Eserlere Göre Listeleme

Bugün karşısında olduğumuz mesele şu: Amerikan modeli gerçekten insanlığın vardığı son ve nahai durak mıdır? Japon Amerikan düşünürü Fukuyamanın dile getirdiği gibi, tarih bitmiş midir? Bence tarih ancak insanlığın ortadan kalkmasıyla bitecektir. Bu açıdan 1992 Rio Çevre Konferansı global olarak dünyanın en güncel ve en önemli sorunlarının dile getirilmesine fırsat sağlamıştır. Dünyada çevre kirlenmesi ve doğal dengenin bozulması, bütün canlıların varlığını tehdit eder durumdadır. Dünya azınlıktaki varlıklarla, çoğunluktaki yoksulların oluşturduğu yeni bir Kuzey-Güney bölünmesi ile karşı karşıyadır. Amerika bu durumda Rioda açıkça aczini ortaya koymuştur. Böylece yeni bir dünya düzeni için örnek ve önder olmaktan çıkmıştır. Artık Rönesans ile başlayan insanı evrenin merkezi saymanın ve Aydınlanma Çağı ile gelişen insan hakları görüşlerinin geçerliliği kalmamıştır. Dünya, insanların bencilliği yüzünden bütün canlılarla birlikte toptan yok olma tehlikesi içine girmiştir.

"İyiliğe iyilikle, kötülüğe adaletle cevap ver.” Kim demiş felsefenin yalnızca anlaşılmaz cümlelerden ve sıkıcı kitaplardan ibaret olduğunu? Filozofların; insanın varoluşuna, arayışlarına ve nasıl daha mutlu bir birey olabileceğine dair fikirleri, binlerce yıldır insanları da içine almaya devam ediyor. Filozoflarla Beş Çayı serisinde, sizin de parçası olduğunuzu hissedeceğiniz bir sohbet eşliğinde, farklı coğrafyalardan filozofların yaşamları ve fikirleriyle günümüz insanına nasıl seslendiğine şahit olacaksınız. Serinin ilk kitabı Doğu Bilgeliği’ni okurken Buddha, Lao Tzu, Konfüçyüs ve Zen size eşlik edecek; bilgelik, acı, adalet, aydınlanma, zihin hâkimiyeti ve daha pek çok konuda hayatları ve öğretileriyle örnekler sunacak. Felsefenin herkese seslenen pratik yanını keşfetmek istiyorsanız Filozoflarla Beş Çayı’na davetlisiniz!

Kavruk çocuklardık hepimiz. Türkçeyi şiveli konuşurduk. Oyuncağımızı topraktan, ağaçtan, taştan yapar; oyunumuzu toprakta, taşta, buzda oynardık. “Kuyunun dibindeki kurbağa için gökyüzü, kuyunun ağzı kadardır” demiş ya ozan, bizim hayallerimiz de yaşadığımız yer kadardı. Dünyayı kendi köyümüz, kendi şehrimiz kadar bilirdik. Biraz büyüdük, üzerimizden geçen gürültülü uçakları fark ettik. Biraz daha büyüdük, devasa tanklarla tanıştık. TRT radyosundan arkası yarınları, kısa dalgadan uzaktaki türküleri dinledik. Okumayı öğrendik, okulla tanıştık; başka köyler, başka şehirler olduğunu, o şehirlerde bize benzeyen başka çocukların yaşadığını anladık. Elimizdeki birkaç yumurtayı, bir file patatesi, nefes nefese kalarak koşup yakaladığımız seyyar kitapçıyla takas ettik. Günün birinde takasla aldığımız plastik bir oyuncak arabanın biz uyurken gerçeğe dönüşebileceğini düşünebilecek kadar sınır tanımaz hale geldi hayallerimiz. Her yeni kitap, görmediğimiz, duymadığımız yeni yerlerin, yeni insanların varlığını gösterdi. Öğrendiğimiz her yeni yer, her yeni bilgi hayallerimizi biraz daha büyüttü. Büyük kentlere gitmek; doktor, mühendis, bilim insanı olmak istedik. Doğu Ekspresi o hayaller için çıkılan uzun yolculuğun adıydı bizim için. Çünkü biz Doğu Ekspresi çocuklarıyız.

Gece yarısından sonra artan şiddetli tipi yüzünden Doğu Ekspresi artık yoluna devam edemez durumdadır. Yılın bu zamanlarında lüks tren tamamen doludur. Ertesi sabah yapılan kontroller sonucu tüm yolcuların sağ salim trende olduğu anlaşılır. Ancak, defalarca bıçaklanarak öldürülen Amerikalı yolcunun kompartımanının kapısı içeriden kilitlidir. Sonunda, trende yolculuk etmekte olan Hercule Poirot cinayeti incelemeye başlar. Ancak kimi yolcular, cinayetin izlerini yok edebilmek için yaşlı dedektifin dikkatini dağıtma- ya çalışırlar. Poirot, kehanet sayılabilecek bir saptamayla cinayeti bir değil iki şekilde çözümlemeyi başarır.