Eserlere Göre Listeleme

Sürgünlük: Bir Yaşam Biçimi... 'Kendi Yurdunda Sürgünsün' kitaplarımın arasında özel bir yer aldı. Azime Korkmazgil'in beni çok duygulandıran mektubu (adının kitabın basımında unutulmasından ötürü özür dilerim), Mehmet Başaran'ın kitabı ödüllendiren yazısı (Cumhuriyet gazetesinde çıktı), çok sayıdı okur mektubu kitabı zenginleştiren katılımlar oldu. Sonra yeniden düşündüm. Gerçekten de 'insan kendi yurdunda sürgün olabilirdi'. Kavramın genişlediğini farkettim. Belki 'kendi evimizde bile sürgün' olabilirdik. Kendi içimizde bile sürgün olabilirdik. Hayattan yalıtılmış, duygulardan yoksun bırakılmış insanlar aslında 'sürgün' değil miydi? Hepimiz zaman zaman 'sürgünde yaşama'nın hüznünü duymuyor muyduk? Bir anlamda dünya sürgünlüğüydü bu. Belki de sürgünlük, bir yaşama biçimi olmuştu. Şimdi kitabın yeni basımı yapılırken bunları düşünüyorum. Belki bu kitap eksiktir ve tamamlanmayı bekliyordur. İlerde başka sürgünlük biçimlerini de eklemeyi düşünüyorum. İnsanı anlamanın sonu var mı ki?... Dr. Erdal Atabek (Kitabın Girişinden)

Stefan Zweig, Kendileriyle Savaşanlar'da Hölderlin, Kleist ve Nietzsche'nin yaşamöykülerini anlatıyor. Bu üç yazarın yaşamlarının ortak yanı, mizaçlarını belirleyen neredeyse tabiatüstü bir güçle bitmek bilmeyen bir iç mücadeleyi sürdürmeleridir. İçlerindeki bu güç, yaşamlarının birer tragedya olarak sürüp, öyle sona ermesine neden olmuştur. Yazar, Hölderlin, Kleist ve Nietzsche'nin yaşamöykülerini çağdaşları Goethe'nin hayatından kesitlerle birlikte ele almıştır. Goethe'nin karşı kutbu oluşturan hayatı algılayışı, biçimleyişi ve hayatla yaratıcılık arasında kurduğu bağ, sergilenen yaşamların farklılıklarını daha belirgin hale getirmektedir. Zweig, Kendileriyle Savaşanlar'da yaratıcılık serüveni, anlaşılma sorunu ve sanatçının çevresine karşı tutumunu gerçeğe bağlılıktan ayrılmadan, derin bir duyarlılıkla işlemiştir.

Yazılarını İtibar, Sabit Fikir ve Muhit gibi dergilerden takip ettiğimiz Zeynep Merdan’ın ilk eseri Muhit Kitap’tan çıktı. Yazarın “kendilik cesareti” üzerine devinen iç mülahazalarını akıcı bir şekilde sunduğu kitap, okuru da sorularının cevaplarını bulmaya davet ediyor. Kendilik Cesareti; felsefenin ve edebiyatın karşılaştığı bir güzergâhta, kendisinin peşine takılanlara kendince bir yol işaret ediyor.

Olağanüstü İlişkiler için Pratik Bir Rehber Kendim Olmak Seni Sevmek Marshall B. Rosenberg tarafından gerçekleştirilen bir Şiddetsiz İletişim sunumu ve atölyesinin deşifresinden oluşuyor. Marshall bu kitapçıkta, rol oyunları ve tartışmalar yoluyla; kişisel bütünlüğümüzü ve değerlerimizi korurken hayat arkadaşlarımız, eşlerimiz ve ailemizle sevgi dolu ilişkiler kurmak için Şİ’yi hayata geçirmenin temel yönlerinin çoğuna değiniyor. Bakın Marshall Rosenberg bu kitapçıkta evlilikle ilgili neler söylemiş: "Evliliğin” ne anlama geldiğine dair bize öğretilen sürüyle çılgınca şey yüzünden, evliyken ilişki kurmanın evlilik dışı ilişkilerden daha zor olduğunu söylediğimi duymuşsunuzdur. Onun "karım” olduğunu düşünmediğimde, birlikte yaşadığım kişiden çok daha fazla keyif aldığımı görüyorum. Bunun nedeni, içinde büyüdüğüm kültürde biri "karım” deyince insanların adı geçen kadını mülk olarak görmeye başlamaları. Şiddetsiz İletişim, birbirimizle kalpten verecek şekilde bağlantı kurmamızı sağlayan bir dildir. Yani bu, eşinizle "yapmanız gerektiğini", "yükümlü olduğunuzu", "sizden beklenildiğini" veya "mecbur olduğunuzu” ima eden ünvanlar yüzünden bir şeyler yapmıyorsunuz anlamına gelir. Suçluluktan, utançtan, bilinçsizlikten, korkudan, zorunluluktan, görevden pes edip de bir şeyler yapmazsınız. Ben böyle bir enerji ile birbirimiz için bir şey yaptığımızda herkesin kaybettiğine inanıyorum. Bu tür bir enerjiden verilen bir şeyi aldığımızda, diğer kişi pahasına yapıldığı için bedelini ödemek zorunda kalacağımızı biliyoruz. Birbirimize kalpten verdiğimiz bir süreçle ilgileniyorum ben. Vermenin almak gibi hissettireceği bir biçimde kalpten vermeyi nasıl öğreniriz? İşler insanca yapıldığında; kimin veren, kimin alan olduğunu ayırt edebileceğinizi sanmıyorum. Vermek, yargılayıcı veya yargılayan bir tutumla birbirimizle etkileşim kurduğumuzda pek eğlenceli olmuyor.