En Son Eklenenler

Zamanda yolculuk edip geriye dönmek hiçbir şeyi değiştirmez belki ama geçmişle yüzleşmek… İşte bu, her şeyi değiştirir! Tokyo’nun arka sokaklarında gizlenen o küçük kafede zaman yine farklı akıyor. Burada oturan herkesin kalbinde yarım kalmış bir cümle, söylenmemiş bir söz var. Her gün yalnızca bir kez ayaklanıp konukları geçmişe götüren sandalyeyi bu yolculuğa çıkmak isteyenler için boş bırakan hayaletse katı bir gerçeğin hatırlatıcısı gibi süzülüyor kafede: Bu sandalyeye yalnızca cesareti olanlar oturabilir. Yola çıkmaktan çok, hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini bildiği hâlde gitme cesareti olanlar. Kalbinizde onca özlem, dudaklarınızda hiç dillendirilememiş onca söz, içinizde doldurulması mümkün olmayan boşluklar varken bu gerçeği bilerek geçmişe dönmek hiç de kolay değil ne de olsa… Toshikazu Kawaguchi, sevgi, kayıp ve bağışlama üzerine kurduğu büyüleyici serisi Kahve Soğumadan Önce’nin dördüncü kitabıyla bir kez daha karşınızda… Her sayfa bir veda kadar hüzünlü, beklenmedik zamanlarda gelen o güzel buluşmalar kadar da umut dolu. Elveda Demeden Önce, sevmenin, affetmenin ve vedalaşmanın inceliğini fısıldıyor: Bazı ayrılıklar, kalmanın başka bir yoludur.

Çinliler 1949'daki Devrim'e kadar Konfüçyus'un öğretisine uygun yaşadılar. Çin yaşam felsefesi Konfüçyusçulukla içiçe geçtiği için Çinliler düşünsel ve ahlaki bütünlük gösteren bir toplum olarak yaşadılar. Konfüçyus'un söyledikleri öylesine formüle edilmiştir ki, onun yolundan gidenlere yorum için geniş bir alan kalmıştır. Örneğin, "gerçek, ister kendini yaysın, isterse de yok etsin, 'amaç' olabilir." Konfüçyus öğretisi kendi tipik mantıksızlıklarıyla söylediklerini güçlü bir şekilde ispatlar. Hatta, bu öğretinin -az kalsın- dünyadaki her şeyi ispatlayabileceğini söyleyebiliriz. Böyle bir düşünce ile kim akıl yarıştırabilir ki..

Belki artık bu oda sadece bir dekordu; başarısız, hiç sahnelenmemiş bir oyunun dekoru… Ama en azından duvarlar soğuk ve dingindi. Pencereyi açınca soğuk rüzgâr yüzüme dokundu. Bir arada yalnız duran, kardan saçları ağarmış çam ağaçları, nadir geçen arabaların ezdiği buzun çığlığı, canı isteyince yanan, tembel ve kambur bir sokak lambası… Yalnızca onlar beni anlıyorlardı.

“Bu topraklardaki zulüm hiç bitmeyecek, kargaşa hep sürecek, kan akışı durmadan körüklenecek. Beklenen kurtarıcının gelmesi için şiddet ve ölümler daimî olmak zorunda. Burayı cehenneme çevirenlerin inancı, ‘Kanı ne kadar çoğaltırsanız cennete o kadar yaklaşacaksınız!’ diyor. Kıyameti isteyen bu sapkın akıllar, bunu başararak kendilerini kurtaracaklarını düşünüyorlar. Hayır, buna müsaade edemeyiz!” Cümleler 1577 yılının İstanbul’undan… Ama sanki trajedinin, acının, feryatların hiç bitmediği günümüz Ortadoğu’sunu anlatıyor. İnsanlık tarihi biraz da zulümler tarihidir. Kan ve şiddet üzerinden yapılan hesaplar dünyayı kaosa sürüklemeye başladığında sapkın akıllar, gökten inecek muhayyel bir kurtarıcı için cinayetler işlemeyi, zulümler üretmeyi masum bir iman olarak görürler. Gerisi insanlığın kaderidir. Elinizdeki kitap, bir kurtarıcı uğruna akıl almaz cinayetlere, zulümlere, acılara inanç diye koşan kötülerin ve elbette onları durdurmak isteyen iyilerin nefes kesen hikâyesi. Dünyada olup bitenleri anlamak için… İskender Pala’nın her zamanki yetkin kaleminden…