En Son Eklenenler

Şu anda Türkiye'ye egemen olan cehâlet yönetimi, toplum olma bilincimizde büyük yaralar açmıştır ve açmaya da devam etmektedir. Öncelikle, toplumun bir grup olarak rasyonal düşünme yeteneğini silip süpüren yobazlık ve düşünceye değil korkuya dayanan cemaat yaşamının hortlatılması, toplumsal dokumuzu derinden yaralamıştır. Buna ilâveten eğitimimizde yaratılan kargaşa ve kalitesizlik, bir toplum olarak bilgi edinme ve değerlendirme yetimizi ortadan kaldırmak üzeredir. Tüm bunları yapanların eleştirilmesine, toplumda gerçeği aramak için oluşturulabilecek bir serbest düşünce ve tartışma ortamının oluşturulmasına imkân verecek basın özgürlüğünün alenen, fütursuzca tehdit edilmesi ve buna toplumdan en ufak bir reaksiyon gelmemesi ortaya konan yıkım projesinin toplumca algılanamamasına ve dolayısıyla bertaraf edilememesine neden olmaktadır. Bahsettiğim yıkım projesi, bir grup kötü niyetli insanın Türkiye'yi ortadan kaldırma projesi olarak algılanmamalıdır. Kuşkusuz, içimizde bu yıkım projesini yönetenleri dışarıdan destekleyenlerin böyle bir amaçları olabilir ve muhtemelen vardır da. Ancak bu projeyi içimizde (ve başımızda) bulunarak yürüten ve destekleyenlerin yaptıklarının tamamen farkında olduklarını sanmıyorum. Ortaya çıkan ve benim kısaca "proje" diye betimlediğim olgu aslında yalnızca cehalet ve aptallığın ortaya çıkardığı bir süreçtir. Tarih boyunca cehaletin ve aptallığın eline geçen toplumların kaderleri hep bizimki gibi olmuştur. Zira cahil, çevresiyle temasa geçemediği gibi bizzat kendisi hakkındaki bilgileri de değerlendiremez. Aptal ise bu veriler kendisine sunulsa bile bunlarla ne yapacağını düşünemez. Cahil ve aptal her türlü eleştiriden korkar, zira bellediği yolun dışında bir yolun varlığını bilmez, olabileceğini düşünemez ve kendisine gösterilse bile değerlendiremez. Bu durumda yapabileceği tek şey, bugün Türkiye'de olduğu gibi, toplumsal terör, yani korku yaratmaktan ibaret olur.

1915… Ermeni Tehciri kararına, "O benim komşum, o benim arkadaşım, o benim halkım!" deyip itiraz eden cesur Kütahya Mutasarrıfı Faik Ali Bey… Ne Ermeni ne Türk, sadece ocağına tehcirin ateşi düşen bir kadın, Ani… Geride ailesini, çocuklarını, en büyük aşkını bırakıp uzaklaşmak zorunda kalan; yüreğine ayrılığın ateşi düşen bir adam, Aram… Bir trafik kazasında tüm ailesini kaybedip içine itildiği yalnızlıkta; mazi, aşk ve merhamet kuyusuna düşen, tek başına bir delikanlı, Mert… Ve 1915 Ermeni Olayları'nın bir aileye düşürdüğü ateşi ve bu ateşin günümüze kadar ulaşan ızdıraplarını işleyen Kanaviçe… İlmek ilmek aşk, ilmek ilmek hüzün, ilmek ilmek özlem… "Bazı yaralar iyileşemez" diyen Bahadır Yenişehirlioğlu kaleminden…

“Bence Müslüman ve Amerikalı olmak bölünebilir bir şey değil. Ben hem Müslüman hem de Amerikalıyım. Siyasi anlamda son derece rahatsız edici olabilir, ancak bu bir kimlik krizi değil. Felsefi ve duygusal olarak Amerika'da İslam da benim parçam. İç dünyamda bunlar birbiriyle çelişmiyor... Bir Müslüman olarak beklentilerimin ve gündelik yaşantımın, orta yol Amerika’sına uyması için tekrar şekillendirilmesi gerekiyor. Ne de olsa Amerika benim memleketim, ondan vazgeçecek değilim.”

"Otur yanıma hanım kızım, sana güzel bir masal anlatayım." Kendi halinde, sakin ve her zaman gülümseyen mavi gözlü babaannem bütün masallarına böyle başlardı ...Güldüğü zaman kahkahalarıyla hepimizi güldüren, canlı ve yerinde duramayan bir kadın olan anneannem de bize masallar anlatırdı. Büyükannelerimin anlattıkları, zengin ve farklı Türk geleneklerinden doğan masallar olup, onların uydurdukları şeyler değillerdi. Ama ayrıntılar, ses tonları ve yarattıkları atmosfer hep kendi iç dünyalarını yansıtırdı. Her yerde, her yaşta çocukların bu masalları bir zamanlar benim sevdiğim kadar seveceklerini umarım. Semin Sayıt İtalyanca ve İngilizce’den çevirdiği kitaplardan tanıdığımız çevirmen Semin Sayıt’ın anneannesi ve babaannesinden 1940’li ve 1950’li yıllarda dinlediği masallardan oluşan "İki Büyükannenin Masalları" kitabında 14 masal bulunuyor. Bu masallar Eczameleyim Paşa, Kargacık, Acı Baklam Çık, Vurulun Kapılar Pencereler, Fino, Fakir Elmas, Telli Entari, Yumak, Falcı, Tümbecik, Keloğlan, İki Kedi, Maymun, Kuşcağızım.