En Son Eklenenler

Victor Hugo, aydınlanmacı hümanizmin geleneğinde,  suç  ile  ceza  ilişkisinin  insansız bir  mıntıkada  tartışılmasının  anlamsızlığı-na işaret eder gibidir. Onun kişisi, hayat ile  ölüm arasındaki dar sınır çizgisinin üzerinde, geri dönülmez bir noktada durmaktadır. Önünde  bütün  yolların  sonu  vardır:  İnfaz. Ve bu infazdan kurtulmanın tek ihtimali vardır: Toplum vicdanından ya da yargıçlardan  umabileceği merhamet.

Yüzümüze ölümün gölgesi düştüğünde hayat ısrarla yaşama şansı tanımak istiyor bize, türlü biçimlerde uyarıp tekrar tekrar sınıyor bunun için. Sürüklenme’nin isimsiz anlatıcısı görünüşte sivil toplum örgütü gibi işleyen bir oluşumun destekçisidir. Bir yolculuk dönüşü, önce uçakta karşılaştığı tekinsiz bir kişinin, sonra bir kâhini andıran karizmatik taksicinin, hatta gökyüzü ve yeryüzündeki tarifsiz güçlerin tesiri altında sürüklenip durur. Örgüte kaynak temin etmek için Türkiye’deki büyük şirketlerin yuttuğu beldelerde ve Rusya'dan İngiltere'ye, Yunanistan'dan Almanya'ya yolculuk eden anlatıcı, bir taraftan örgütün kuruluş amacı konusunda, lideriyle derin bir hesaplaşma içine girer. Öte yandan da kimsesiz, ayrıksı ve ele gelmez gençlere sahip çıkarak kendi hayatına anlam vermeye, yaşadığı derin hüsranı ve zamanımıza has yersiz yurtsuzluk hissini, sevgi açlığını tedavi etmeye çalışmaktadır. Latife Tekin, Manves City’yle aynı anda yayımladığı Sürüklenme’de Türkiye’nin bu acımasız ve hoyrat günlerine ayna tutuyor. Manves City’yle birbirine el uzatan Sürüklenme, süregelen toptan yıkıma karşı yeni mücadele yollarının, çaresiz yetişkinlerin, sahipsiz, yoksul, yalnızlaştırılmış gençliğin ve onların yeni bir hayat kurma, sürüklenirken tutunma çabalarının romanı.

Annesi: “Haydi uyan güzel kızım” dedi. Leyla isteyerek gözlerini açtı. Aydınlık bir odadaydı.Beyaz uzun başörtüsü takmış bir kadın yanında oturmuş başını okşuyordu. Annesi değildi. Beyaz tenli,yeşil gözlü, annesi kadar olmasa da güzel bir kadındı. Leyla şaşkındı, hala rüyasının etkisindeydi. “Anne” dedi. Yaşlı kadın; “Buradayım kızım” diye cevapladı. “Allah’a şükürler olsun uyandı” dedi yanındaki adama. Leyla bakışlarını ayakta duran adama çevirdi. Arkadan yansıyan güneş ışığı nedeniyle adamın yüzünü seçemiyordu. Fakat geniş omuzları ve koyu renk saçı belli oluyordu. Genç adam biraz daha yaklaştı; “Aramıza hoşgeldin”dedi. Leyla işte o zaman adamın tıpkı yaşlı kadınınkine benzeyen gözlerini, uzun ve gür kirpiklerini gördü. Hala bir rüya görüyorsa, bu adam erkek bir melek olmalıydı. Hayır, melek olmayacak kadar sertti bakışları. Her kim ise hayatında gördüğü en sert bakışlı ama en güzel erkekti. Adam sanki düşüncelerini anlamıştı. Bakışları yumuşamış,yüzüne hafif bir tebessüm yayılmıştı. Beyaz dişlerini, çenesindeki çukuru böylelikle fark etti Leyla.

"Acayip, ama gerçek. Çünkü gerçek her zaman acayiptir.Kurgudan daha acayip." -George Gordon Byron- Adli Bilimler Uzmanı Sevil Atasoy bu kez acayip işlerin peşine düşüyor... İnancı uğruna masum kadınları boğan inşaat ustası, namus için üç kızını öldüren milyoner işadamı, arkadaşının cesedini köpeklere yediren yakışıklı genç, bebekleri öldüren güzel hemşire gibi acayip katiller... Otların arasına düşmüş pul büyüklüğündeki cam parçası, otomobilin filtresine takılıp kalan çekirge ya da yirmi beş yıl sonra bulunan tırnak gibi acayip kanıtlar...Gördüğünü hatırlamayan, başkası sanan ve bir gördüğünü bir daha unutmayan acayip tanıklar... Mumyalar ve kemiklerle dolu acayip olay yerleri... Sevil Atasoy'un deyimiyle "Okuyacaklarınızın bir bölümü, 'keşke olmasaydı', bir bölümü ise, 'iyi ki oldu' diyeceğiniz acayiplikler."