Yazara Gore Listeleme

“Tora torta kombeee Fero nonka hum zeee Kalentaka lumumbus Tanketana bun geee...” Bir yazarı güçlü kılan nedir? Bu uzun öyküyü/novellayı/kısa romanı (bir yazarı güçlü kılan, kesinlikle türler hakkındaki lüzumsuz bilgisi değildir) okurken kendimi dönüp dolaşıp bu sorunun kıyısında buldum. Nedir Güray’ı iyi ve güçlü bir yazar yapan: cesareti, evet. Metnin içinde kendi imal ettiği yüksek etkili kurgusal patlamalardan korkmayıp üzerine gitmek ve yeni patlamalar çıkarabilmek cesareti. Ve yetenek, formüllerle izah edilemeyecek kadar net bir anlatma ve kurgu yeteneği. Keyif! Yazarken keyif almayan, coşku duymayan, tutkuyla yazmayan hiç bir yazarın dehasından söz edemeyiz. Bu mümkün değil. Nedir abi bu kadar mı? Şu bir de: Sadece dünyaya berisinden bakmayı bilenlerin, bilmek demeyelim dünyaya berisinden bakmaya tutuklu olanların, tutuklu demeyelim başka türlüsü elinden gelmeyenlerin sahip oldukları bir yeryüzü tecrübesi, bir çeşit bilgelik hali. İhsan. Sanki ihsan edilmiş bir şey. Bu hikâye ne mi anlatıyor? Her iyi hikâye gibi ya sonuna kadar anlatmalıyım size ya da okumanızı sahibinden dinlemenizi istemeliyim. Çünkü denedikçe bu müthiş hikâyeye haksızlık etmiş olacağım. Belki şunu dinlemelisiniz, şu sözleri: “ Aklın ötesine geçtim sanarsın ki, Orası kalbin berisidir O gitmeden insanın başından Nasıl kalbine döneceksin.”

Uzayın derinliklerinde, sadece çocukların yaşadığı mavi bir gezegen varmış... Brimir ve Hulda işte bu gezegende yaşayan iki dosttur.Herkesle arkadaş olan ikili oldukça sade ve mutlu bir hayat yaşamaktadırlar, ta ki tuhaf görünümlü Pekmutlu İyigünler’in uzay gemisi sahile düşene kadar. İyigünler, çocukların gençlikleri karşılığında hayatlarını çok daha eğlenceli hale getireceğine söz verip onlara pek çok fırsat sunar. Çocuklar kendilerini yeni eğlencelere o kadar kaptırırlar ki normalde yapmayı çok sevdikleri her şeyi unuturlar. Bir gün Hulda ve Brimir karanlıkta yaşamaya mahkûm olan solgun çocuklarla karşılaşırlar. Onlara yardım etmeleri gerektiğini anlayan ikilinin, önce kendi adalarına dönüp Pekmutlu iyigünler’in, göründüğü gibi biri olmadığı konusunda arkadaşlarını ikna etmeleri gerekecektir...

Kuzey Zamyatin’in elinizdeki kitapta yeralan iki hikâyesinden “Kuzey”, adı üstünde. dev buzulları, uçsuz bucaksız denizi. uçsuz bucaksız gündüzü ve gecesiyle zorlu doğa koşullarını önümüze seriyor. Kuzey insanlarını anlatıyor. Daha doğrusu. aralarından birkaçını. En cok da birini: İsterken ve severken, aklına eseni gözünü kırpmadan yaparken kelimenin su katılmadık anlamıyla valisi bir Lapon kızını. Kızıl saçlı Pelka’yı. sevgilisi Mıırey’i, patron Kortonıa'yı vc karısını bu kadar az ayrıntıyla bu kadar mükemmel çizerken Zamyatin tanı bir ustalık gösteriyor Bir hüzün hikâyesi, “Kuzey". Derinlikler Kitabın ilk hikâyesi “Kuzey "in okuru usul usul içine çeken hüznüne karşılık, ikinci hikâye “Derinlikler", yumuşaklıktan çok uzak, hattâ acımasız. Konu, ilk bakışta, bildik: Aşığıyla sevişirken kocasına yakalanan genç köylü kadın, Afimya, koşulların değistirilemezliğine inananlardandır, dayak ve işkence altında hayatım sürdürür Ve hu duruma böylece rıza gösteren sevgilisinden hamile kalır. Her sey giderek sertleşir, giderek acımasızlaşır, hir önceki aşamada facia sayılan, hir sonraki aşamada gündeliktir, sıradandır.Ama hiç sıradan olmayan, Zamyatin'in çoğu defa yalnız bir-iki kelimeyle ulaşabildiği “derinlikler”dir

''Hatırlamak kalbin düşünmesidir. Bırak kalbin düşünsün. Hatırla.” Varoluşu anlamsız bulanları anlamıyordu. Ona göre varoluşun sorunu nihayetinde anlamsız değil aşırı anlamlı olmasıydı. Katlanması zor olan da anlamsızlığı değil sonsuzcasına uzayıp giden anlamlarıydı. Şu sakin sakin yürüyen insanların kafalarının içinde ne dolaplar, ruhlarında kim bilir ne tufanlar dönüyor, bedenlerinin içindeki katilleri, maktulleri, âlimleri, adileri saklamak için kim bilir nasıl mucizevi bir mücadele veriyorlardı. Musa’nın Uykusu ile tanıdığımız Tuğba Doğan ikinci kitabı Nefaset Lokantası ile günümüz Türkiyesi’nde hayatın somut gerçeklikleriyle boğuşan bireyin açmazlarını, ana karakteri Salih’in bakış açısıyla ele alırken, zaman ve coğrafya ikiliğinin kıskacında dile gelen varoluşun içsesini de anlatıya dahil ediyor. Kişi arzusuysa coğrafya kaderdir.