En Son Eklenenler

Çocuk kitapları yazarı Stephen üç yaşındaki kızı Kate ile gittiği süpermarketten eve yalnız başına döner ve karısına dünyanın en kötü haberini verir. Kızları kaybolmuştur. Suçluluk duygusu doymak bilmez bir açlıkla bütün ümitleri yutarken, iki insanın hayatı akıllarının almayacağı biçimde sarsılır. Zamanın geçiremeyeceği bir acı mıdır bu, yoksa her şey yitirilirken hâlâ yapılacak bir şeyler var mıdır? Çağdaş İngiliz edebiyatının önemli isimlerinden, Man Booker Ödülü sahibi Ian McEwan “Kayıp”ta, İngiltere’nin bunaltıcı siyasi atmosferinde çok temel bir acının kuşattığı bir aileyi ve en büyük üzüntülerin en sıradan sorunlardan doğduğunu anlatıyor. Bütün bunları yaparken de okura zaman, insanın kendini lanetlemesi, çocukluk ve büyümek üzerine yeni fikirler ve keşifler sunuyor.

İlk kez 1970 yılında De Yayınevi’nden çıkan “Kirli Ağustos”, 49 yıl sonra ayrı baskı olarak şimdi Yapı Kredi Yayınları’nda. “İlkel bir acı gibi Düşüverdi ilk bakış gözlerinden Kaskatı. Ve belirdi sanki yüzünde Görünürdeki tek şey: daha sonra da olmak Çıkardı birden şapkasını ve çıkardı şapkasını, şapkasını Şapka mı, değil mi, bir şapka hayaleti mi belki Bir bira içti ve vurup gitti kapıyı ardından Yürüdü, geçti, kuru otlar Yapraklar yakılan bir caddeyi. Peki, ölen kimdi.”

İnsanı ölüm ve ötesinin hakîkatine vâkıf edebilmek; ne cehâlet karanlığıyla bulanık beşerî bilgilerin, ne vesveselerle karışık sakat felsefelerin, ne de ipe sapa gelmez bâtıl kanaatlerin kârıdır. Ölüm karanlıkları, böylesine “kısa mesafe” ışıklarıyla aydınlatılamaz. Vahiyden feyizlenmeyen nâkıs bir aklın kırık dökük bilgileri ve nefsânî telâkkîleriyle ölüm ve âhiret vâdisinde dolaşmaya kalkışmak, ebedî hayatı büsbütün tehlikeye atmaktır. Zira ebediyet yolculuğuna dâir ilâhî dayanaktan mahrum beşerî bilgiler ve bozuk mantıklar, tabut gölgesinde eriyip gitmeye, kabir karanlıklarında çürümeye mahkûm olan faydasız sermayelerdir. Ölümler, sessiz ve kelimesiz derslerdir ki; duygulu ve hassas gönüllere en fasih sözlerden daha tesirli bir ibret ve hikmet sergiler. Ölüm, lisân-ı hâliyle, derin bir sükûta ne muazzam mânâlar gömmüştür... Kur’ân ve Sünnet ikliminde, ölümün tefekkürüyle aydınlanmamış bir hayat, karanlık bir musîbet gecesinden farksızdır. Ebedî saâdet güneşi; ilâhî beyanlar ışığında bir ömür sürüp müsterih bir vicdanla âhirete intikâl etmesini bilenlerin ufuklarından doğar. Ecel rüzgârıyla savrulan ömür harmanında Hak’tan gâfil olanlara ise, ne arkalarında bıraktıkları dünya ağlar, ne de karşılarına dikilen âhiret tebessüm eder!..

Bir zamanlar küçük bir köyde Sumru adında bir kız yaşardı. Güneş'ten bile sarı, Güneş'ten bile güzel, upuzun, sapsarı saçları vardı Sumru'nun. Yaşadığı köy, eskiden hep pırıl pırıl güneşliyken şimdi kül rengi bulutlarla kaplı ve güneşsizdi, sürekli yağmur yağardı. Bu yüzden köylüler, köylerinde bir büyücü olduğunu düşünür, büyücü sandıkları herkesi köylerinden kovarlardı. Ama ne yapsalar Güneş o sıcak yüzünü göstermezdi. Bu duruma çok üzülen Sumru ile Emre, Güneş'i aramak için karanlık ormana doğru yola çıktılar. Ve böylece serüven dolu günler başladı iki çocuk için. Güneş'i bulmak için pek çok tehlikeye göğüs gererler, pek çok zorlukla karşılaşırlar. Ama acaba Sumru ile Emre köylerine Güneş'i getirmeyi başarabilecekler mi? Çıktıkları bu yolculukta kendilerini neler ve kimler beklemekte? Tuna Kiremitçi'nin çocuklar için kaleme aldığı bu sevimli ve düşündürücü küçük roman, özverili olmanın, aklına koyduğunu her türlü zorlukla savaşarak, cesaretle yerine getirmenin erdemlerini anlattığı kadar başkalarını gereksiz ve yersiz kıskanmanın ne kadar yanlış ve zararlı olabileceğini de hatırlatıyor.