Yazara Gore Listeleme

'Ah, o zamanki hanımefendilerin kibarlığı, o halayıkların güzelliği, o saz âlemleri ve helva sohbetleri! ... Hoş, ezberlediğim o tesirli cümlenin sade bana değil, efendime de faydası dokunmuştu. Zamanın padişahı onu rütbe, mesnet ve servete gark etmişti; göğsü nişanlarla dolmuştu. Bana bile fahri olarak galiba bir unvan verilmişti ki artık sadece: Ago! Ago! diye hitap etmiyorlar, o çetrefil dilli, ince belli, sırma saçlı, narin, nazik, nazenin Çerkez kızları beni: Ago Paşa! diye çağırıyorlar, böyle okşuyorlar, böyle öpüyorlardı.' İstanbul Türkçesini en güzel kullanan yazarlardan biri olan Refik Halid Karay, Ago Paşa'nın Hatıratı'nda mizahi bir bakış açısı ve üslupla 1920'li yılların yaşamını, geleneklerini, alışkanlıklarını anlatıyor.

Hatırlıyor musunuz? Hani, bir tek dergi varken elimizde… Ve hani evirip çevirip onun fotoğraflarını çekiyorken… Hatırlayın, diyorduk ki; “Ah, keşke bir gün üç-dört tane olsalar da, ayakta durabilseler!” Evet, tek dergimiz bir başına dik duramıyordu ayakta; bunun için de, yenilerinin basılmasını beklemek gerekiyordu. Aslında beklemek değil, hiç beklememek yani hazırlamak gerekiyordu. Üstelik hazırlamak da yetmiyordu, bastırıp sizlere ulaştırmak gerekiyordu. Ah, bir bilseydiniz bu anlattığım şeyin zorluğunu… Aahh! Zaman nasıl da akıyor değil mi; Âhirete geçmiş kim(ler)imiz varsa her birine rahmet ve bunları okuyanlara da selam olsun… Çünkü ben ancak Kandil gecesi yazma fırsatı bulabiliyorum ve işimiz biter bitmez de baskıya yollayabiliyoruz. Sabrettik. Üç oldu dört oldu, sonra da otuz oldu kırk oldu Dîvanyolu’muz. Ve sanırım ulaşması en zor istasyon ve en zor hazırladığımız; elinizde tuttuğunuz şu “kırk” idi. Belki de nazar ettik kendimize kim bilir! Milâdî takvim, Nisan’ın yirmi üçü. Hicrî takvimdeyse Receb’in 27’nci gecesi… Yani Mîraç Kandili. Ve yani her zaman olduğu gibi; her birimiz, diğerlerimiz için dualardayız… Ben yine böyle bir yirmi üç nisanda inmiştim ilk defa, mezara. Hem de bir anne mezarıydı o. Annemi kabrine indirmek kısmet olmuştu oğluna! Zaman nasıl da geçiyor! Birken üç; dörtken kırk oldu dergimiz… Kayıp olmuş sevdikleri hatırlatıyor kandil geceleri… Bir şeyler karışıyor ve aslında her şey karışıyor dünyada. Dîvanyolu’muz ise zamanı sabitlemek için ortaya çıkıyor ve işte, en azından bunları hatırlatıyor. Herkes marul yetiştirmek, herkes butik işletmek, herkes lastik değiştirmek zorunda değil; bazıları da kârsız işlere tutkun olacak ve bu yaptığına şükredecek! Biliyor musunuz neden? Hani eyy “okumuyoruz ki” diyenler; ölmeden önce hadi bir güzel şey yapın! Rafınıza Dîvanyolu dergimizin sayılarını dizin, bakın da görün; evlat ve torunlarınız sizin gibi “okumuyoruz ki” diyecekler mi?

Yıldırım Beyazıd Osmanlı Tarihinin en çok adından bahsedilen padişahlarından biriydi. Lakabına uygun olarak bir Rumeli'de, bir Anadolu'da gözükmesi ve kısa zamanda Avrupa'da saldığı büyük Türk korkusu ile tarihlere geçti. Fatih'ten önce İstanbul'u ve Kanuni'den çok önce Macaristan'ı fethedebilecekken doğudan kopup gelen büyük çığın altında kaldı. Ve ' 'Milletlerin en ulusu Türkün başbuğuyum'' diye haykırarak Semerkant' tan dünyayı fethe çıkan Timur'un sıra dışı hayatı... tki büyük cihangirin karşı karşıya geldiği Ortaçağın en büyük meydan muharebesi Ankara Savaşı'nın saat saat öyküsü... Timur'un büyük zaferinin Yıldınm'm acı kaderi olması ve herşeye rağmen tarihin değişmez hükümlerinden: " Kara çamurlu uçurumdan, Satürn'ün göklerine dek, Evrenin bütün gizlerini çözdüm. Bütün tuzaklardan ve kapanlardan kurtuldum. Ve bütün düğümler çözüldü, ölümün ki dışında''

Sevgili Okuyucularım! Şimdi de Avusturalya'dayız. Melbourne, deniz kıyısına yayılmış görkemli bir görünümde. Kent gezisi sırasında, ilginç bir müzeye gidiyoruz. Burası, Kaptan Cook'un doğduğu ev. Birden şaşırıyorum. Nasıl olur? Kaptan Cook, İngiltere'de Yorkshire'da doğdu. Avustralyalılar, bu kıtayı keşfeden Kaptan Cook'u çok seviyorlar. Onun anısına yaşatmak için Yorkshire'daki evini tuğla tuğla sökerek, Melbourn'a getirmişler, güzel bir parkın içine yeniden kurmuşlar. Evin içi pek küçük. Eşyalar pek basit, ama her şey yerli yerinde duruyor. Evi gezerken kuralları çiğniyorum. Kaptan Cook'un tahta koltuğuna oturup beşiğini sallıyorum yaramaz çocuklar gibi...