En Son Eklenenler

Kocaman ailesiyle denizde yaşayan minik Alaz, büyük bir balıktan gökyüzü diye bir yerin olduğunu öğrendi. O günden sonra bu kırmızı denizyıldızı gökyüzünü her şeyden çok merak etmeye başladı. Meraklandıkça daha da kızardı ve sorularına cevaplar bulmak için keşfe çıkmaya karar verdi. Bu yolculukta kimlerle karşılaştı dersiniz? Gökyüzünde ona benzeyen birileri vardı, yoksa ait olduğu yer gökyüzü müydü? Yukarıdaki bu parlak beşgenler ona göz mü kırpıyordu acaba? Gökyüzünden aşağıya nasıl düşmüştü? Evin yolunu bulabilecek miydi?

Mor Balon, arkadaşlarından çok farklıydı. Hayır, sadece aralarındaki tek mor renkli balon olduğu için değil... Diğer balonlar mutluydu; Baloncu’yla birlikte gezdikleri yerlerin, gördükleri şeylerin keyfini çıkarıyorlardı. Ama Mor Balon kendini sıkıntılı ve huzursuz hissediyordu, sanki içi bomboştu! (Tanıtım Bülteninden)

Birine öfkelenme özgürlüğümüz yoksa onu sevmeyi seçemeyiz. Sevmeme özgürlüğümüz olmayan birini gerçekte(n) sevemeyiz. Birine karşı hissettiğimiz duygu "ona karşı hissetmemiz gerekenler" diye önceden tarif edilmişse, onunla meselemiz bitmeyecek, hatta başlayamayacaktır bile. Gerçek hayatta "Böyle hissetmem lazım!", "Şöyle hissetmemem lazım!" diye bir şey yoktur çünkü. Hisler ne yöne gideceklerini gerekliliklere sormazlar. Hiçbir 'gerçek' ve olgun ilişki özünde nesnel değildir. Özneler 'gerçek' paylaşımlarını nesnellik üzerinden kurmazlar. Kabullenme özgürlüğümüz olmayan her duygu dışarıya akamayan bir irin gibi bedenimizi ve ruhumuzu ele geçirir. İçimize hapsettiğimiz her duygu aynı zamanda içimizi hapseder. Üzerini örttüğümüz her şeyin altında kalırız çünkü. Eksik olduğumuzu ararız, hem de eksik bırakandan ya da ona benzeyenden. Noksanımızı, bizi zaten noksan bırakandan dileniriz bir ömür boyu. Oysa yapabileceğimiz yegâne şey alamadığımız ilgiyi, saygıyı, duygularımıza dair anlayışı, korumayı ve koşulsuz sevgiyi kendimize gösterebilmemizdir. İnsan ancak kendi kendinin ebeveyni olabildiğinde yetişkin, özgür ve mutlu olabilir. Bunlar içinizde bir yerlere biraz tanıdık geliyorsa bu kitabı okumaya hazırsınız. Size bu kitabın kimle veya kimlerle ilişkinize dair olduğunu söylemeyeceğim yine de… Çünkü biliyorum ki söylersem kaçacaksınız. Size iyi gelmediği, sizi mahvettiği, sizi hasta ettiği, sizi mutsuz ettiği hâlde kaçacaksınız. Oysa kaçmanın kendisiydi asıl korkunuz. Biraz canınızın yanmasına izin verirseniz, canınızın yanması geçecek. Sizi kendinizin şifalı ellerine doğru çağırıyorum.

Günah varsa, ondan işledim ben. Günahımın en yakıcı, en tuhaf yerinde sevgilimin adına denk geldim ve arkadaşımın dileğine. Biraz olsun bağışlanmamı sağlamaz mı bu? Çünkü yüzlerini de hatırlıyorum, Sayın Tanrı ve seslerini de. Aklımın bütün pencerelerinden doluyorlar içeri. Şule'nin saçları pırıl pırıl ve bembeyaz elleri insanı ağlatacak kadar mandalina kokuyor... Şehper, Dehlizdeki Kuş, Ayşegül Çelik'in 2008'de yayımlandıktan sonra 2009'da Notre Dame de Sion Edebiyat Ödülleri'nde mansiyon alan, ikinci öykü kitabı. Çelik, Korku ve Arkadaşı adlı ilk kitabında kurduğu öykü dilini, birbirine yaslanan, yazıldıkça zenginleşen bir dille yazdığı bu öykülerle sürdürmüş, genç öykücülüğümüzün kalıcı isimlerinden biri olduğunu kanıtlamıştı.