En Son Eklenenler

6. sınıflar için kaynak matematik kitabı.

Ayla Hanım’la Selin’in kedisi Çıtı, tam bir ev kedisi hayatı yaşamaktadır. Yediği önünde yemediği arkasındadır, rahatı yerindedir. Ancak Çıtı’nın çok büyük bir kusuru vardır: Çıtı kedi olduğunun bile farkında olmayacak kadar bilgisiz ve saftır. Ayla Hanım’la Selin’in hizmetçisi olduğunu zanneder, dışarıda bir hayat olduğunun farkında değildir, hatta ve hatta kendisi gibi başka kedilerin de olduğunu bilmez. Ancak bir gün, evinin balkonuna Nit isimli bir kargo konar ve Çıtı’yı bu bilgisizliğinden kurtarır. Artık Çıtı, daha çok şey bilmek isteyen bir kedidir ve dışarıdaki hayatı tanımaya kararlıdır. Çıtı pıtı bir ev kedisi olduğu günleri geride bırakacaktır! "Bir kedi olduğunuzu hayal edin. Evet, evet bir kedi hem de bir ev kedisi. Korunaklı sıcak bir ev, çeşit çeşit mamalar, yumuşak minderler, sizi seven insanlar, kucaktan inmiyorsunuz. Hayattan daha ne istersiniz değil mi? Çalışmak yok, yorulmak yok, sorumluluklar yok,... Şimdi tekrar düşünün lütfen. Hayat sizin için belirlenenler midir, yoksa sizin seçimleriniz mi oluşturur hayatı? Kedi Çıtı, çıtı pıtı bir kedi olmak istemiyor. Peki ya siz, siz ne olmak istiyorsunuz?" Hafize Çınar Güner – Yaratıcı Drama Öğretmeni

Kitap Açıklaması Kangurunun cebinden çıkan bir defter, ayaklarından Turp filizi çıkan bir adam, kendi kendine şehirde gezinen bir yatak ve turp filizi hastalığına derman olması beklenen bir kükürt kaplıcası. Cehennem vadisine yerleşmiş kükürt kaplıcasına doğru yatağıyla seyahat eden hastayı bekleyen cüce cinler ve daha niceleri… ve eğri Gözlü kız: hiç aklınızdan çıkmayacak eğri gözlü kız!.. Kobo Abe ile gerçeküstü, enfes bir macera… “Hem dolambaçlı hem de bağımlılık yapıcı.” -David Mitchell- “Hem Poe hem de Kafka akla geliyor. Kobo Abe sayfalarda hiç dinmeden atan bir heyecan yaratıyor. Okudukça okuyorsunuz ve okuyorsunuz.” -The New Yorker- “Bazıları onda Kafka’nın bilinmeyene yönelik manipülasyonlarını, başkaları ise örneğin yarattığı kum çukuru metaforu ile Beckett’in esintilerini bulacak.” -Saturday Review- “Dizimin altından üstüne doğru bir karıncalanma hissi başlamıştı. Pijamamın paçasını sıyırıp kaşıdım. Nasıl desem? Soyulmaya yüz tutan ince bir deri tabakasının parçaları gibi mi desem, yoksa kese kiri gibi mi desem? Işığa doğru çevirip baktım. Hayır, kese kiri değildi, derim de soyulmamıştı. Sanki lime lime ezilmiş kuru lif parçaları gibilerdi. Dizimdeki kıllar mı desem? Onları da çakmakla tütsüleyip elinizle toplasanız ancak böyle gözükürdü herhâlde. Fakat yanmış kıllar daha bir tuhaf kokmaz mıydı? Bu sefer her iki paçamı da sıyırıp sandalyenin üzerinde dizlerimi havaya kaldırıp kendime doğru çektim. Tek bir tüy parçasından eser kalmamıştı... Ertesi sabah şafağına yakın bir saatte henüz hava karanlıkken dizlerimin dayanılmaz iç gıcıklayıcı kaşıntısıyla gözlerimi açtım. Dizimin her yerine alerji kremini bolca sürerken fark ettim ki, bu başıma gelen basit bir şişkinlikten ibaret değilmiş. Deri gözeneklerinin içinden, dün geceye nispeten daha iri, sanki bitki saplarına benzeyen şeyler şişip çıkmaya başlamıştı. Küçücük soya filizlerini andırıyorlardı. Bir bitkiye benzeyen bu görüntü ve verdiği hissiyat o kadar rahatsız ediciydi ki denemek amacıyla bir tane koparıp ne olacağına bakmaya karar verdim. Koparılmasına kopuyordu yerinden kolayca ama hemen ardından da dip kısmından bir irin akıyordu...” -KOBO ABE- (Tanıtım bülteninden)