Yazara Gore Listeleme

İnsanların, sürekli mutlu olmaları gerektiğine inandırıldığı bir çağda yaşıyoruz. Gazeteler, kitaplar, ilan panoları, reklam spotları mutluluk üzerine söylenebilecek her şeyi tüketmiş halde... Mutlu olmak bir görev, ödev gibi algılanır oldu ve bu algı, tek başına, kişiler üstünde önemli bir stres kaynağı haline geldi. Adeta "mutluluk diktatörlüğü"nün tahakkümü altında yaşamaya başladık. Wilhelm Schmid mutluluğa gereğinden fazla anlam yüklendiğini söylüyor ve kitabında mutsuzluktan yana pozisyon alıyor. Durup durup patlak veren mutluluk histerisinin sebepleri nelerdir? Hemen her gün farklı kanallarda rastladığımız mutluluk formülleri bizi gerçekte nasıl etkiliyor? Mutlu olmaya "çalışmak" acaba bireyleri ve toplumu daha mı mutsuz ediyor? Başarılı olmak, mutlu bir yaşamın olmazsa olmazı mıdır? Güzel ve anlamlı bir hayat sürmek ne demektir? Mutsuzluk, yaklaştığını fark ettiğimiz anda kaçmamız gereken modern bir veba mıdır? Mutsuzlukla baş etmek, hayatımızı ve kişiliğimizi nasıl zenginleştirir? Kitapları dünya çapında on beş dile çevrilen felsefeci ve "mutluluk araştırmacısı" Wilhelm Schmid, Mutsuz Olmak'ta okurları iniş ve çıkışlarıyla hayatı bir bütün olarak kabul etmeye yüreklendirirken, karşılığında doyurucu ve anlamlı bir yaşam vaat ediyor.

“Gerçekten kim olduğunu hiç düşündün mü? Sen kimsin aslında? Diğer insanların yarattığı seni bir kenara bıraktığında.” Evli ve bir kızı olan Sydney, bir gün konforlu ve güvenli hayatının beklenmedik şekilde sona ereceğini, karşısına çıkan zorluklarla bir başına kalacağını bilmiyordu. Sırtını yasladığı sağlam duvarların çökeceğini ve hayata karşı dimdik durması gerekeceğini de. Ama oldu, bildiği her şey bir anda hayatından çıkıverdi. Şimdi yeniden başlamalıydı. Belki de bir evlat, eş ve anne kimliğini kenara koyup gerçekten kim olduğunu anlamanın tam zamanıydı. Bilmediği bir yaşamın içinde kendini bulmalıydı. Kendini ve yıllardır en derininde var olan koskocaman boşluğu dolduracak o özel kişiyi... Yeni başlangıçlar, bir ömür süren dostluklar ve asla kopmayacak bağlar üzerine kalpleri ısıtan bir roman.

Onlar her şeylerini paylaşıyordu: giysilerini, arkadaşlarını… hatta vücutlarını bile. Tippi ve Grace. Grace ve Tippi. Onlar için aynı eteği giymek normaldi. Dengede durmak için birbirlerinin koluna girmek ve diğerinin nefes alıp verişlerini dinleyerek uyumak da. Kısaca paylaşmak ve bazı şeyleri özel tutmak çok doğaldı. 16 yaşındaki iki kızın kendi düşünceleri, kalpleri ve kolları vardı ama karınlarından aşağısı birleşikti. Hallerinden memnun oldukları için ameliyat riskini almak istemiyorlardı. Fakat kızların vücudu kendilerine karşı savaşmaya başlayacaktı. Grace bunu kabul etmek istemiyordu. Tippi’ye bile söylemek istemiyordu. Gerçeklerden daha ne kadar kaçabileceklerdi? Hayatlarının en imkânsız seçimiyle yüzleşmeyi ne kadar erteleyebilirlerdi?

NORMAL, DOĞRU VE GÜZEL OLARAK BİLDİĞİNİZ HER ŞEYİN ÖYLE OLMADIĞINI ÖĞRENSEYDİNİZ NE YAPARDINIZ? Clara Lawson hayatından birdenbire koparılmıştı. Evi ansızın silahlı adamlar tarafından basılmış ve çok sevdiği kocası ile kızlarından ayrı düşmüştü. Kocasının ona söylediği son sözler ise, “Tek kelime etme,” olmuştu. Geçmişiyle geleceği arasında bir uçurum oluşuyordu. Çocukluğunda o ve kız kardeşleri disiplinli Anne ve Baba tarafından, eğitimli birer genç kız olmak üzere yetiştirilmişti. Hatta üvey ebeveynlerinin oğulları da ilgisini çekmeye başlamıştı. Fakat şimdi, tanımadığı kadınlar ve erkekler onu sorguya çekiyor ve ona farklı bir isimle hitap ediyordu: Diana. Kocasını ise ağza bile alınamayacak kadar ağır suçlarla itham ediyorlardı. Geçmişiyle geleceği, bildiği her şeyi sarsarken Clara’nın hayatını sorgulaması, geçmişinin gerçeğini ortaya çıkarması ve geleceğine yön verecek gücü kendinde bulması gerekecekti.