En Çok Görüntülenen Kitaplar

Adam Philips, bir insan hayatının her zaman farklı bakış açılarından betimlenebileceğine ve psikanalizin de bu yollardan sadece biri olduğuna inanan mütevazi bir psikanalist. Bilimsellik, yani değerden bağımsız bir Hakikat arayışını payesinin, psikanalize özel bir üstünlük kazandırmayacağını, psikanalizin o bilmişlik tavrından, ancak dilini ortaklaşa kullanıma açarak, gündelik hayata karışarak sıyrılabileceğini düşünüyor. Ona göre psikanaliz, insanların kendilerine daha iyi hissetmelerini sağlayan bir hikaye ya da bir hikaye anlatma tarzı. Bir tür sohbet. İnsanlar kendi yaşamları cılı bir hale geldiği için katılıyor bu sohbete. Öpüşme, Gıdıklanma ve Sıkılma Üzerine bizi, psikanaliz teorisinde ihmal edilmiş olan küçük küçük, ama son derece önemli konular hakkında ilginç sohbetlere davet eden denemelerden oluşan bir kitap. Endişe, risk, sükünet, gıdıklanma, osurma, öpüşme, yalnızlık, yaratıcılık ve suçluluk duygusu arasındaki ilişki; sıkılma, fobi-teori benzerliği; bir metin değil bir deneyim olarak rüya; inanç ve engeller gibi, herkesi ilgilendiren konularda çarpıcı saptamalrda bulunuyor Philips. Mesela, ''İnsanlar yaşamlarının, olasılıklardan en çok korktukları dönemlerinde aşıkl olurlar'' diyor. '''Bir şeyin ya da kimsenin ne olduğunu, onunla aramıza girenin ne olduğunu öğrenerek anlayabiliriz. Bilinç engellere dairdir.'' diye bir kesinlemede bulunup, psikanalitik terapinin amaçlarından birinin hastanın mücedele edecek daha tatminkar engeller bulmasını sağlamak olduğunu söylüyor. Philips şu soruyu soruyor bize: Kendimizle haddinden fazla alakadar olmakla kendimizi nelerden mahrum bırakıyoruz? Ona göre, her şeyi bilme saplantısı hem psikanaliz hem de hayat için olumsuz sonuçlar doğıuruyor. Bizi, neleri içerdiğini kendimiz dahil kimsenin bilemeyeceği bir yalnızlığa, Rilke' nin ''meyvenin içindeki çekirdek'' dediği verimli yalnızlığa davet eden bir kitap bu. Yalnızlığa cesareti olanlar için...

"Hayat, kayaç katmanları gibi parçalarına ayrılan değersiz bir kütledir." Türkçe edebiyatın sözünü sakınmayan kalemi Ayfer Tunç, yazarlık hayatının 25. yılında sarsıcı bir romanla karşımızda. Hayatı "yolcu" olarak yaşamak isterken baba mirası otelin işletmecisi, ailesinin "reisi" olmak zorunda kalan Mürşit, her geçen gün tamahkârlaşan bir şehirde, gerçek dostluğu İstanbul'da bıraktığı hayaletlerden kaçarak Mürşit'in oteline sığınan Madenci'de buluyor. İki arkadaşın dünya algısı, okuyucuya Türkiye tarihindeki utanç sayfalarının bir özetini sunuyor. Arka planı toplumsal facialar, kitlesel cinnet hikâyeleriyle örülen Dünya Ağrısı'nda, geçmişle hesaplaşma cesaretini gösteren insanları yaşadıkları toplumdan ayıran sınır imleniyor. Dünya Ağrısı kelimelerle sıkılmış bir yumruk. Böyle bir şehirde sır saklamanın imkânsız olduğunun farkında değil. Öğrenecek elbet, bir gün şehir dediği şeyin birbirini gözleyen sayısız gözden ibaret olduğunu o da anlayacak. Ama buna çoktan alışmış olacak ya da daha fenası başkalarını gözleyen sayısız gözden biri haline gelecek. Babamın oğlu o olmalıydı diye düşünüyor, ben, oğlum gibi bir oğul olsaydım babam mutlu ölürdü; oğlum babamın istediği gibi bir oğul olduğu için ben mutsuz öleceğim.

Zirzop şirin olduğu kadar yaramaz ve huysuz bir ayı yavrusuydu. Bir gün annesinin öğütlerine dayanamayarak inini terk etti. Ancak onu kötü günler bekliyordu. Çingenelerin kurduğu tuzaklar, kulağında küpe ile oynatıldığı günler, panayırda kafese hapsedildiğinde yaşadığı acı dolu anlar...Zirzop, yaşadığı her olumsuz olayda annesinin verdiği öğütleri hatırlıyordu. İstemediği hayatı yaşamaya mecbur edilirken annesini ve tek dostu Şerefi çok özlüyordu. Çünkü gerçek sevgiyi onlardan öğrenmişti.Peki, bütün bunlar geride kalacak mıydı? Ormanından aylarca uzakta yaşayan Zirzop tekrar annesini bulabilecek miydi? Yaramaz ayı Zirzop, Şeref ile doyasıya oyun oynadığı mutlu günlere yeniden dönebilecek miydi?Zirzop'un uzun ve maceralı yolculuğuna eşlik etmeye ne dersiniz? (Tanıtım Bülteninden)

Hakk’ın da râzı olduğu sevilen bir eğitimci olabilme gayretinde mesafe almalıyız. Bunun vasıflarını da Peygamber Efendimiz’in emsalsiz örnek şahsiyetinden almalıyız. Gayretimizle, azmimizle, sabrımızla, olgunluğumuzla tam bir şahsiyet tevzî edebilmeliyiz. Hep tebessüm hâlinde bir liyâkat ile dâimâ; Peygamber Efendimiz’in eğitim usûlleri etrafında; «O nasıl öğretirdi?» sualinin cevabı mâhiyetinde bir kıvâma sahip olmalıyız.