Yazara Gore Listeleme

Ölüdeniz, Şeria, Petra, kısa etek, esmer kız... Kimim ben? 18 yıl önce o sel yatağında kim geldi peşimden? İşkence... Kim gülüyor? Kim konuşuyor? "Sakın Freud, Marx ve Einstein deme" "Dişlerim nerede?"... Önde köpekler, arkada aydınlatma mermilerinin ışığı altındaki askerler... Uzak topraklarda devrime inanan üç arkadaş... Ölen, kalan ve direnen hayaller... Mehmet Eroğlu, belleğin, fedakârlığın ve unutmamanın romanını yazıyor. Dünyayı değiştirmek isteyenler ölümü yenerler, kahraman olurlar. Adını Unutan Adam, bir '68 hikâyesi... Hızlı, rahatsız edici, isyankâr ve hüzünlü... Gerçek hayat, yaşamak istediğimizle yaşadığımızın arasında kalandır, diyen yanılıyor. Gerçek hayat, köpeklerle aramızda giderek kısalan uzaklık; ve biz onun sonuna doğru koşuyoruz.

“Kader insanın kafasına hep vura vura mı iniyor? İndiği zaman bazen öyle bir eziyor ki, insan zavallı bir solucana dönüyor; fakat bazen de galiba ayaklarını yerden kaldırıyor, meleklerin erişemeyeceği bir saadete yükseltiyor. Acaba bundan sonra, Hanife’nin döner aynasına aksedecek hayat sahnesi, mavi göklerde mi yoksa kara kızıl cemiyetin göbeğinde mi geçecek?” Halide Edib, Meşrutiyet dönemi romanlarında konak ailesine yerleştirdiği kadın kahramanları üst sınıftan seçmiştir. Bu son dönem romanlarında ise, II. Dünya Savaşı döneminde türedi zenginlerin konaklarında ya da Cumhuriyet devrinde eğitimli seçkin orta sınıf ailelerin lüks dairelerinde çalışan çoğu Anadolu kökenli hizmetçi ya da evlatlıkları odağa almış olduğunu görüyoruz. Böylece, onlar aracılığıyla farklı yaşam izleklerinden, coğrafi ve toplumsal hareketlilikten söz edebilmiştir. - Ayşe Durakbaşa Kaleme aldığı her metinle yeniden tartışılan Halide Edib’in bü- tün eserleri, gözden geçirilmiş baskılarıyla Can Yayınları’nda.  

Halkla İlişkiler Uygulamaları Ve Örnek Olaylar Çıkmış Sorularıdır.

"...Latife'nin okuduğu gazeteyi dinliyordu. Her ikisi de çok ciddi. Ara sıra Paşa'nın gözlerini aralayıp Latife'yi süzdüğü fark ediliyor. Sonra Mustafa Kemal birden doğruluyor ve genç kızı heyecandan öldürecek bir tatlılıkla: - Latif! Diyor. Bak beri! Bunu bir yere not et. Bize lazım olacak. Latife, bu "Latif" hitabından öylesine mutlu olmuştur ki... Heyecanlanınca her zaman yaptığı gibi, alt dudağını ısırıyor, Paşa'ya bakakalıyor, gözleri pırıl pırıl. - Latif, diyor içtenlikle ve anlamını sorar gibi Paşa, neden şaşırdın? Sen gerçekten Latife değil Latif'sin!.."