En Son Eklenenler

Büyük bir madencilik endüstrisinin bulunduğu Personville şehrini herkes Personville zehri diye adlandırmaktadır. Çünkü şehri zehirleyen sadece madenden çıkan kirli duman değil aynı zamanda şehre egemen olan güçlerin yaptıkları yolsuzluk ve şiddettir. Madenler, banka, gazeteler gibi şehirdeki bütün zenginlik kaynaklarının sahibi olan Elihu Willsson, aynı zamanda polis, vali, senator gibi siyasetçi ve yöneticilerin de sahibidir. Şehrin tamamına, eyaletin de yarısına hükmeden Willsson, maden işçilerinin grevini kırmak için silahlı çeteler kullanmış ve örgütlü işçi hareketini ezmiştir ama şimdi de bu çeteler şehrin hakimiyetini kendisinden almaya başlamışlardır. İşte bu sıralarda, gazetelerin başına getirdiği oğlu Donald Willsson, yolsuzluk ve şiddet olaylarını araştırmak ve yönetimde reform yapmak amacıyla, San Francisco'dan bir özel dedektif tutar. Dedektif şehre gelir ama müşterisiyle daha ilk görüşmesini bile yapamadan, Donald Willson sokak ortasında kurşunlanarak öldürülür. Bundan sonra "Dedektif", ki gerçek adını roman boyunca asla öğrenemeyiz, araştırmalarına başlar. Yazar D.Hammett'in yarattığı bu "Dedektif" karakteri, en az mücadele ettiği suçlular ve katiller kadar,çıkarcı, zorba, duygusallıktan uzak ve serttir. "Dedektif", arka sokaklarda, barlarda ve depolarda, sıradan insanlar, sendikacılar, yozlaşmış polisler, lüks fahişeler ve içki yasağı devrinin her türden azılı gangsterleriyle, konuşur, soruşturur,pazarlıklar yapar, dövüşür, polisle birlikte suçlulara karşı veya yozlaşmış polise karşı suçlularla birlikte silahlı çatışmalara bile girer..Bütün bu çabaların sonunda "Dedektif"; Donald Willsson'ın öldürülmesinin ardından gelen ve yirmiye yakın kişinin öldürüldüğü cinayet ve yolsuzluk sarmalını, kendi vicdanı, dürüstlüğü ve iş ahlakının aldığı yaralara rağmen çözebilecek ve şehri zehirden arındırabilecek midir?

Hayrettin Bey parkın güneşte kalmış sıralarından birinde oturuyordu. Binbaşı olmuş, sonra da Yarbay olmuştu. Artık emekliye ayrılmış ve hayatı durağanlaşmıştı. Hayatını çocuklara adamıştı. Çocukları çok seviyordu. Kurtuluş Savaşından tarihi anılarla dopdolu bir roman...

Geçen gün berber koltuğunda tıraş olurken Avrupa’nın neden bu kadar gelişmiş olduğunu ve bizim nasıl bu kadar geri kalabildiğimizi düşünüyordum. “Kulaklar açılmasın” dedim berbere. Her defasında uyarsam da kulakları açıyordu. “Tamam yeğen, merak etme” dedi. Meraktan çıldırıyordum oysaki. O koltuğa her oturduğumda aynı saç modelini tarif etmeme rağmen berberim saçlarımı o günkü kendi ruh haline göre yapıyordu. Onun sorunu buydu: bir standardı yoktu. Aniden oturduğum yerde dikildim. “İşte senin sorunun bu!” dedim. “Standardın yok senin, bu ülkenin standardı yok, bir gün öyle bir gün böyle.” “Tövbe tövbeee” deyip tıraşa devam etti. Tutturamıyordu işte. Her defasında farklı saç stili... Ben de berberden her çıktığımda yeni saç modelime göre tavırlar geliştiriyordum. Efendi tıraşı yaptıysa daha soğukkanlı, Amerikan kestiyse daha havalı davranıyordum. Emo gibi kestiği de olmuştu ve eve gidip hüngür hüngür ağladıktan sonra Facebook’a “Bizi Çeqemeyen AnTeN tAqsın” yazmıştım. Rahmi Abi’nin parmakları saçlarımda gezinirken aniden boynuma bağladığı havluyu çekip ayağa fırladım ve “Abi biz napıyoruz yaa?!” diye bağırdım. “Millet uzaya araç gönderiyor bizim şu halimize bak. Bu ne abi? Sen niye benim saçlarımı yıkıyorsun? Bu nasıl bir ortam? Neden bunu yapıyoruz abi?” dedim. Ben koşarak kapıdan çıkarken Rahmi Abi çırağına “Ben sana söyledim, bu şampuan kafa yapıyor, at bunu” diyordu... Beyinsiz Adam Yazıklar Olsun kitabının yazarı Hakim Türkmen’den memleketin haletiruhiyesine, toplumsal hezeyanlarımıza, kırılgan yanlarımıza, politikleştikçe çocuklaşan siyasilerimize, evliliğe, aşka ve kadınlara dair komik mi komik bir kitap... Gerçek mizah yazıları okumayı özleyenlere...

'Üç Halka Yirmibeş', bir gülmece romanı. Okurken, okuduktan sonra, gülmece çizgisinin yanında bir trajedinin ortaya konulduğunu anlıyoruz. Acı gerçekler, olayların ışığında, kişiliklerin somutluğunda ortaya çıkmaktadır. Olayların bağlantıları, kişilerin görevselliği, olaylarla kişilerin yaşantısının ve karakterlerinin bağdaşıklığı başarılı bir yapıtın doğmasına yardımcı oluyor. İzgü, 'Kasabanın Yarısı"ndan sonra, bu romanıyla bir kentin yaşamını, sağlam bir gözlemciliğe dayanan yazın ustalığı ile canlandırmıştır. Abartmalardan uzak, tam bir yeri yerindelik bu romanın başka bir özelliğidir.