En Son Eklenenler

İkilemler, tesadüfler ve aydınlanmalar romanı Hayal kırıklıklarından kaçmaya çalışan bir genç kız ve tesadüfen sığındığı küçük pansiyonda yaralarını sarmaya yardım eden beş yetişkinin öyküsü... Her insanın hayatta bocaladığı dönemler olur İkilemler arasında kaldığı, hayatıyla ilgili soru işaretlerine boğulduğu zamanlar... Böyle zamanlarda insan içe kapanırken, aslında yeni ilişkilerin yardımıyla bunların üstesinden gelebileceğini çoğunlukla düşünemez. Ama öyle buluşmalar vardır ki, fark ettirmeden birbirinin yaralarını sarar. Asma Pansiyon, pek çoğumuzun derinlere sakladığı özlem ve heyecanları küçük bir pansiyonda bir araya gelen altı kişinin hikâyesiyle gün ışığına çıkarırken, satır arası bir dayanışmanın ve iyileşen ruhların altını çiziyor. Aşk, hüzün, bekleyişler, yaşanamamışlıklar, empati kurmak, geride bırakmak, yeni karşılaşmalar ve sürprizler hayatın içinden hikayelere örülerek, sürükleyici bir anlatımla okuyucuya sunuluyor. Asma Pansiyon, düşünceli insanların Bozcaada'nın sakin atmosferinde soluklanacağı, sorularına cevap bulacakları; dostluğun, dayanışmanın ve sevginin gölgesinde sımsıcak bir kitap... "Madam Yenola çiçekleri suladığı bakır tası nasıl yere düşürdüğünü, kapıya nasıl tutunduğunu fark etmedi. Tası yerden alıp "İyi misiniz?" diye soran kıza kibarca başını sallayıp odasına attı kendini. Yatağına uzandı,titreyen ellerini göğsünün üstünde birleştirdi.İçindeki yüksek ses "Biliyordum!" dedikçe onu susturmaya çalıştı. Aklından, kalbinden öyle çok şey geçiyordu ki vücudu taş kesilmişti. Mayıs ayının Bozcaada'yı iyice ısıttığı günlerde, bağ bozumu yaklaşırken, öylece kaldı yattığı yerde. "İnsan ümidini kesince beklemeyi bıraktığı her şey gelir düşer kollarına" diyen dayısı, yine haklı çıkmıştı." Her insanın hayatta bocaladığı dönemler olur İkilemler arasında kaldığı, hayatıyla ilgili soru işaretlerine boğulduğu zamanlar... Böyle zamanlarda insan içe kapanırken, aslında yeni ilişkilerin yardımıyla bunların üstesinden gelebileceğini çoğunlukla düşünemez. Ama öyle buluşmalar vardır ki, fark ettirmeden birbirinin yaralarını sarar. 1985 doğumlu genç yazar Işıl Şenol’un ilk kitabı Asma Pansiyon, pek çoğumuzun derinlere sakladığı özlem ve heyecanları küçük bir pansiyonda bir araya gelen altı kişinin hikayesiyle gün ışığına çıkarırken, satır arası bir dayanışmanın ve iyileşen ruhların altını çiziyor. Aşk, hüzün, bekleyişler, yaşanamamışlıklar, empati kurmak, geride bırakmak, yeni karşılaşmalar ve sürprizler hayatın içinden hikayelere örülerek, sürükleyici bir anlatımla okuyucuya sunuluyor. Asma Pansiyon, düşünceli insanların Bozcaada’nın sakin atmosferinde soluklanacağı, sorularına cevap bulacakları; dostluğun, dayanışmanın ve sevginin gölgesinde sımsıcak bir kitap...

“Denizkızı hep hüzünlü şarkılar söylüyor, masadakiler efkârlı. Ay, gümüş halılarını toplayıp, bizi kirlenmiş tabaklarımız, boşalmış kadehlerimiz ve içimize çöken hayatlarımızın tortularıyla baş başa, yorgun ve sarhoş halimizle bırakıp gidiyor. Çakıl taşları sönüyor. Ud da susuyor. Artık yalnız deniz konuşuyor.” Öykü, edebiyatın en çetrefelli yollarındandır. Dardır ama anlatmak istediği hayattır. Hayat bazen dar yollara girer. Sıkışır ve sıkıştırır. Kimi zaman engin denizlere açılır, meltemlerle serinletir. Sibel Buket, Ankara'nın yollarından yürüyüp, İstanbul'un denizlerine açılıyor ve okuyucuya edebiyat ziyafeti sunuyor. Buyrun masaya oturun; “Ne zaman bir yerlerde bu şarkı çalsa, çoktan ölmüş bir kadın, İstanbul’da Boğaz’a bakan bir balkona çıkar. Kibriti çakar… Çısss. Sigarasını yakar. Sigarasından derin bir nefes çeker, ciğerlerinde dolaştırır ve ağır ağır üfler. Onun ciğerlerinde dolaşmış olan duman, incecik yükselip, İstanbul’un deniz kokan nefesine karışır.”

Uzun ve Lacivert Günler, Akif Hasan Kaya’nın üçüncü öykü kitabı. Yazar, sıra dışı öykü karakterlerine selam durduğu bu kitabında, sarsıcı olanın hayatın içindeki doğal yerini işaret ediyor. Bütün hayatların içinde farkında olunsun ya da olunmasın yer eden trajedinin görünür halini çıkarıyor karşımıza. Kendi aklı içinde kaybolan insanlar da; yaşadığı ülkenin, şehrin, kasabanın içinde kaybolan insanlar da, hatta kaybolan, yitirilen hayatın kendisi de derin bir duyarlılıkla anlatılıyor.

Günahlarından ders çıkarıp onları ‘iyiliğe’ dönüştürmeyi, hissettiğin pişmanlık ve vicdan azabının yangınında ruhunu güzelleştirme arzusu ile tekâmülünü gerçekleştirmeyi başarabilirsen, işte o zaman kişiye ‘günahkâr’ denilmesinin arkasındaki ‘gizli Rahmet’i de anlarsın… Günahından ‘kâr’ edene ‘günah-kâr’ denir. Günah-kâr günahlarından dolayı aczini görüp boyun eğmeyi, ‘yokluğu’ yaşamış; Rabb’ine karşı duyduğu utanç ile varoluş amacını gerçekleştirme peşine düşmeyi öğrenmiş, hatalarını ve isyanlarını ilahî hakikatini aşikâr etmek için ‘bir dönüşüm vesilesi’ kılmış kişidir.” Misafir’in sözleri bütün hücrelerimi âdeta yakmıştı. Günah-kâr… Günahlarından dolayı duyduğu “samimi” utancı ve pişmanlığıyla Rabb’inin affı ve merhameti sayesinde “kâr” edip temizlenmiş, böylece de yüceltilmiş ruh… Aman Ya Rabbî! Bu ne muhteşem bir açıklamaydı… Misafir üzüntülü bir sesle şöyle söyledi: “Allah’ı takdir edemediler… O’nun kadrini, kıymetini gereği gibi bilemediler...” İçimi derin bir utanç kapladı... Derin bir vicdan azabı... Usulca, “Ve mâ kaderullâhe hakka kadrihî...” dedim. Gözlerime baktı: “Allah’ı takdir edemediniz…”