Yazara Gore Listeleme

On iki yaşındaki Ruben, öğretmeni Oskar’ı yanlışlıkla öldürdüğünü sanarak büyük annesiyle oturduğu evden kaçar. Bulduğu ilk trene atlayan Ruben’in amacı, Amerika’da yaşayan amcasının yanına sığınmaktır. Ancak, yolculuğu aksiliklerle dolu bir dizi serüvene dönüşür. Susanna Tamaro bu kitabında, düşle gerçek arasında, gerçeküstü öğelerle dolu bir masal anlatıyor okurlarına. Küçük Prens’in iyimser havasıyla yazılmış olan ve içimizde küçücük de olsa bir coşku duymamızla mutlak körlükten kurtulacağımızı söyleyen bu kitap, yazarın öteki kitaplarından farklı; hayal ve eğlence dolu. “Ruben, kişiliğimin, yıllar içinde kazandığım bilgelikle oldukça iyi gizlemeyi öğrendiğim ama hiçbir zaman da kurtulamadığım bir yönünü yansıtır: Yanlış taraftan inmemi, merdiven çıkışı sanarak tuvalet kapılarını açmamı, önemli davetlerde ev sahibi sanarak evin hizmetçisiyle tatlı sohbetlere girişmemi... Ruben, benim beceriksizliğim, dünyayı maddesel anlamda çıkar sağlayacak bir yer olarak görme konusundaki yeteneksizliğimdir,” diyor Susanna Tamaro. Acımasız bir öykünün alaycı bir üslupla anlatıldığı Aklı Bir Karış Havada, yaşamın derinliğini anlayamayan büyüklerin arasında dünyayı maddi çıkar sağlayacak bir yer olarak göremeyen Ruben’in trajikomik öyküsü.

Belki de yalnızca bir isyan tarihidir bu ülkenin tarihi… 2013 yılının Haziran ayında tuttuğu takımın formasını giyerek Taksim’e çıkan eski bir direnişçinin anlattıklarını merkeze alan, Türkiye’nin isyan tarihini hatırlayıp hatırlatan bir roman… Dokuzuncu Haşmet, 2013 yılının Haziran ayında tuttuğu takımın formasını giyerek Taksim’e çıkan eski bir direnişçinin anlattıklarını merkeze alan, Türkiye’nin isyan tarihini hatırlayıp hatırlatan bir roman… İbrahim Yıldırım son romanında, hem konak benzeri çok eski ahşap bir evde yaşayan unutulmuş şair Haşmet Alçıtepe’nin tutkularını, acılarını, pişmanlıklarını okurla paylaşıyor, hem de Alçıtepe ailesinin bitmekte olan öyküsüne odaklanıyor… Kısacası Dokuzuncu Haşmet, kayıplara karışan Türkiye’yi anlatan; futbol, şiir ve direniş anılarıyla dolu bir roman…

2013 yılında Jean-Jacques Rousseau otobiyografi ödülüne layık görülen Kokular'da Philippe Claudel, burun deliklerinden başlayıp zaman ve mekân içinde süren şiirsel bir yolculuk sunuyor. Yaşarken üzerinde durmadığımız ne varsa, tarif edilemez gelen her neyse, bütün bunlardan birer edebiyat abidesi çıkarmayı başaran ender yazarlar arasında, Baudelaire ile Proust'un yamacında yerini alan Claudel, çocukluktan ergenliğe, delikanlılıktan orta yaşa, mutluluğun hüzünle iç içe geçtiği bir tür koku sözlüğü yaratıyor. Her bir kokunun izlenimci bir tablo gibi, ele avuca gelmez renk vuruşlarıyla çiziktirildiği, dantelamsı bir dokuyla işlendiği, simyacı titizliğiyle özlerine inip cesur karışımların yaratıldığı, zarafet ve nezaket dolu hayat tabloları, altmış üç küçük mücevher... Herkesin kendinden, aşina kokularından bir şeyler bulabileceği Kokular'da, günümüzün bunca örseleyici, süratli, içi boşalmış ve kıyıcı dünyasında belki bir an durup başka hayatların, başka ihtimallerin tahayyülünü bu koku envanterinden yola çıkarak kurabiliriz... Geçmişin kısacık anlarından başlayarak belleğe övgüye dönüşen, sıradan, mahrem yaşantıların kutlanıp ebedileştirildiği (ve edebileştirildiği) bu kısa metinlerde, yalnızca geçmişe güzelleme değil, bizi biz yapan o günlere ve o kokulara bir teşekkür bulabilir; yaşama ağrımızı dindirecek devayı sezebiliriz. (Tanıtım Bülteninden)

- Kendimi sevdiremeye çalışmak yerine, sevilmeye bırakmalıyım. - Kendimden emin isem, başkaları beni, kendimle ilgili tereddüt e düşüremez. - Kendime ne kadar çok yetiyorsam, başkasından o kadar az şey beklerim. - Yarattığım kaygıları gidermek için, mutluluğumdan çalarım. - Neler yaşarsam yaşayayım bunlar benim insan olmam ve insan olduğum için değerli olmam gerçeğini değiştirmez. - Olaylar beni üzmüyor, onu yorumlama şekli beni üzüyor. - Hakkımda ki olumsuz yargılar, benden bir parça taşımadığı sürece anlam bulmaz ve beni üzemez. - Kendimden memnun olmadığım sürece kimseyi memnun edemem. Kendimden memnun olduğumda ise, zaten kimseyi memnun etmek zorunda hissetmem. -Kendi gerçeğimden kaçarsam, bir yalan içinde yaşarım. - Eğer kendimi üzebiliyorsam, mutlu da edebilirim. - Kişiliğime yapılan eleştirileri yok sayarım. - Takdir ve onay için çabalama. Sen doğru bir şey yapıyorsan insanların takdiri kendiliğinden gelir zaten. -Zihnine neyi öğretirse ona inanır. -Başkasının sana olan tavrı, senin değerinin ölçütü değildir. -Değerin koyduğun sınırla belirlenir. (Tanıtım Bülteninden)