
olarak çok temel bir şeyler ters gitti ve bu eski yaklaşım sorunların
nasıl
düzeltileceğine ilişkin artık bir açıklama veya çözüm sağlayamıyor gibi
görünüyor. Karşılaşılan sorunlar tek bir organın veya genin arızalanması
ile basitçe açıklanamamakta. Böyle bir açıklamanın yerine, bedenlerimizin
ve beyinlerimizin hızla değişen çevreye uyum göstermesine yardımcı
olan karmaşık düzenleyici mekanizmaların, değişen yaşam tarzlarımızın
etkisi altında kaldığını fark etmeye başladık. Bu mekanizmalar bağımsız
olarak değil, bir bütün olarak çalışırlar. Beslenmemizi, metabolizmamızı
ve vücut ağırlığımızı, bağışıklık sistemimiz ile beynimizin gelişimini ve
sağlığını düzenlerler.
