Yazara Gore Listeleme

Morsalkım bütün cepheyi sarmış, üç katı aşıp çatıya kadar tırmanmış, salkım salkım çiçekli dallar damdan aşağı sarkıyor. Ardındaki boydan boya balkonları, o balkonlara açılan geniş pencereleri düşünüyor. Kimler var içerde? Gidenler, kalanlar… Çocuklar büyümüştür, gençler çoluk çocuğa karışmıştır, kim bilir nerelerdeler. Umut? Hatırlanması yasak bölge. Her hatırladığında yasak bölgenin dikenli tellerinin içini kanattığı, acıyı bastırabilmek için hemen uzaklaştığı suç ve günah coğrafyası.” Bir ülke, bir şehir, bir semt ve bir ev: Yolun sonundaki mor salkımlı ev. Ülkenin yüz yıllık tarihinin kader zincirini kırmak mümkün mü? Yıllarca tüm sakinlerinin birer birer deneyip de başaramadığını uzaklardan gelen çocuk başarabilecek mi? Yoksa bu aile apartmanından çıkan diğer tüm kurbanlar gibi o da zincire eklenecek bir halka mı olacak? Oya Baydar, 1913’te bir suikastla başlayıp 1960’lı yıllarda aynı apartmanda kesişen çizgilerle ülkenin son yüz yılının haritasını çiziyor. Yolun Sonundaki Ev, okuyan herkesin kendinden bir şeyler bulacağı bir Türkiye panoraması.

Tarih, sadece siyasi ve askeri olaylardan ibaret değildir; kültür ve medeniyet hareketleri de tarihin inceleme alanları içinde yer alır. Kültür ve medeniyetin oluşmasında eğitimin önemli bir etken olduğu tartışmasızdır. Bu bakımdan kültür ve medeniyet tarihi incelenirken eğitim tarihini ihmal etmek düşünülemez. Elinizdeki kitap, Eğitim Fakülteleri öğrencilerini hedef kitle olarak almakta, fakat daha geniş bir kitleye ulaşmayı ümit etmektedir.

Milliyetçilik, bizler için her şeyden evvel vatanseverliktir, ama şuurlu ve sorumlu bir vatanseverlik!.. Vatanseverlik, elbette ki, heyecanlı bir hissiyattır ve bu olmaksızın hiç bir milli inşa gerçekleştirilemez; ama, bundan ibaret de görülemez. Vatanseverlik, aklı-zihni ve vicdani muhakeme gerektiren tarihi ve coğrafi bir şuurdur, aynı zamanda. Vatanseverlik, milletin kimlik ve bekası kadar, vatanın, toprağına, havasına, suyuna da beka ve hüviyet meselesi olarak bakmaktır; yani, tabiattan tarihe kadar korunması gereken her türlü zenginliği tahrip ve yahut talan etmemektir, ettirmemektir. Bir milletin kimliği, zaman ve mekandaki derinliği kadar değer ifade eder; tarihsiz ve coğrafyasız bir kimlik iddiası, boş ve manasız bir hezeyandır. Milli zenginlikleri milletler arası markalara, milli değerleri evrensel kriterlere dönüştürebilmek milliyetçiliğin en büyük ödülüdür. Türk milliyetçiliği Türk'e, Türklüğe, Türk vatanına, İslam dünyasına ve insanlığa hizmeti bütünlüklü bir felsefi anlayış haline getirmedikçe, en başta Türkiye ve Türklükten bile tecrit edileceğini kavramak zorundadır! Büyük ve medeni milletlerin milliyetçiliği, içe kapanmayı değil dışa açılmayı, dünyaya kendi ülkesinden baktığı kadar, ülkesine de insanlığın yürüdüğü mecradan ve dünyanın gittiği istikametten bakabilmeyi gerektirir. Benzer şekilde, Türkiye'ye milliyetçilik penceresinden bakmak yetmez; bununla beraber ve bundan daha çok, milliyetçiliğe de Türkiye'nin bütününden veya bütünlüğü üzerinden bakabilmek gerekir! Milliyetçilik, İslam dünyasına sırt çeviremeyeceği, Arap alemini ‘çöl' jargonu ile küçümseyen çiğ bir Batı hayranlığının izinden gidemeyeceği gibi, ilkel bir anti-semitizmin değirmenine de su taşıyamaz! Milliyetçilik, cemaatlere cephe açmak gibi abes ve manasız işlerle iştigal edemeyeceği gibi, cemiyet meydanını terkedip cemaatçiliğin dar ve izbe sokaklarında çâre ve teselli arayarak da enerjisini tüketemez! Mukaddeslerimizin saygı görmediği bir vatanı hiç tasavvur etmediğimiz gibi, vatansız ve istiklaliyetsiz bir mukaddesat bezirgânlığını da reddediyoruz! Vatanımızda, bayrağımızın altında ve mukaddeslerimizi başımızın üstünde taşıyarak var olacağız! ‘Ülkücülük', Türk milletinin ruhunda barındırdığı, maşeri hafızasında sakladığı tarihi ve manevi iddiaya sahip çıkmaktır. O ‘iddia'nın hakikati, millet kadar ümmetin de; ümmet kadar insanlığın da geleceğine karşı borçlu ve sorumlu olmayı gerektirir. Ülkücü milliyetçiliğin hedefi, Türkiye'de ‘cephe'leşmek değil, hedef olduğu ‘husumet'e karşı, Türkiye'yi tek cephe haline getirecek bir azim, irade ve gayretin sahibi olmaktır. Bu olursa arkası nasıl olsa gelecektir.

Isabel Allende'nin her kitabı, başlı başına bir olay oluyor. "Paula" da öyle, ama bu kitabı öncekilerden oldukça farklı; ister istemez daha duygusal, daha kişisel bir kitap. Şilili yazar "Sonsuz Düzen" adlı romanının tanıtımı için İspanya'da bulunduğu sırada, orada yaşamakta olan yeni evli kızı "Paula" ağır bir hastalıkla hastaneye kaldırılır ve komaya girer. Isabel Allende, bir anne olarak, bitkisel hayata giren biricik kızının başucunda, hastalık sürecini kaygıyla izlerken, bir gün iyileşeceğini umduğu kızına okutmak amacıyla ailesinin ve kendi yaşamının kesitlerini bir deftere yazmaya koyulur. Kızının bitkisel yaşamı bir yıla yakın sürer ve sonunda yazarın tuttuğu bu notlar, yaşamının en gizli köşelerini açığa çıkaran tutku dolu bir kitaba dönüşür. Şili yönetimine Pinochet diktatörlüğünün gelişi, Başkan Salvador Allende'nin intiharı, aşklar, acılar, bir kadın duyarlığıyla öylesine ustaca işlenmiştir ki, kitap hemen dünyanın dört bir yanında büyük okur kitlelerinin ortak sevgisini kazanır. Bütün kitaplarını yayınladığımız Isabel Allende'nin, okurlarımızın yüreğinde ayrı bir yer edineceğine inandığımız bu son romanını da kıvançla sunuyoruz.