Yazara Gore Listeleme

Bebeğin annesi, havaya bir kucak egzoz gazı bırakan aracın Ankara plâkasına dikiyor gözlerini. O’nunla ilgili yeni bir ayrıntıyı daha öğrenmiş olmanın verdiği keyifle giriyor camlı apartman kapısından içeriye. İki divan büyüklüğündeki bahçede oynayan çocuklar, birbirlerini dürtüp, “bebeğin annesi buymuş” derken, anne hazla yumuyor gözlerini. Bir kirpi fosurdayarak geçiyor nemli duvar dibinden. Akşam alacasına doğru ilerleyen saatlere yeni sesler karışıyor. Artık kapı önüne atılmaz oluyor arkalıksız iskemleler. Taş Kahve’nin dibekte dövülmüş kahvesinin kokusu sokağa taşmıyor. Buğulu camının içinde boğuluyor gramofondan yayılan Hafız’ın gazelleri. Çircinin, alıççının, kenger sakızı satıcısının yerini çıracı, bereci, kestaneci alıyor.

Arka Kapaktan: Senaryodan denemeye, masaldan öyküye her türlü anlatıya dönen bir kaleme sahip Bülent Ata. İnsan hikâyelerini her yolla görünür kılmak için aralıksız çalışan yazarlardan. Onun insanları, ulaşılmaz uzak yerlerin, bilinmedik dünyaların yaşayanları değil. Tam içimizden, şehrimizden, semtimizden, mahallemizden... Yaşadığınız herhangi bir an, umut etmek istediğiniz uzun geceler, bitmek bilmeyen günler... Bülent Ata tadı damakta kalacak bir anlatıyla rüyadan rüyaya, kalpten kalbe geçiriyor okuyucuyu. Çaresizlikten aşka, hüzünden umuda kadar hayatın her türlü cilvesini rüya âlemlerinin somut eşyaları hâline getiren unutulmaz bir hikâye... "Bir rüya gördüm. Yaşlı, sakallı bir amca dedi ki 'Her rüya bir yolculuktur. Rüya âleminde alırsın, verirsin ama hiçbir şeyi değiştiremezsin. Sadece sen değişirsin bu yolculukta.' Bir rüya gördüm. Yaşlı, bir kadın dedi ki 'Her rüya bir evdir. Rüya âleminde sen de bir misafirsin. Ne zaman can bedenden çıkar artık sen de bir ev sahibi olursun.' Onu tanıdığımda kanatları kırılmıştı. Revirdeydi. Muhsin Ağabey başında. 'Üzülme.' diyordu. Bana döndü 'Evine kadar bırak.' dedi. İstemedi önce. Muhsin Ağabey ısrar edince çaresiz kabul etti. Birlikte emniyetten çıktık. Yüzüne baktım. İyi görünmüyordu. 'Ne tarafa?' diye sordum. Bir şey söylemeden öylece sustu. Nereye gideceğini bilmediğinden öyle kalakalmış filan değildi. Uçmak istiyordu. Her ileri atılışında çaresizce düşüyor, kalkıyor yeniden uçmaya çalışıyordu. Anlamıyordu kanatlarının kırık olduğunu, bir anlam veremiyordu. Peşinde birileri varmış gibi uzaklara gitmek isteyen biri. Gözlerini gördüm. Güvercin gözlerini."

Ayşe Uçkan'ın kaleme aldığı Azrail'in Secdesi, yazarın kısa hikâyelerinden oluşuyor. Akıcı bir dile sahip hikâyeler, sıra dışı kurgularıyla öne çıkıyor ve daha ilk cümleleriyle okurun merakını çekmeyi başarıyor. Eseri oluşturan on bir hikâye çarpıcı sonlarıyla akıllarda yer ediyor.

Sevinebilirsin Suâda İşte Yalnızız, haklı ile haksızın kavgasından kaçanların, konuşacak kimsesi olmayanların; iç sesinde, rüyalarında ve yalanlarında bir yol arayanların hikâyesi. Bir başkası olmak için Tanrı’ya yalvaranların hikâyesi de diyebiliriz; bir bakkal çırağı, bir nalbur, akşam eve dönerken çocuğuna oyuncak alan bir baba, sokakları süpüren bir temizlik işçisi… ama bir başkası. Kahramanımız, figüranların hikâyelerine inanıyor çünkü. Kendi kendine konuşmanın yalnızlıkla, yalanın aldatmacayla açıklanamayacağının da farkında. Sorar: “İnsansız ve ağrısız bir dünya mümkün mü?” Yine de umutsuz değildir: “Bir kalbi varsa insan, yolunu asla kaybetmez.” Sevinebilirsin Suâda İşte Yalnızız, bir ilk kitap olmanın tüm coşkusunu, heyecanını ve öfkesini fazlasıyla taşıyor.