Eserlere Göre Listeleme

Öylesine Bir Hikâye, yaşlı ve güçten düşmüş biri olduğunu düşünen tıp profesörü Nikolay Stepanoviç’le artık hayatta olmayan bir dostunun ona emanet ettiği manevi kızının, Katya’nın hikâyesi. Huysuz karısı, gönlünü bir sahtekâra kaptırdığını düşündüğü kızı ve ekonomik sorunları nedeniyle aile hayatında da mutsuz olan bu başarılı akademisyenin kaleminden okuduğumuz bir günlüğün parçası aslında. 19. yüzyıl Moskova’sının sanat çevresinde bir türlü tutunamayan genç oyuncu Katya’nın ve artık ölümün pusuda beklediğini düşünen profesörün, umudunu yitirmiş bu iki insanın yaşamın yüzeysel gerçeklerinin ötesine geçen öyküsü, türün ustası Çehov’un olgunluk çağı yapıtlarından biri.

“Elinizdeki bu kitabı yazmaya mecburdum. Çünkü yıllarca spor hayatım, yani futbolculuğum, sonra hakemliğim, sonra kabzımallığım ve sonra gazete ve televizyon hayatımdaki yaşadığım olaylardan dolayı yazılı, görsel ve sosyal medyada çok yorumlar yapıldı. Doğru olanlar vardı, hatalı olanlar vardı. Bazılarına yorumculuk yaptığım televizyonlarda, bazılarına da yazdığım gazetelerde cevap vermeye çalışıyordum. Ama biliyordum ki hepsi kopuk kopuktu. Televizyonları seyretmeyenler, gazeteleri okumayanlar var. Ben bunların hepsini kafamda birleştirip kendimi tatmin ediyordum ama kamuoyunun bütün bunları toplayıp da keşfetmeye ne zamanı ne de böyle bir hakkı vardı. Onun için de bu kitabı yazmaya karar verdim. Hayatımda sevmediğim cümleler var. ‘Ben doğru bir adamım.’ ‘Ben dürüst bir insanım.’ ‘Ben yalan söylemem.’ Bunların hiçbirini ne yazılarımda, ne söylemlerimde ne de özel hayatımda kullandım. Siz neyseniz onun kararını kamuoyu verir, siz veremezsiniz; öyle bir hakkınız da yok. Artısıyla eksisiyle bu kitabı yazdım. İkinci bir kitap yazar mıyım? Şu anda çok zor gözüküyor. Kitabın son sözünü bu arka kapakta yazıyorum. Bu kitap hem benim kitabım hem de ‘BENİM’.”

Aşkın tanımını yapmaya kalksak inanıyorum ki hepimiz zorlanırız. Bu zorluk aslında aşkın karmaşık yapısından kaynaklanıyor olsa gerek. Ama her ne olursa olsun, Hande Ortay'ın da belirttiği gibi "umut var". Ortay bu kitabında bizi bizden alarak aşkın o karmaşık ama bir o kadar da bağlayıcı dünyasına götürüyor. Okuyucu olarak bu yolculuğa hazır olup olmamak aşka ne kadar yakın olduğunuzla alakalı. Var mısınız bu yolculuğa? -Talat Fatih Uluç - Öyle bir öykü ki, yazar, kaleminin esrik dokunuşlarıyla eski günlerdeki gibi çıkarsız, hesapsız, aşk öykülerinin sayfalarına hapsediyor bizi. Günümüzde böyle sevdalara az rastlanıyor. Öyle bir kalp ki, koşulsuzca teslim olmuş sevdiğine. Onun yaşadığını bilmek bile, yaşama tutunma nedeni oluyor. Tutkuyla severken gideni, geride kanayan yaralarını gün be gün dindirmeye çalışıyor. Bunu yaparken öğütler veriyor. Aşkın kutsallığını, eşsizliğini ve çaresizliğini vurguluyor. Issız gecelerin sabahında, tan kızıllığına bürünürken yüreği, baş edemiyor içini kemiren arsız duygularıyla. İlk denemesini yapan yazar, içselliğini, gözlemlerini, duygularını sayfalara döküyor. Kaleminin gücü, yüreğinin tenhalığıyla bütünleşiyor. Güz ağaçları gibi, yaprakları dökülüyor, dalları kırılıyor ama yaşama sevincini asla kaybetmiyor. Geleceğe dair güçlü hayaller kuruyor. Umudunu hep yanında taşıyor. Ve bir okyanus ıssızlığına karışıyor o mavi gecede. -Osman Öztürk- Gurbet edebiyatı var. Bir de Almancılar edebiyatı. Hande Ortay bu iki klişeyi aşıp yeni bir yol çizmiş kendisine. Onun memlekette gurbet, gurbette memleket kokan bu kitabında insanlığın göçlerde birleşen ortak öykülerini bulacaksınız. Aşk hikâyeleri ve ötesini okuyacaksınız. -Selçuk Şirin- (Tanıtım Bülteninden)

Oysa öldürür herkes sevdiğini Bu böyle biline, Kimi acı bir bakışıyla, Bir tatlı sözle kimi, Korkak öpmesiyle, Cesur kılıcıyla! Kimileri gençken öldürür, Ve bazısı yaşlanınca; Şehvetin elleriyle boğar kimi, Kimi de paranın marifetiyle: En kibarı bıçak kullanır, çünkü Ölüm daha çabuk soğur böylece.