Yazara Gore Listeleme

debiyatımızın çınarı, büyük usta Yaşar Kemal'in Tek Kanatlı Bir Kuş kitabı, toplumda bulaşıcı bir hastalık gibi yayılan korkunun destansı bir romanı. Halkının neden terk ettiği bilinmeyen, gizemli karanlık bir kasaba, bu kasabaya atandığı halde gidemeyen bir posta müdürü, yalnızlığın timsali bir istasyon şefi, "Alamancı" bir genç kadın...Ve bütün fantastikliğine karşın son derece gerçekçi gelen bir dünya... Metafor mu? Alegori mi yoksa? Şaşırtıcı ve çok katmanlı olay akışı, kişilerinin zenginliği ve derinliği, zaman zaman bir röportaj keskinliği kazanan masalsı diliyle tam bir Yaşar Kemal romanı. Tek Kanatlı Bir Kuş'da toplumda bulaşıcı bir hastalık gibi yayılan korkuyu anlatan Yaşar Kemal, kitabın ana teması korku ile ilgili "Ben hep korkudan korktum. Korkudan çok korktum. Roman yazdığım zaman içimde bir korku istemezdim. O yüzden bu kitapta da korkuyu anlattım. Kayseri'de askerlik yaptığım kasabanın üzerinde büyük bir taş vardı ve bütün kasaba bu taşın üzerlerine düşeceğinden korkuyor, taşı üzerilerine düşmesin diye demir zincirlerle bağlıyorlardı. Madem korkuyorsunuz o zaman çekin gidin derdim. Seneler senesi bu korkuyu yazmak istedim" diyor. Romanının başkahramanları olan Posta Müdürü Remzi Bey ve karısı Melek Hanım'ın çileli yolculuğundan ve o dönem için şartları çok daha ağır olan postacılık mesleğinden bahseden Yaşar Kemal, "O dönemde Anadolu'da postacıdan daha önemli bir kişi yoktu. Özellikle benim için postacı çok önemliydi. O zaman bana mektuplar geliyordu. Bu mektupları benden önce jandarmalar okuyordu. Bazen makale yazar gazeteye göndermek isterdim. Bu makaleler bazen gider, bazen de gitmezdi" diye ekliyor. Yaşar Kemal'in 1960'ların sonunda yazdığı ve şimdi yayımlamaya karar verdiği Tek Kanatlı Bir Kuş romanı, okuru 1960'lı yılların Anadolusu'na götüren tarihi bir belge olmanın yanı sıra büyük ustanın edebiyatında önemli bir dönemi de gözler önüne seriyor.

Masallar hep çocuklara mı anlatılır? Zannedeler ki insanlar büyüdükçe, masallara kulak vermez olurlar... Öyle değil. Büyükler de masallara ihtiyaç duyar. Size bir şey söyleyeyim mi? Masalını kaybeden insan, hayallerini de kaybeder... Ben de büyüdüm. Yıllar çok hızlı geçti. Oyunlardan daha bıkmamışken, bir baktım ağır yüklerin altındayım. Hayat çok zor... Ama biliyor musunuz, ben hâlâ masallardan güç alıyorum. Çocukken dinlediğim, sonra okuduğum ve hâlâ kopamadığım masallar sayesinde, dünyam ışıklı benim. Bir dileğim var: Masallar hiç unutulmasın. Masalsız kalmasın dünya...

Çokbilmiş"le Alıngan - Sevecen Öyküler

Bir toprağı vatan eylemek için oralara sadece gönül vermek değil, canını vermek gerekir. Vatanın sahibi toprağın üzerinde yaşayanlar değil, toprağın altında uzanmış ölümü bile korkuturcasına kıyamet gününü bekleyenlerdir. Ve Allah’a inananlar bilirler ki, ölmeyen ölüler de vardır. Bedeni ölse de ölmeyenler, bu âlemden göçse de göçmeyenler… Anadolu, bir dava uğruna asırlık bir yürüyüşe çıkanların yurdudur. İlahi bir muştu ile atlarını doludizgin koşturanları bağrına basmıştır. Anadolu, sinelerini ilahi aşkın ateşiyle dağlamış; gönüllerini yakmış bir mefkûrenin derdi için Orta Asya bozkırlarından yola düşenlerin her karışına destan yazdığı bir diyardır. Anadolu mazlumun ahına koşanların diyarıydı. Bir tek insanın hakkına girmemek için geçtiği yolda yediği meyve ağaçlarının dallarına dahi ücretini bırakan, lakin mesele vatan olduğu vakit her biri birer küheylana dönüşen, gönlünde iman ateşi ile ölümü dahi korkutan yiğitlerin, “bebem anasız, babasız büyür ama vatansız büyüyemez” diyen anaların oğullarıyla yan yana şehadete koşanların yurduydu Anadolu. Ve 1915 yılında, Çanakkale diye bir yerde bütün dünyaya vatanın ne olduğunu öğretenler vardı...