Yazara Gore Listeleme

Gözünü çocuk yaşta medresede açmış, İslamı derinlemesine öğrenmiş bir müftüyü, büyük bir aydınlanma savaşcısı olmaya yönelten etkenler, Hangi toplumsal ortam, hangi deneyimler, nerede ve nasıl bulunan bir enerji kaynağı Turan Dursun'u bir ışık haline getirdi? Şule Perinçek, öldürülmesinden iki buçuk ay önce Turan Dursun'la yaptığı görüşmelerde bu soruların yanıtını araştırdı. Turan Dursun hatyatı ve görüşlerini anlatıyor: Çocukluğun, annem, babam, öğrenimim, icazet alışım, Allah'la ilk kavgam, köy imamı oluyorum, evleniyorum, müftülüğüm, Peygambere ve Tanrı'ya inancım gerçek olmadığını anlıyorum TRT Programlarım. " Yüce tanrının kökeni ve rolü İslamiyet, Yahudilik ve Hıristiyanlık Atatürkçülük, milliyetçilik, laiklik, özgürlük, demokrasi, Kürt sorunu Şeriat ve askeri darbe, siyasi partiler ve laiklik Aydınlar ve halk, İsmailiyye ve Batınilik Dayandığım hadisler, Cenaze ve tören Önerdiğim dünya.

Bu kitaptaki metinlerin, vurguladığımız pek çok alanda türban tartışmalarının içeriğine katkıda bulunması umuluyor. Metinler, aslında, AKP iktidarı döneminde türban konusunda yaşanılan bazen önemli bazen de siyasal sabun köpüğü, ama arka planda simgesel açıdan güçlü olaylar üzerine, okuru fikir temelinde kışkırtmak; geçen süre içinde bellekte zayıflayan veya kaybolan olguların, yani “siyasal günlük malzemenin” zihinlerde yeniden işlenmesine yardımcı olmak amacı taşıyor. Metinler, yazar için, havada, zamanda, kürsüde, kıyıda-köşede uçuşan bu güncellikleri “yakalayıp”, kitap kapakları arasında zamana karşı dayanıklılıklarını artırma isteğinin de bir ürünü. Ancak, tartışma metinlerinin, AKP döneminde türban üzerine olan bitenlerin tümünü sunmak gibi bir savı yok. Yine de metinlerin tümü, yaşadıklarımız-yaşamakta olduklarımız üzerine, “yabancı”ya da iyi bir fikir verebilir. Metinler, yazar açısından birer tartışma yazılarıdır, okurun da onları bu gözle algılaması arzulanır. Zorunlu durumlarda, bazı kitaplara gönderme yapıldı; şüphesiz çoğu tartışmaların ve alıntıların kaynakları belirtildi. Kitapta yer alan yazılardan 27’si, ilk biçimleriyle, çoğunlukla Cumhuriyet gazetesinde “Pazar”, “Salı” ve “Perşembe” ile, Cumhuriyet Bilim Teknoloji’nin “Gündem” köşelerinde yayınlandı. Ancak hepsi, genellikle genişletilerek, güncellenerek, derinleştirilerek yeniden yazıldı. Amaç, onları “gazete köşe yazısı” niteliğinden çıkartarak makale niteliğine dönüştürmekti. Bazı metinler, içerdikleri fikirlerin benzerliği nedeniyle birleştirildi, kısaltıldı; çoğuna notlar eklendi. Sondaki 4 yazı ise ilk kez bu kitapta yayınlanıyor. Metinleri okuyarak düzeltmeler yapan ve önerilerde bulunan Özlem Yüzak’a ve Osman Bahadır’a değerli katkılarından dolayı teşekkür borçluyum. Amaca hizmet etmesi dileğiyle... Orhan Bursalı

ABD'de tam 24 yayınevinin yayınlamaya korktuğu, yazarın 5 kez yazmaya karar verip, her seferinde rüşvet ve tehdilerle vazgeçirildiği, yayınlandığı ülkelerde gündemi sarsan, tüyler ürperten gerçekler. 23. Ülke Türkiye Ve Dünya Uyanmaya Devam Ediyor… 'Ekonomik tetikçiler (ET'ler) yerküre üzerindeki ülkeleri trilyonlarca dolar dolandıran yüksek ücretli profesyonellerdir. Dünya Bankası, ABD Uluslar arası Kalkınma Ajansı ve diğer yabancı "yardım" kuruluşlarından büyük şirketlerin kasalarına ve gezegenimizin tabii kaynaklarını kontrol eden birkaç varlıklı ailenin ceplerine para aktarırlar. Kullandıkları araçlar arasında sahte finansal raporlar, hileli seçimler, rüşvet, zorbalık, seks ve cinayet bulunmaktadır. Oynadıkları oyun imparatorluklar kadar eski olmasına rağmen, günümüzdeki küreselleşme sürecinde yeni ve korkutucu bir boyuta ulaşmıştır. Nereden mi biliyorum; ben de bir ET idim. Dünyamızı kimler yönetiyor? Kirli aileler, kirli şirketler. Kalkındırma yalanı altında -milyarlarca dolarlık- şişirilmiş projeler ve bu projeleri 'bilimsel' gösteren, üniversite kitaplarına bile geçmiş raporlar, teoriler. Maalesef bu kez komplo değiller! Hedef ülkeler, hedef yöneticiler; ya satılacaklar, ya da ölecekler. Hepsi yaşanmış, hepsi gerçek Yöntem çok, amaç tek: Şirketokrasi ile Yönetilen 'Küresel İmparatorluk'

’Atasözü dedim, burda hemen bir İran atasözü anımsayabiliriz; ‘Türkçe bilenin işi rast gider’. Türkçe böylesine büyük bir dil. Ama dilimizin son yüzyılda kendisini iki kez yenileme çabasına girdiğini de unutmayalım. Türkçe dil devriminden sonra yeni yeni oturuyor. Bugün de tam oturdu sayılamaz. Belki de bazı yazarları ‘şive taklidi’ne sürükleyen nedenlerden biri de o günlerde Öz Türkçenin getirdiği sorunlardı, dilin oturmamışlığıydı belki de. 1940 kuşağından olup şive taklidine yönelmemiş yazarların on beş yıl kadar önce yazdıkları bugün daha okunaklı değil onlarınkinden.’’