Yazara Gore Listeleme

Ayşe sekiz yaşında. Onu, altı yaşındayken tanımıştınız. Nasıl küçücük bir kızdı! Şimdi, okulu, okumayı, ders çalışmayı, sınıf geçmeyi, çalışkan olmayı, arkadaşlıkları, konuştuğu dilin, Türkçe'nin güzelliklerini, acı çekmeyi, insanları tanımayı, kafa karışıklıklarını öğrenmeye başlamış, düşünceli bir 'küçük hanım' oldu. Durmadan kitap okuyor. Çünkü, başka çocukların nasıl yaşadıklarını, neler düşündüklerini, neler yaptıklarını şimdi daha çok merak eder oldu. O yüzden, kitap elinden düşmüyor.

Herkes kendisiyle bir şekilde konuşur. Bazen sesli yapar bunu, bazen sessiz. Bazen konuştuğu vicdanıdır, bazen kalbi. Ah, bazen nefs olur bu, bazen akıl. Bazen pişmanlık gözyaşlarıyla konuşur. Bazen uzak - yakın bir dostla. Tüm bunları ete kemiğe büründürüp “Feride” diyor Sait Köşk. Feride; kimi zaman bir dost, kimi zaman bir eş, kimi zaman da bir derman hayat yaralarına. Feride önce Hemdem oldu, dostça. Şimdi Hemhâl. “Merak ettim Hemhal ne demektir diye. Öğrendim ki aynı hissetmekmiş. Aynîleşmek de denilebilirmiş. Dostunuzla aynı rüyayı görmek gibi. Yaşanılan aynı durumlara farklı ortamlarda olsanız da aynı tepkileri vermek gibi.” Ne mi anlatılıyor bu kitapta? Biraz tefekkür, biraz hayat, biraz gölgelere takılma. Asıllar bir sonsuzda... Biraz imtihan, biraz sabır, biraz tevekkül. Pişmanlıklarla günahlardan arın. Biraz gül, biraz ara sor, hemdem ol, hemhâl ol, hemdert ol. İşte geldik gidiyoruz; bir sonsuzda bizi neler bekliyor, farkında ol.

Mamak... 12 Eylül darbesinin ardından bir cezaevi... Ve Türkiye'nin her tarafını çok sarsıcı bir şekilde etkileyen günlerde Mamak'ta ayakta kalmaya, direnmeye çalışan kadınlar... Direnirken birbiriyle dayanışan ve her acıdan bir kahkaha çıkaran kadınların… Bir başkaldırı hikayesi. Gülerek, şarkı söyleyerek, hayır diyerek, birbiriyle dayanışarak, paylaşarak yaşanan bir hikaye … Mamak Askeri Ceza ve Tutukevi'ndeyken, bir güvercin ürkekliğindeydik önceleri... Ürktük, çekindik, korktuk, kaygılandık ve de suskunduk. Anlamaya çalıştık. Sonra toparlandık. İnsanlığımızı, kişiliğimizi, devrimci değerlerimizi savunmak üzere güçlerimizi birleştirdik. Suya atılan taş misali başladı bu başkaldırı… Önce küçük bir halka, sonra giderek büyüyen, çoğalan ve tüm suya yayılan halkalar gibi… Sevgilerimiz büyüdükçe, dayanışmamız güçlendikçe, zulmün küçüldüğüne tanık olduk. Ölüm hücresinde, tabutlukta ya da bir başına tecritlerde, kafeslerde iken bile dostlukların, yoldaşlıkların sıcaklığı ısıttı üşüyen bedenlerimizi, yüreklerimizi… Bir de içimizi en çok acıtanın, kendi acımızdan çok, dostlarımızın acısına tanıklık etmek olduğunu öğrendik orada... Ve birlikte, daha bir dik durmayı, daha bir dik yürümeyi… Onlar kişiliklerimizi elimizden almaya, gözlerimizdeki ışığı söndürmeye, bizi biz olmaktan çıkarmaya çalıştıkça, zulmün karanlığında, ufacık da olsa bir ışık yaktık birlikte...