En Son Eklenenler

Sana yemin ederim, bir hayvan bile yapamaz yaptığımı. Pilot Guillaumet, uçağının çakıldığı karlı dağlardan inadı sayesinde kurtulduğunda dostu Saint-Exupéry'ye böyle anlatıyordu sırrını. Aynı yaşama inadı daha sonra Saint-Exupéry'nin de hayatını Sahra'da kurtaracak, bir Bedevi onu ve telsizcisini tesadüfen bulana dek yazar ölüme direnecekti. Küçük Prens'in yaratıcısının hümanizmini bu büyük yaşama aşkı besliyordu; çöllere, denizlere, dağlara, insana ve özgürlüğe duyduğu derin, bitimsiz aşk... Edebiyattan önce uçmaya adadığı yaşamıyla pilot Saint-Exupéry, Sahra'nın altın kumullarının ve Akdeniz'in duru maviliğinin Sait Faik'idir. Onun sebatkâr insanı pilottur; rüzgâra, yağmura, yıldırıma meydan okuyan, sadece dağların yüksek düzlüklerinde nefes alabilen, makinesi artık elinin uzantısı olmuş, dünyanın üzerinden uçtukça, yaşama, yaşamın mucizesine daha da sevdalanan pilot. "Dünya bize kendi hakkımızda bütün kitapların öğrettiğinden daha fazlasını öğretir. Çünkü direnir bize. İnsan engelle boy ölçüştüğü zaman tanır kendini. Ama buna ulaşabilmesi için elinde bir araç bulunması gerekir. Bir rende ister ya da bir saban. Köylü, toprağında çalışırken, yavaş yavaş, doğadan bir iki giz koparır; ve ortaya çıkardığı gerçek evrenseldir. Havayollarının aracı olan uçak da aynı biçimde insanı bütün eski sorunlarla karşı karşıya getirir." -AntoIne de SaInt-Exupéry-

Lort Filibooster kötü bir önseziye kapılarak vasiyetini yazmaya karar verir. Bütün servetini Hide Park’ın ördeklerine, çok çocuklu taksi şoförlerine ve adını telefon rehberinden rastgele seçtiği Timothy’ye bırakır. Hindistan’a kaplan avlamaya giden lort esrarengiz bir biçimde kaybolur. Kendi hâlinde bir piyano akortçusu olan Timothy, bu beklenmedik miras karşısında çok şaşırır. Ancak paha biçilmez definesine kavuşmak için Ege’deki Sisam Adası’na gitmesi gerekmektedir. Orada Timothy’den dünyanın dört bir yanını dolaşarak beş anahtar bulması istenir. Genç piyano akortçusu, Brezilya, Macaristan, Nijerya ve Avustralya’da akıl almaz maceralar yaşar. Esrarengiz bir düşmanı her adımını takip etmekte, ona tuzaklar kurmaktadır. Çeşitli tehlikelerle burun buruna gelen Timothy, sonunda güzel bir genç kıza âşık olur. Timothy, bin bir zorlukla bulduğu anahtarlarla define sandığını açınca bir sürprizle karşılaşır. Beklediğini bulamasa da artık dünyanın en mutlu insanı olmuştur.

ÇEVRE DOSTU İNSAN YERLEŞİMLERİ TASARLAMAK, KATILIMCI VE TOPLULUK ODAKLI YÖNETİM BİÇİMLERİ YARATMAK Sürdürülebilir, barışçıl ve eşitlikçi bir gelecek, belki de 21.yüzyılın sonunda insan neslinin hayatta kalabilmesi için eldeki tek şanstır. Eğer dünyaya daha az hasar vererek yaşamayı öğrenemez ve işbirliği yerine çatışmayı seçersek daha çok yıkım ile karşılaşacağımız kesindir. Elinizdeki kitap işte bu şansı değerlendirerek şimdiden başarıya ulaşmış toplulukları ele alıyor. Küresel Ekoköyler Ağı’nın başkanlığını yürütmüş olan yazar Jonathan Dawson, Hindistan’dan Auroville, Senegal’den Mbam ve Faouna, Almanya’dan Sieben Linden, ABD’den Ithaca, Brezilya’dan Ecoovilla ekoköyleri başta olmak üzere, dünya çapından örnekler vererek sürdürülebilir bir yaşamı seçmiş toplulukların sırlarını anlatıyor.

Genç kadına Tahran’dan Avrupa’ya doğru yola çıkmadan önce bir emanet verilmiş; içinde bir mektup ve bir kol saati olabileceği söylenmiştir. Bu paket uzun zamandır Paris’te yaşayan Anahita’ya verilecektir. Genç kadın üstünde Farsça el yazısıyla “Anahita’ya” yazan, taş fıskiyeli, gül kokulu evde yıllardır saklanan zarfa dokunur, koklar ama açmaz. Zira bazı mektupların nasıl hüzün ve keder gizlediğini iyi bilecek kadar vatan hasreti çekmiştir. Anahita’yla buluşmaları ise her ikisi için de yaşamlarında bir dönüm noktası olacak, geçmişin gölgelerinden çıkan hikâyelerle yüzleşmeleri gerekecektir. “Ben çocukluğumu, o gençliğini bağrına bastı, bize yabancı bir kentin uyumaya hazırlanan gözlerinin önünde.Yürüdük sonra ayrı yollara doğru. Birkaç adımda bir durup arkamıza bakarak, bir elin parmağı kadar olsa bile hayatta kalanlardan biri olduğumuza dua ederek, baktık birbirimize, bir sokağın bir köşesini dönene değin, baktık...”