En Son Eklenenler

Kırgınlığın Kuytusunda, başka başka hayatların ürpertisinin, aşktan ve hoyratlıktan yükselen kalp seslerinin hikâyeleri. Sedef Betil, kımıltıları, serinliği, küçük ve büyük kara bulutları anlatıyor. Hepimiz bir kozanın içinde yaşayabiliriz. Esra saçlarını düzeltti, şarabı elinde arkasına yaslandı. Berk ve ben gelen geçenle laflayıp şakalaştık. Sonra birden biz fark etmeden o da sohbete dahil oldu, sanki hep bizlerle takılırmış gibi rahat. Aslında ben pek tanımam, Berk daha iyi tanır, ama baktım kız oldukça ilgili ve ilginç, göz göze, yakın yakın anlatıyor. Epeyce kaldık, sanırım hiçbirimiz eve dönmek istemiyorduk. Gidenler, kalanlar, usulca söylenen itiraflar, hiçbir mevsimin ısıtmadığı yalnızlıklar. Durup dururken suskunlaşan kadınlar, çocuklar, dedeler ve diğerleri. İçli bir yağmur yağıyordu şehre. Kırgınlığın Kuytusunda, başka başka hayatların ürpertisinin, aşktan ve hoyratlıktan yükselen kalp seslerinin hikâyeleri. Sedef Betil, kımıltıları, serinliği, küçük ve büyük kara bulutları anlatıyor. Hepimiz bir kozanın içinde yaşayabiliriz.

1985, California. Üç çocuk okullarının arkasındaki parkta koşarken, toprağa kısmen gömülmüş bir kadın cesedi bulurlar. Cesedin gözleri ve ağzı tamamen yapıştırılmıştır. Öğrencilerine son derece yakın olan öğretmenleri Anne Navarre yaşadıklarının çocukların masumiyetini yok edişini büyük bir endişeyle izlemektedir. Ama bunun, seri katil cinayetlerini işlerken ailelerin, dostların sırlarının birer birer ortaya dökülmesiyle tüm toplumun masumiyetini bir şekilde sarsacağını henüz fark etmemiştir. Washington'dan soruşturmanın yürütülmesine yardımcı olmak amacıyla ünlü FBI ajanı Vince Leone gizlice çağrılır. Vince bir yandan yeni teknikler, katil profili oluşturma yöntemleri, cinayetlerle ilgili kuramlar geliştirirken diğer yandan da cesedi bulan üç çocuğun yaşamının derinliklerine doğru çekildiğini hisseder. Olaylarla yakından ilgilenen genç öğretmeneyse kişisel olarak ilgi duymaya başlamıştır. Yeni kurbanlar bulunurken medya soruşturmanın gidişatını artık anbean takip etmektedir. Bu sırada Anne'yle Vince acaba en büyük acıyı bu kurbanlar mı yoksa acımasız bir psikopatla iç içe yaşadıklarından habersiz olduklarından, katilin ailesi ve dostları mı çekiyor diye düşünmektedirler.

Ultra maraton aslında bir yarış değildir. İnsanın kendisiyle ve doğayla bir mücadeledir. Bu mücadelede asla yalnız kalınmaz. Diğer koşucular başta olmak üzere, istasyon görevlileri ve parkur görevlileri yardıma ihtiyaç duyan koşucunun hep yanında olurlar. Bu nedenle ultra maratona “yarış” değil “koşu” sıfatı daha uygundur. Ultra maraton koşmak, çok ciddi hazırlık dönemi gerektirir. Ancak, ne kadar fiziksel hazırlık yapılırsa yapılsın, özellikle 60 kilometrenin üstündeki ultra maratonları bitirebilmek için mutlaka zihinsel gücün, vücutta kalan son enerji kırıntılarının kullanılabilmesini sağlayacak irade gücünün devreye girmesini gerektiren bir sınır koşucunun karşısına çıkacaktır. Bu sınırın başlangıcı kimi zaman 50’nci, kimi zaman 60’ıncı kilometredir, ancak kimi zaman da bitişi uzaktan görseniz bile son birkaç kilometre olabilir. Ultra maraton; bitmez uzun tırmanışlar, insanı isyan ettiren dik inişler, uçsuz bucaksız düzlükler, kaya, çamur, taş, diken, çarşak, olmazsa olmaz güneş, yağmur, soğuk ve sıcak, arı ve köpek saldırısı demektir. Sıcaktan kavrulmak, soğuktan titremektir. Kilometresine göre sırasıyla yorulmak, bitkin hale düşmek ve tükenmek demektir. Bu ızdırap niye çekilir diye sorarlarsa da, açıklamaya çalışmak yerine gülümsemekle yetinmek demektir. Ultra maraton koşmak her ne kadar bireysel bir eylem gibi görünse de, aslında tüm koşu boyunca, koşucular birbirlerini koruyup kollarlar. En az kendileri kadar diğer koşucuları da düşünürler. Gerektiğinde kendi koşularını bırakıp diğerlerine yardım ederler. Bu yardım kimi zaman bir ayak pansumanı yapmak, kimi zaman elektrolit ve sıvı desteği sağlamak, bazen gıda takviyesinde bulunmak, kimi zaman omuz vererek koşuya devam etmesine yardımcı olmak, bazen de koşuyu bırakarak onunla birlikte oturup asıl yardımı beklemek şeklindedir. Yardıma ihtiyacı olan koşucu asla yalnız bırakılmaz. Amaç bitirmektir. Her koşucu, diğer koşucuların da koşuyu bitirebilmesi için elinden geleni yapar. Bitiren herkes birincidir, çünkü kazanmıştır. O nedenle, ultra maraton koşularında parasal ödüller yoktur. Katılanların da zaten böyle bir talepleri ve beklentileri de yoktur. Ultra maraton koşusunu asil kılan işte bu dayanışma ve ödülsüzlüktür. Bitişteki alkış ve takdir yeter de artar bile.