Eserlere Göre Listeleme

Yazarın, bilge Marta'nın ve çevrelerindeki insanların ve hatta ölümü yaşamış kişilerin duyguları, düşünceleri, rüyaları, inançları, dramları, kendilerini kendi içlerinde arayışları.. Birbirinden kopuk ancak sonuçta birbirini tamamlayan olayların, okurun yüreğini titretecek ve uzun süre düşünmesini sağlayacak felsefe yüklü anlatımı... Seçkin bir dil kullanımı, kalıcı bir edebiyat örneği..

Biraz mahmur, biraz da keyifsizce çıktım dışarı. Yalpalayarak yürüyorum. Kızıl ışıklar, ufku perdeleyen siyah bulutları delmek üzere. Evler derin uykuda. Serin bir rüzgâr yokluyor sokakları. Sahipsiz kediler ve köpekler, çöp yığınlarını karıştırmaktan yorgun. Kâğıt toplayanlar da birer ikişer caddelere, sokaklara dağılıyor. Sabah yakın. Güneş kirli sarı rengiyle çivit mavisi gökyüzünü dipten dipten kovarken serçeler çoktan uyanmış, heyecanla insanları sabahı karşılamaya çağırıyorlar. Bir durgunluk var her tarafta. Adımlarım kararsız. Sabahın eşiğindeki şehrin bu en bakir vaktini içimde hissetmek için kendimi yoklayınca, düşüncelerim birbiriyle ilgisiz şeylere kaydı. Dışımdaki sessizlik beni hesaba çekiyor. İçimdeki ve dışımdaki sessiz ses birbirine tutunuyor. Seslerde ezelden beri biriken sonsuzluğun yankısı derinliğine çekiyor beni. Boşluğu taşıyan adımlarım yönünü buldu. Apayrı bir kımıldanış var şimdi içimde.

Sözlükte aradığınızda, güneşin doğması, dağılıp yayılmak, saçılmak, sapmak anlamlarına gelir çavmak. İnsan doğar. Hayat dağılır. Saçılırız. Kendimize yollar belirler -çünkü ayağımız yere bassın isteriz- sonra da belirlediğimiz yollardan -biraz çılgınlığın kime ne zararı olabilir ki- saparız. Fazlalıklarımızdan kurtuluyoruz derken, kendimizi tüketiriz ve hayatımız kişisel felaketlerle karardığında, sığınabileceğimiz bir aforizma aramanın da anlamı kalmaz. Hayatım asla çığırından çıkmaz diye düşünen kontrol meraklısı insanların rahatça okuyabilecekleri bir kitap değil Güneş Çavması, ama olağanüstü insanların, sıra dışı hikâyelerini arayanlar için de hayal kırıklığı olabilir. Sıradan insanların, sıradan dertlerini konu ediyor yazar. Onlara, kendi hayatlarını anlamlandırmaları, yorumlamaları ve çıkmazlarından kendi çözümleriyle çıkabilmeleri için alan tanıyor. Çünkü belki de hayattaki tek ders budur; değeri kendinden menkul aforizmalarla çok fazla yol alamaz insan. Yürür yürür de bir yere varamaz, yaşlanır ama büyüyemez. Yağmurlu, bulutlu, karanlık günlerde kimi zaman umulmadık biçimde güneş kol atar yeryüzüne. İşte o an güneş çavmıştır. Öyle der Anadolu insanı. Kara bulutlar arasından güneşi çavdıracak olan, yine kendisidir insanın.

Jack London, Güneş Çocuğu'nda, Güney denizlerinin yakıcı güneşi altında birbirlerine karşı kıran kırana bir yaşama mücadelesi veren insanları sürükleyici bir dille anlatıyor. Yamyamlar, kelle avcıları, korsanlar, inci simsarları, aç gözlü tüccarlar, serüven düşkünü beyaz adamlar, kumarcılar...