En Son Eklenenler

Herkes üzerine düşeni yapmazsa ne olur? Yükümüzü başkasına taşıttırmak istesek ne olur? Toplu halde tembellik iyi midir? Rahata düşkünlüğün bedeli nedir? Uzun zaman önce yapılmış hatalar düzeltilebilir mi? Bir hatayı kabul etmemek ikinci hata mıdır? Doğruyu yanlıştan ayıran nedir? Neden bazıları doğrulara inanmak istemez? Neden bazıları sorunları çözmek yerine onlarla yaşamayı ve acı çekmeyi sever? Acı çekmek kader mi? Düşünmek çok zor bir iş mi? Dedikodu bir düşünme şekli mi? Kendisini eleştirmeyen toplumu ne bekler? Tek başına kalmak yanılmak mı demektir? Vazgeçmeyenler için bir olasılık daha var mıdır?

Hüznün Çığlığı’nı okurken Feride’yle Selim’in yaşadıkları trajik olayın ardından ânda sıkışıp kalmışlıklarına eşlik edecek; onlarla birlikte kâh yaşamdan vazgeçmenin eşiğine gelecek, kâh sıkı sıkı tutmak isteyeceksiniz yaşamı. Ovaya çöken alacakaranlık gibi yaman bir hüzün çökecek yüreğinize. “Umuda açılan tüm yol ağızları sürgülü demir kapılarla kesilirse ben ne yaparım?” sorusu peşinizi bırakmayacak.  Feride’nin adaletsizliğin ağırlığı altında ezilişi karşısında Selim’in duruş ve davranışlarına hak vermeyle çok kızma arasında gidip gelirken yan karakterler Şadiye ve Fatma’yla aşk, sevgi gibi kavramları yeniden sorgulayıp belki bambaşka bir boyuta taşıyacaksınız. Düşünceleriniz ve duygularınız bazen öyle zıtlaşacak ki birbirine benliğinizi bir o yana bir bu yana çekiştirirken kendinizden kurtulma, arınma çabasına düşeceksiniz. Selma Özhan’ın içten diliyle akıp giden romanın her satırında hüznün çığlığını duyacak, kulaklarınızı sıkı sıkı kapasanız bile o çığlıktan kurtulamayacaksınız. Çünkü yazarın titizlikle yarattığı karakterler öylesine canlanacak ki önünüzde satırların sustuğu yerde onların dudakları, gözleri hüznün muhbirliğini yapmaya devam edecek.  Hande Baba

1957’de Afyonkarahisar’ın Sandıklı’sında başlayan bir evlilik… İhtilalden küresel salgınlara kadar uzanan dönemde büyüyen, büyürken kah birbirine yaklaşıp kah uzaklaşan bir aile… Anadolu’nun binlerce yıllık sihrini, içtenliğini, benzersizliğini anımsayacağınız romanda yazar, sürükleyici bir kurgunun içinde tanıdık duygularla baş başa bıkarıyor bizi. Feriha Danışman Bu kitabı okuduktan sonra; dostluk, arkadaşlık, özveri ile cömertlik ve cimrilik konularındaki bakış açınız olumlu yönde değişecek ve etrafınıza daha pozitif bakarak bencillikten sıyrılmaya başlayacaksınız. Abdullah Cengiz

Ernaux’nun babası, kızı öğretmenlik sınavlarını verdikten iki ay sonra ölür. Yazar bu ölümün ardından, yetersiz eğitim görmüş, çocukluğundan beri değeri ancak kas gücüyle ölçülmüş babasının işçilikten küçük esnaflığa geçişini, onun toplumsal konumunu ve kendisiyle ilişkisini eşeler. Satırlara dökülenlerse dramatik hatıralar değil, bir portre üzerinden anlatılan bir “sınıf” hikâyesidir. Babamın Yeri, bir adamın hem toplumun hem de kızının gözündeki “yer”ini irdeleyen, son derece kişisel bir konuyu sakınmadan, alabildiğine yalın bir üslupla evrensele dönüştürerek aktaran bir metin. “Duyguların ve ketumluğun iç içe geçtiği muazzam bir edebî başarı.” Le Monde “Ernaux, Simone de Beauvoir’dan bir neslin tarihini tutan vakanüvis rolünü miras aldı.” Margaret Drabble