En Çok Görüntülenen Kitaplar

Kadının henüz toplumun eşit bir yurttaşı olarak yurttaşlık haklarını elde edememiş olduğu bir dönemin gerçekleri çerçevesinde kurgulanmış yarı efsanevi bir romanla karşı karşıyayız. Grek toplumunda kadın, yurttaş sayılmamasına ve köle gibi görülmesine rağmen birçok açıdan bugünkü kadından daha özgür. Bugün yurttaşlık haklarını da elinde bulunduran bir fahişenin hayatını okumak, çok daha rahatsız edici olabilir. Tecavüz olaylarının ve aile içi şiddetin cezasız kalması, çocuk gelinlerin varlığı ve kadın bedeni üzerinden oynanan siyasi oyunlar -şayet bu bir ilerleme meselesiyle- "modern" toplumumuzun Grek toplumundan daha ileride olmadığını kanıtlar nitelikte. İşte Afrodit bunun cinsellik boyutunu gözler önüne seriyor, diğer tüm insani boyutlarla birlikte… Afrodit'e iki farklı bakış açısıyla yaklaşmak mümkün. Bunlardan bir tanesi bugün insanımızın hâlâ mahrem saydığı, konuşmakta güçlük çektiği bir konu olan cinselliği ele alan bir eser olması. Dolayısıyla "ayıp" kavramı eliyle kişisel özgürlüklere vurulan darbeyi bize hatırlatıyor. Afrodit'e yönelik diğer bir yaklaşım ise efendi-köle diyalektiği üzerine kurulu fahişelik mesleğinin kendisiyle ilgilidir. İnsanlık, tarih boyunca zaafları üzerinden idare edilmiş; iktidar olgusu buradan beslenmiştir. Bu açıdan cinselliğin bastırılması, meselenin bir zaafa dönüşmesine yol açmıştır. Siyaset ve bekaret bu noktada kesişmektedir. Bekaret söylemi bugün hâlâ korumacı devletin damarlarındadır. Afrodit'in bakirelikten hoşlanmaması bu nedenle dikkate değerdir. Bu açıdan da roman aslında cinsellikten çok daha fazlasına ilişkindir. Böyle bir roman hayatlarımızdan daha fazla kurmaca değildir. Gerçekle kurgunun el ele gidişi söz konusuymuş gibi görünse de Afrodit tam olarak hayatlarımız gibidir.

John Connolly Ölüm Sanaçısı ile şaşırtıcı bir çıkış yakaladı. Karanlık Çukur da aynı derecede vahşilikte açık sözlü; ama sıkı ve şüphe dolu öyküyü saran masalların yankılandığı daha melankolik bir tonda anlatılmış. Karanlık Çukur en iyiler arasına girmeyi kesinlikle hak ediyor. Guardian Connolly’nin çağrışım yapan yazısı tuhaf bir biçimde şiirselliğe çok yakın. Independent Bu ikinci roman Ölüm Sanaçısı’ndan daha kurnazca ve karmaşık yazılmış. Connolly’nin lirik dili ve araya sokulmuş olan esrarlı metinleri James Lee Burke’ü andırıyor. Sunday Telegraph Zekice, şık, edebi ve iyi araştırılmış. Bu roman John Connolly’nin önde gelen cinayet romanı yazarlarımızdan biri olduğunu kanıtlıyor. Mail on Sunday Asil ve son derece iyi bir cinayet romanı. Sunday Tribune, Dublin Karanlık Çukur, içine karanlık esprilerin serpiştirildiği korkutucu, rahatsız edici ve zalim bir hikâye. Yorkshire Evening Press Atmosferik, zorlayıcı ve derinden üzücü. Karanlık Çukur yıldızı göklerde hüküm sürecek bir yazarın doğuşunun altını çiziyor. Manchester Metro Heyecanlı bir hikâye ve Parker çekici bir kahraman. Connolly bir melek gibi yazıyor..Şiddet aralıksız ve tüyler ürpertici derecede yaratıcı. Connolly canileri olağanüstü tasvir ediyor. Sunday Times Tüyler ürpertici bir yolculuğa hazır olun. Peterborough Evening Telegraph Entrikalarla dolu ve büyüleyici bir öyküsü olan sinirleri alt üst eden psikolojik bir hikâye. Paisley Daily Express Bu gerilim romanında özenle orkestraya uyarlanmış bir yazı tarzı hakim. Good Book Guide

. yüzyılın en orijinal, en açık sözlü filozoflarından biri olduğu halde yakın bir tarihe kadar gölgede bırakılan, “Umutsuzsam bana ne! Değilmişim gibi devam!” ilkesini benimseyen Günther Anders nihayet Türkçede. Kafka’dan Yana Kafka’ya Karşı, polemikçi yaklaşımıyla, Kafka okurlarını ve eleştiri türünü sevenleri hayal kırıklığına uğratmayacak… “Kafka... masada oturmuş, önünde boş bir tabak, inatla, tabakta olmayan yemeği kaşıklayan birini andırır. Dolu zannedenlere, tabağın gerçekten de boş olduğunu göstermek istercesine.” (Tanıtım Bülteninden)

Kuruluş, yükselme, duraklama, gerileme ve çöküş... Üç kıtaya yayılmış, onlarca ayrı kültür, din, dil, ve etnisiteye sahip halkları 600 küsür yıl beraberce yaşatmayı başarmış bir cihan devletinin, kitaplarımızda içine sıkıştırıldığı kalıp bu. Bu kalıptan çıksa çıksa bir karikatür çıkabilirdi, nitekim çıkan da o olmuştur. Peki neden yapılmıştır bu beyin amaliyatı? Bir daha bu topraklarda "Osmanlı" benzeri bir oluşumun ortaya çıkması istenmemişti de ondan. Bu tehlikeli 'millet'in, ecdadının bir zamanlar neler yaptığını öğrenirse sıkıştırıldığı kalıpları kırmak gibi bir alışkanlığı olur, bu da kurulmak istenen düzenin altına bomba koymak anlamına gelirdi. Onun içindir ki, Osmanlı yıllar yılı kötülendi, aşağılandı, küçük görüldü, artıları bile eksiye dönüştürüldü. Türkiye asırlık kalıpları birer birer kırarken, tarihinin buna eşlik etmemesi düşünülemezdi. Bu hem tarihçiliğin dünyada geldiği noktaya tersti, hem de Türkiye'nin yükseldiği konuma. Türkiye, hafızasına karikatürleştirilerek nakşedilen geçmişinin mevcut konum ve rolüne ters düştüğünü fark ederken, tarihçilik de fersude tarih anlatısının küpünü çatlatıyor, yalanları, efsanleri bir bir ortaya seriyor. Böylece hem biz ülke olarak çıktığımız noktada Osmanlı güneşini daha eksiksiz görebilecek bir donanıma kavuşuyoruz, hem de tarih, kafamızdaki kalıpları yıkarak bizi özgürleştiriyor. Mustafa Armağan tarihte nadir rastlanan bu kritik kavşakta kaleme aldığı Osman'lının Kayıp Atlası'nda, kaybettiğimiz büyük haritayı, elimizdeki parçalarından yola çıkarak tasvir etme çabasında. O 'kayıp atlas' yeniden bulunacak mı? sorusunun cevabını, ancak elimizdeki parçalardan hareketle bulabileceğimiz inancında.