Yazara Gore Listeleme

Paris Günleri, Demir Özlü’nün birbiriyle bağlantılı iki kitabından oluşuyor: Paris Güncesi ve Balkur’da Akşam Yemeği. Bu iki kitabın sonuna bir de bugüne kadar yayımlanmamış yahut dergilerde kalmış metinler “Sonrakiler” başlığıyla eklendi. Genç bir yazarın ilgileri, düşünceleri, duyarlıkları, hayat ve kitaplar arasında kurduğu bağlar, varoluş sancıları, tutkunu olduğu nihilist ve romantik yazarların etkileri, düşlerin ve özlemlerin kenti Paris’te dile geliyor. Ferit Edgü’nün, “Kendisine sözcüklerden, imgelerden, duygu ve düşüncelerden oluşan bir dünya kurmaya girişmiş bir yazar seslenmektedir bize” dediği bir kitap Paris Günleri. Kafamda uğuldayan Paris’i yalnız görmeliyim. Yalnızlık ne kadar sıkıntı verecek olursa olsun. Nereye savrulursam savrulayım, kendi yalnızlığım gerekli bana. Buna kendi yalnızlığım da diyemem. Her yanım açık, sadece Paris’te gördüklerimi yükleniyorum.

Bir astrolog bana yakın geleceğimdeki olaylarla ilgili önemli bilgilere sahip olduğuna dair bir e-posta gönderdi. Benim göremediğim şeyleri görebiliyordu: Kişisel bilgilerim eline geçmiş, böylelikle ne bilgi verebilirler diye yıldızları inceleme fırsatı doğmuştu. Kısa bir süre sonra göğümde büyük bir geçişin gerçekleşeceğini bilmemi istiyordu. İma edebileceği değişiklikler göz önüne aldığında bu bilgi ona çok büyük heyecan veriyordu. Küçük bir ücret karşılığında bilgiyi benimle paylaşabilir ve onu kendi yararıma kullanmamı sağlayabilirdi.

Dar Bir Çember İçinde, Behçet Necatigil’le Kâmuran Şipal’in 1948-1972 yılları arasında birbirlerine yazdık¬ları 32 mektuptan oluşuyor. Yaşamlarının, yazı ve çeviri uğraşlarının, edebiyat anlayışlarının yanı sıra dönemin edebiyat ortamının ipuçlarıyla, dahası giderek güçlenen bir dostluğun izleriyle dolu mektuplar, onların kişiliklerini yansıtan birer belge. Yazılmadan kaldı bazı şeyler, gene de yazılmış kadar oldu. Geldim, gelmek bir mecburiyeti yerine getirmek, bir şey ümid etmekse. İnsan bir yere giderken bavuluna bütün odasını, sası-durgun havasını, değişmez alışkanlıklarını koyabilmeli; olduğu gibi onlarla gelebilmeli. Yoksa– İlk günden gözümde tütmeye başladı tozlu penceresi, yükünü almış kitap ve kâğıtlarıyla odam, yılları paylaştıklarım. Hangi şartlarda olursa olsun gidip gelmeleri, ayrılışları göze alanlar yiğitleşti gözümde. Kapak fotoğrafı: Kumkapı, 6 Nisan 1974 (Necatigil Arşivi)

Tel Aviv’in dışındaki bir barakaya sığışmış bir aile: Ailenin hayatının tek hâkimi, fevri ve duygusal Lucette ya da herkesin kullandığı adıyla “Anne”. Kabına sığmayan iyi kalpli oğlu Sammy. Hiçbir işte dikiş tutturamayan güzel kızı Corinne. Küçük kızı, ailenin hikâyesinin sessiz tanığı ve anlatıcısı, herkesin çağırdığı adıyla “çocuk”. Hayatlarının daimi bir parçası olan Lucette’in annesi, onlarınkine komşu “çeyrek baraka”sında yaşayan Nona. Ve Maurice: Kendini siyasi davasına adamış, zaman zaman belirip kaybolan esrarengiz baba. Çağrışımlarla ilerleyen, mekânlardan ve kelimelerden anılara sıçrayan, gerçeklikten gündüz düşlerine ve rüyalara açılan bir roman Ayak Seslerimiz – çocukluğun gizli ve büyülü dünyasının, anneler ve kızlarının, ortadan kaybolan babaların, göç ve sürgünün, korkunun ve sevginin romanı. Ronit Matalon, Mısır’dan İsrail’e göç etmiş bir Yahudi ailenin hayatını güçlü bir duygusal yoğunluk ve zengin bir hayalgücüyle, mizahı da elden bırakmadan anlatıyor; küçük bir barakaya sığmış bütün bir dünyayı sesleri, renkleri, kokularıyla canlandırırken, hiç bilmediğimiz bir İsrail portresi de sunuyor.