En Son Eklenenler

... Dağlardan aşağıya indiğimde, Adige'nin hoş vadilerine, ölümlülerin yaşadığı kadar sıcak bir sıcaklık toplamak için geldim. Ayak altı yolu kavisli ve beyazdı; Yeni beyaz kireçtaşı uçlarının vahşi doğasından yeni çıkmıştım ve İtalya'nın güneşi, masmavi bir İtalyan göklerinde kör bir şekilde parladı. Diyelim ki sevgili teyzem, yeterince yürüdüğümü ve ayak yürüyüşü için çılgınlığımdan daha fazlasını aldığımı varsayalım. Bir on yıl önce Belluno'ya bir cezaevinde gitmiştim, dostumu bagajımı Verona yoluyla taşımayı reddetmiştim ve sırtımdaki bir valizle o dağların haslıklarına dalmamıştı. Gianbellin'in geçmişini oluşturan küçük heykel tepelerini görmekten hoşlandım ve Göksel Şehrin siperlerinden oluşan, tamamen mermerden yapılmış büyük dağların söylentileri vardı. Her halükarda, benimle Milan'dan Venedik'e seyahat eden genç Bay Wyndham'ı bildirdi. İlk geceyi Titian'ın doğacağı servetin olduğu Piave'ye bıraktım ve handaki ev sahibi, efendisinin ilk eserleri olan yemin ettirdiği bir dizi kötü baskın sergiledi. Sağlam bir vadiye kadar Ampezzan ülkesine yolculuk ettim, gerçekte beyaz dağlarımı gördüm ama ne yazık ki! artık Göksel değil. Bunun için beş sonsuz gün Westmoreland gibi yağmur yağdı, ben de bir handa topuklularımı tekmeledi ve bir İngiliz Arletto kantonunu İngiliz beygirlerini durdurdum. Ve onun tarafından temizlendi ve Cüce Kral'ın bir zamanlar gül bahçesine sahip olduğu vahşi kayaların arapsaçılarının arasında Bozen'e doğru batıya doğru yöneldim. İlk gecem hanım yoktu, ama ustalaşamadığım yarı Latin, yarı Hollanda dilini konuşan bir ormancıların kabini arasında uyudum. Ertesi gün sıcak havadaydı, dağ yolları tozla doluydu ve gün doğumundan gün batımına kadar şarabım yoktu. Sonraki öğlen Santa Chiara'yı yeşil çayırlar çemberinde yattığını gördüğümde, düşüncemin sadece derin bir taslak ve serin bir oda olduğunu mu merak ediyor musunuz? Ben doğal güzelliğin, rock ve kaskadın ve şairin tüm özelliklerinin büyük bir aşığı olduğumu protesto ediyorum; Ancak M. Rousseau'nun coşkusu, kahvaltından bu yana nether millstone gibi bir boğazı olan bir toz bulutu içinde yürüdüğü takdirde yıldızlardan toprağa batardı.

Pek çok adı vardı. Daha otuz yaşına gelmemiş olmasına rağmen, tarih ona bol unvan ihsan edilmesini layık görmüştü: Onu bize eziyet etsin diye gönderen deli kralın karşısında Diyar’ın Kılıcı, savaşlar boyunca onu izleyen adamların yanında Genç Atmaca, Cumbraelli düşmanlarına karşı Karanlıkkılıç ve sonradan öğrendiğime göre Büyük Kuzey Ormanı’nda yaşayan esrarengiz kabileler arasında da Beral Shak ur adıyla anılırdı, yani; Kuzgun Gölgesi. Ama benim insanlarım onu tek bir isimle tanırdı ve onu iskeleye getirdiklerinde aklımda dönüp duran da bu isimdi: Umut Katili. Yakında öleceksin ve ben de bunu göreceğim. Umut Katili.”Vaelin Al Sorna, annesinin ölümünün yarattığı üzüntüyü henüz üzerinden atamamışken, kendisini İtikad’ın koruyucusu Altıncı Nişan’ın kapısında, Kral’ın Savaş Lordu olan babası tarafından terk edilmiş olarak bulur. Nişan’a adım attıktan sonra ise artık hayatı eskisi gibi olmayacaktır. Bu inanç koruyucusu savaş okulunda ölümcül sınavlarla boğuşurken, dövüşmenin yanı sıra kardeşliği, sadakati, karanlığı, ihaneti ve hayatta kalmayı öğrenir. Diyardaki kardeşleri ise onun tek ailesidir. On yaşında o kapıdan adım atan çocuk, genç bir adam olduğunda, Diyar’ının en tanınmış figürlerinden biri haline gelmiştir. Krallarla pazarlık yapar, ordular yönetir ve Diyar’ın kâbuslarından Karanlık’la başa çıkmaya çalışır. Artık sadece Diyar’ının değil, tüm dünyanın kaderi onun ellerindedir. Her şeyden öte, Vaelin’in zorlu hayatında böylesine yükselmesini sağlayan gizli ve karanlık bir gücü vardır: Kan Şarkısı. “Eğer Rothfuss veya Sanderson tarzı fantastik kurgu seviyorsanız, Kan Şarkısı sizin için biçilmiş kaftan.” -Felicia Day “Cesur bir kurgu, kadim büyüler, amansız entrikalar ve kanlı bir macera…” -Publishers Weekly

İlk olarak 1912 yılında yayınlanmış olan bu kitap, kadim Mısır'dan bu yana kuşaktan kuşağa aktarılan gizemli Hermesçi Öğretileri anlatan Batı Ezoterik Geleneği ile ciddi olarak ilgilenen herkesin kütüphanesinde mutlaka bulunması gereken bir kaynaktır. Aradan geçen süre içinde kitabın önemi azalacağına artmış ve ezoterizm öğrencilerinin en önemli ve temel kaynaklarından biri haline gelmiştir. Kybalion, anlaşılması zor, şifreli simge ve imalarla dolu Hermesçi edebiyatın aksine sade bir dille yazılmıştır. Ününü şüphesiz, ezoterizmin temel ilkelerini ve özellikle yedi evrensel yasayı herkesin anlayacağı yalın ve açık bir ifade ile aktarmasına borçludur.

Roni Margulies, keskin ve alaycı dili, şaşırtıcı gözlemleriyle bir ülkeyi tarif ediyor bizlere: "Dünyanın zaten sokaklarda bayrağa en çok rastlanılan ülkelerinden biriyken, bir de en büyük şehrinin dört bir yanına şehrin her yerinden görülebilen, iyi dalgalanması için paraşüt kumaşından imal edilen dev bayraklar asan bir ülke düşünebiliyor musunuz? Sanki bu ülkenin halkı sık sık toplu bellek kaybı geçirip 'Biz nereliydik yahu? Hangi ülkenin vatandaşlarıydık biz?' diyerek paniğe kapılıyor veya 'Bizim bayrak kırmızıydı galiba, ama üzerinde ne resmi vardı?' diye meraka kapılıyormuş gibi. Veya bir başka ülke düşünelim; bu ülkenin vatandaşları ayıların bile çıkmaya cesaret edemeyeceği yükseklikte dağlara çıkıp uzay gemilerinden bile görünecek boyutlarda harflerle 'Ne mutlu buralıyım diyene' yazıyor olsun. Sonra da harfler hava koşulları nedeniyle pislenip soluklaştıkça dağlara tekrar tekrar tırmanıp taşlara taze kireç sürüyor olsun." Galiba bu ülkeyi tanıyoruz. Hem de iyi tanıyoruz. Darbeleri, muhtıraları, yazboz tahtasına dönmüş seçim sistemleriyle, "bir Türk dünyaya bedeldir"leriyle, hoşgörüsüzlükleri ve olanca renkliliğiyle Türkiye... Margulies'in siyasi yazıları, her şeyden önce solda duranları, sosyalist olduğunu söyleyenleri hedefliyor. Milliyetçiliğe ve ırkçılığa karşı barikat kurulması gerektiğini söylerken, solun içindeki milliyetçiliğe de dikkat çekiyor Margulies. Bu arada, üzerinde ısrarla durduğu noktalardan biri, "aslında milliyetçiliğin yükselmediği": "Ben Türkiye'de milliyetçiliğin yükseldiğine inanmıyorum; Cumhuriyet mitinglerinin çığırtkan ama kim olduğu belli ve dar bir kesimden oluştuğunu, halkın büyük çoğunluğunun ise ne Müslüman düşmanı, ne de Kürt düşmanı olduğuna inanıyorum. Öte yandan, her tarafı dev bayrakların kaplamış olduğunu görmek için özellikle gelişkin bir gözlem yeteneğine sahip olmak da gerekmiyor. Ama bu bayraklar halkın pencere ve balkonlarında değil, resmi kurumların direklerinin ucunda sallanıyor. Kadıköy, Şişli ve Nişantaşı'nda oturanlar tersini sanabilir; Fatih'te, varoşlarda ve taşra kasabalarında bir gezinti yapmalarını öneririm. Devletin bir kesimi ve onun sivil uzantıları, bayraklar ve Mustafa Kemal portrelerinin ardına sığınarak 'Cumhuriyeti' değil, mevcut devleti mevcut şekliyle korumaya çalışıyor, devlet mekanizmasının içinde kendi konumunu kaybetmemek için direniyor. Bu kesime çok zaman 'derin devlet' deniyor, ama ben yüzme havuzu gibi olduğunu düşünüyorum: Evet, bir ucu derin, ama öbür ucu iyice sığ, kolayca görünüyor." Milliyetçilikle ırkçılığı, demokrasinin askerileşmesini çok ciddi bir tehlike olarak görmekle birlikte, Margulies her türlü şahlanışına rağmen milliyetçiliğin yükselmediğini, toplumdan büyük bir rağbet görmediğini iddia ediyor. Hatta araç olarak kullanıldığını: "Açık ki, egemen sınıfın bir kesimi direniyor. Kendilerini dışlayan küreselleşmeye, dışa açılmaya, demokratikleşmeye, barışçı çözümlere, değişime karşı direniyorlar. Direnişin al sancağı, toplumsal destek kazanmak için kullandığı savaş çığlığı Kemalizm, Lozan, şu çılgın Türklük, Onuncu Yıl Marşı, 'Cumhuriyet'i korumak', yani kısacası milliyetçilik. Tabandan yükselen bir milliyetçilik değil, egemen sınıfın en geri, durağan, çağdışı kesiminin dayatmaya, alevlendirmeye çalıştığı bir milliyetçilik." Kitabın sonsözünde, Orhan Koçak tarafından kaleme alınmış bir yazı var: "Milliyetçilik neden hep bir dış düşmana gerek duyar?" Margulies'in yazıları, kolay okunan, somut, teorik belirsizlikten uzak, yer yer iğneli ve polemikçi? Çeşitli yayınlarda basılmış bu yazıları bir araya getirdikten sonra Roni Margulies her metnin altına bir kayıt düşmüş, hamiş eklemiş, bir süre önce yazdığı yazıya bir başka gözle bakıp eklemeler yapmış, hiçbir şey çıkarmadan...