Yazara Gore Listeleme

Sevinebilirsin Suâda İşte Yalnızız, haklı ile haksızın kavgasından kaçanların, konuşacak kimsesi olmayanların; iç sesinde, rüyalarında ve yalanlarında bir yol arayanların hikâyesi. Bir başkası olmak için Tanrı’ya yalvaranların hikâyesi de diyebiliriz; bir bakkal çırağı, bir nalbur, akşam eve dönerken çocuğuna oyuncak alan bir baba, sokakları süpüren bir temizlik işçisi… ama bir başkası. Kahramanımız, figüranların hikâyelerine inanıyor çünkü. Kendi kendine konuşmanın yalnızlıkla, yalanın aldatmacayla açıklanamayacağının da farkında. Sorar: “İnsansız ve ağrısız bir dünya mümkün mü?” Yine de umutsuz değildir: “Bir kalbi varsa insan, yolunu asla kaybetmez.” Sevinebilirsin Suâda İşte Yalnızız, bir ilk kitap olmanın tüm coşkusunu, heyecanını ve öfkesini fazlasıyla taşıyor.

Akif Hasan Kaya, kitabın ilk öyküsünde bir adam vardı diyor. Adamın bir hikayesi vardı da diyor. Ve ekliyor, ama adam hikayesini yanlış yerden başladı anlatmaya. Kitaptaki öykülerde hayatını yanlış yerden yaşamaya başlayan karakterler var. Sorgulamalar, yüzleşmeler. Fantastik öyküler, masalsılar. Sonra kendini bulmalar var. Dağ var mesela. İnsan o dağı tanıdıkça, kendine mi yaklaşsa, kendinden mi uzaklaşsa bilemiyor. İnsan ne çok bilemiyor zaten. Akif Hasan Kaya’nın dördüncü öykü kitabı.

"Fethi'nin her şehrin kendine has bir kokusu olduğunu söylemesi mümkün olsa bile, İstanbul'un kendine has kokusunu duyabilmesi için Sirkeci'ye giderken yolu üzerindeki derneğe şöyle bir uğrayıp Murat'ın arkadaşları arasında ilk o gün gördüğü bordo hırkalı kızı düşünerek oradan ayrılması ve kirayı ödeyip ev sahibinin iş yerinin bulunduğu handan çıktıktan sonra köprüye kadar yürüyerek balık tutan kalabalığın arasında bulduğu bir boşluğa sığınıp düşünmesi gerektiğini bildiği söylenemezdi." "Ses dağılıyor, dağıldıkça coşup kanatlanıyor, bir kuş sürüsü havalanıyor; kanat çırpışları, rüzgâr uğultusu, çığlıklar, uzaklara, karanlığın önüne kattığı ağartıya doğru uçuşuyor… Sürükleniyor… Kuşlar küçülüyor, iyice ufalıyor, görünmez oluyor… Bir çağıltıyla beraber derlenip tekrar dağılıyor. Kıyıda bir cümbüş başlıyor. Gölgeler dans ediyor. Küçücük bir delik, onlarca, yüzlerce karıncayı kendine çekip yutuyor… Derken ses toplanıyor… Kısılmaya başlıyor, kısılıyor, kısılıyor, dalgalar sakinleşiyor, köpükler yavaşça sönüyor… Sönüyor, sönüyor, köpüklerin sesi duyulmaz olunca, ses susuyor…"

Zorluklar karşısında ayakta kalabilmenin büyük bir çaba gerektirdiği bir zamanda yaşıyoruz. Sırf kendimiz için uğraşıp dururken etrafımızda çeşit çeşit dünyaların, varoluşların ve olup bitenlerin varlığını farketmeden yaşayıp gidiyoruz. Görmediğimiz o kadar çok şey var ki: Çocukların soğuktan titreyişi, zor şartlar içinde okula gidişleri, küçücük yaşata çalışmaları, satıcılık yapmaları... Çocukluk hallerini ve dönemlerini yaşayamadan büyüklerin dünyasına adım adım yürümeleri... İnsan olmak ve kalabilmek bunları görmek ve başkalarının kaygılarını ruhumuzda ve gönlümüzde hissetmekle mümkün. Ancak bu yapılabildiği takdirde çözüm arayışlarının başlayacağını nedense anlamak istemiyoruz. Bu kitapta kendi çıkarlarından ziyade, insanlara hizmet edebilmek için yola çıkan bir doktorun Silopi’de geçirdiği günlere şahitlik ediyoruz. Bazen doktordan ziyade bir öğretmen olarak çıkıyor karşımıza. Eğitim imkânlarının yetersiz olduğu zamanlarda elinden geleni yaparak umut oluyor oradaki insanlara. İstemeden birini incittiğini fark ettiğinde gönül almasına şahitlik ettiğiniz satırlar insanı bir anda duygulandırıyor. Çocuklar eşit şartlar altında okumalı diyerek çıktığı yolda yaşadığı zorlukları... silahların çekildiği zor zamanlarda köyden gelen bir arama ile yola düşüşünü görüyoruz. Ve kendi annesi ve sevenleri endişe içindeyken diğer annelerin endişelerini gidermek için çabalayışını görüyoruz. Görev süresi dolduğunda köyden ayrılırken herkesle birlikte üzülüyorsunuz. Bazen gitmek terk etmek de değildir… İnsanların birbirine güvenemediği şu zamanda insan olmaya her zamankinden daha çok muhtacız. Hepimizin bir gün öleceği kesin bir hakikat. İnsandan geriye ne kalacağını şairin diliyle söyleyecek olursak: “Bâki kalan bu kubbede hoş bir sadâ imiş.” Perdenin Arkasındaki Hayat bu sadânın yaşanmış bir hikâyesi.