Yazara Gore Listeleme

Çingiz Kagan ve onun kurduğu Türk-Mogol Kaganlığı, o devirde bilinen dünyanın yarısını fethederek tarihte daha önce eşi benzeri görülmemiş bir başarıya imza atmıştı. Bir efsane gibi anılan ve Mogol adını cihana duyuran Çingiz Kagan, XIII. asırda sadece savaşlarda başarılı olan bir komutan değildi; o, aynı zamanda dağınık, sürekli birbiriyle mücadele eden ormanlı, bozkırlı Türk ve Mogol boylarını bir çatı altında birleştiren, Mogol toplumuna yeni nizam veren, yasa koyan, millî ve kültürel kimlik kazandırarak Büyük Mogol Ulusu’nu meydana getiren kişiydi. Bununla birlikte Çingiz’in oluşturduğu bu ulusun ve kurduğu devletin en kalabalık topluluğu Türklerdi. Muhtemelen Çingiz Kagan ve Türk danışmanları, binlerce yıldır birlikte yaşayan Türkler ile Mogolları kaynaştırmak, tek sancak altında toplamak ve bir uğurda savaştırmak için yeni bir meşruiyet telakkisine ihtiyaçları olduğunu iyi biliyorlardı. Bu ihtiyaca binaen Mogollarla Türklerin ortak yönlerinin ön plana çıkarıldığı, Çingiz Kagan’ın soyunun Oguz Kagan şeceresine dayandırıldığı pek çok yeni destan ve şecere düzülmeye başlandı. XIII. asırda Çingiz Kagan ve Mogollar için Türklere yakınlaşmak, en isabetli karardı. Bunun için Mogollar, Çingiz’i Asya’daki bütün Mogol ve Türklerin seveceği, benimseyeceği karizmatik bir lidere dönüştürmek için, Türklerden dinledikleri hikâye ve destanları bir şekilde kendilerine uyarladılar. İşte bu şekilde Oguz-nâmelerin bir devamı niteliğindeki Çingiz-nâmeler ortaya çıktı. Zamanla yeni bir sözlü tarih geleneğine dönüştü. Çingiz ve evlatlarının büyük fetihleri neticesine bozkırda Oguz an’anesinin yerini, Çingiz an’anesi aldı. Oguz-nâmeler yerine Çingiz-nâmelerin yazılıp yaygınlaşmasıyla birlikte Çingiz, bozkırın yeni Oguz’u oldu. Bundan sonra Asya bozkırlarında devlet kuran liderler, soylarını bir şekilde Çingiz Kagan’a dayandırma ihtiyacı duydular. Elinizdeki bu kitap, Çingiz öncesi düzen ile Çingiz’in getirdiği yeni düzeni Türkçe, Farsça ve Mogolca Çingiz-nâmeler üzerinden karşılaştırmalı bir şekilde inceleyerek bir cihan devletine giden sürecin arka planındaki esas unsur olan toplumu ve toplum yapısını gün yüzüne çıkarmaktadır.

“Erişilebilir mutluluk yoktur, varsa da dipsiz bir kuyudur. Bütün yanlışlarım sözden öte anlamı olmayan hayali bir mutluluk kavramından doğdu. Ben de herkes ya da birçoğumuz gibi kendimden yorulmuştum.” Güçlü bir mevkiye sahip, eğitimli ve itibarlı bir adam... Dışarıdan bakıldığında başarı ve dengeyle örülü bir hayat sürerken, iç dünyasında büyüyen huzursuzluk, bastırılmış kızgınlık ve derin bir kırgınlık giderek onu sarmalar. Bir anda patlak veren bir öfkeyle, hem kendi yaşamını hem de karısınınkini sonsuza dek değiştirecek bir suç işler. Verda’nın Ölümü, yalnızca bir cinayetin değil, onun ardından gelen çöküşün, içsel hesaplaşmanın ve toplumun hastalıklı kabullerinin romanıdır. İnci Aral bu eserinde, bir erkek karakterin iç dünyasında gezinirken, bireysel eylemleri şekillendiren toplumsal yapıları, erkeklik normlarını ve modern hayatın görünmeyen baskılarını ve bunlardan yola çıkarak kadına yönelik şiddeti masaya yatırıyor.

Umut Yavuz'un İran, Avrupa ülkeleri ve Tunus'a yaptığı seyahat notlarından oluşan eser, yazarın Seyahatname: Ortadoğu ve Balkanlar adlı çalışmasının devamı niteliğinde...

Gece, âşıkların elbisesidir. "Sizin için geceyi bir örtü kıldım” demiştir geceyi var eden. Gece, bir sükûn ortamıdır; oluşun ve erişin mayalandığı. Gece, tefekkürün mânâya kanat açtığı bir rûhânî sofradır. Bir âyettir gece, okumasını bilene; sessizliğinde kalbinin atışlarını zikrin nefesiyle tutuşturana. Gece, fecrin doğuşuna bir hazırlıktır. Bu nedenle yemin edilmiştir "on gece❞ye. "On gece'yi bürüyenlere, bu gecelerde yürüyenlere/yükselenlere sonunda âriflik bahşedilmiştir. Bayramı görenler/yaşayanlar, gecenin mahremidirler. Gece, gaybın anahtarıdır. Gecenin halveti tıpkı bir deryadır. Bu deryanın gavvâsları, el değmemiş nice inci ve mercan çıkartırlar bu sahilsiz ummandan. Gece Leyla'dır; Mecnûn'lara yol açan. Leyl'i, Leylâ yapan, sevgili kılan, peşinden koşturan, aklı çelen dalga dalga siyah zülüfleridir. Gece, âşıkların Kâbe'sidir. Burada kılınan bir namaz, bin namaza/aya bedeldir. Gece, vuslat sarayıdır, birlik mekânıdır. Öyleyse geceleri uykuyla kısaltma! Bil ki; büyük oluşların rüyâları, geceleri uyanık durmasını bilenlerin dünyalarına doğar. Siyah zülfünün aşığıyım ey nazlı gece! Bir râyihanı duyabilmek için sürekli kıyamdayım ey gece! Elif'ten vav'a, vav'dan nûn'a şekilden şekildeyim. Duracağımı/durulacağımı sanma ey gece! Hangi ırmak ummana varmadan durulmuş, hangi pervâne ateşe düşmeden rahat bulmuş? Siyah duvağını kaldırmadan, cemâlini göstermeden, "Kabe Kavseyn" kaşlarına elimi sürmeden feryadımı/niyâzımı keseceğimi sanma! Gündüzün esaretinden sükûnunun/siyahlığının özgürlüğüne sığınmışım ey gece! Ya al kollarına sustur beni, ya da sessizliğini 978-975-2477-83-4 sonuna kadar aç!