En Son Eklenenler

“Moğollardan sonra en çarpıcı başarıya ulaşmış imparatorluk kurucuları” Yaşadıkları dönemde yeryüzünün altıda birine hükmeden Romanovlar, modern ça­ğın en başarılı hanedanıydı. Romanov hanedanına mensup 20 hükümdar 1613’ten çarlığın 1917 Devrimi’yle yıkılışına kadar, yani 304 yıl boyunca hüküm sürdü. Kor­kunç İvan döneminde başlayan bu hâkimiyet, Rasputin döneminde son buldu. Peki, bu aile savaşla harap olmuş bir prensliği dünyanın en büyük imparatorluğuna nasıl dönüştürebildi ve bu imparatorluğu nasıl yitirdi? Romanovlar’da bir bölümü dehadan, bir bölümü delilikten nasiplenmiş ama hepsi kutsal otokrasi fikrinden ve emperyal hırstan ilham almış 20 çar ile çariçenin tari­hini okuyacaksınız. Montefiore, sürükleyici anlatımıyla onların sınırsız iktidarla ve imparatorluk kurmaya dönük acımasızlıkla belirlenen, saray entrikalarının, aile çe­kişmelerinin, seks düşkünlüğünün ve çılgınca savurganlığın gölgesinde kalan gizli dünyasını gözler önüne seriyor. Bu sahnenin geniş oyuncu kadrosunda maceraperestler, saraylılar, devrimciler ve şairler, ayrıca Korkunç İvan’dan Tolstoy’a, Kraliçe Victoria’dan Lenin’e kadar uza­nan tarihsel kişilikler yer alıyor. Kitabın sonunda ise son derece etkileyici bir dille Nikolay ve Aleksandra çifti, Rasputin’in yükselişi ve öldürülüşü, savaş ve devrim, bütün ailenin feci bir vahşetle katledilişi anlatılıyor. Yeni arşiv araştırmalarına dayanan ve parlak bir edebi üslupla kaleme alınan Roma­novlar hem büyüleyici bir zafer ve trajedi, aşk ve ölüm hikâyesi, hem genel bir iktidar incelemesi hem de Rusya’ya bugün bile damga vuran imparatorluğun portresi. Simon Sebag Montefiore’nin Romanovlar’ı, büyük ölçekli bir epik tarih örneği... Komp­loların, darbelerin, suikastların, işkencelerin, seks ve alkol düşkünlüğünün, şarlatanlı­ğın ve düzenbazlığın, serfliğe dayalı zenginliğin ve bekleneceği üzere, baskı ve isyandan oluşan bir kısırdöngünün hikâyesi. Burada anlatılanlarla kıyaslanınca Game of Thrones sıkıcı görünüyor... Montefiore’nin muhteşem kitabını okurken, Rus monarşisinin böyle­sine korkunç liderlerle nasıl ayakta kalabildiğini hayal etmek zorlaşıyor. - Antony Beevor, Stalingrad ve Berlin’in Düşüşü 1945’in yazarı - (Tanıtım Bülteninden)

YKY, ilk kez 1945 yılında Milli Eğitim Bakanlığı tarafından Rus klasikleri arasında yayımlanan üç ünlü Gogol hikâyesini yeniden okurlarla buluşturuyor. “25 Mart’ta Petersburg’da son derece tuhaf bir hadise oldu” cümlesiyle açılan “Burun”, kaybolan burnunun peşinden Petersburg sokaklarını arşınlayan bir adamın hikâyesi, absürd bir başyapıt. “Fayton”, bir süvari alayının gelişinin değiştirdiği bir kasabada yaşananları konu edinen bir hiciv. Bugün okurlar tarafından “Palto” adıyla bilinen ve pek çok yazarı etkilemiş olan “Kaput”ta ise, küçük memur Akakiy Akakiyeviç’in hem komik hem hüzünlü hikâyesine tanık oluyoruz. Üç Hikâye’deki çevirilerde, Tercüme Bürosu’nun emektar Rusça çevirmeni Erol Güney’in yanı sıra Orhan Veli’nin de imzası var. Aradan geçen onca yıla rağmen akıcı ve canlı kalmış bu çeviriler sayesinde Gogol’ün kahramanları sular seller gibi Türkçe konuşuyor! (Tanıtım Bülteninden)

Atilla İlhan sesinden müzik eşliğinde şiirleri... Kısa süre önce kaybettiğimiz Attilla İlhan, sağlığında yapılan kayıtlardan derlenen "An Gelir"le bir kere daha sevenleri ile buluşuyor. "Ben sana mecburum" ve "Ne kadınlar sevdim" den sonra buruk bir hüzün var şimdi; "An gelir" diyordu ve on geldi. görünmez bir mezarlıktır zaman şairler dolaşır saf saf tenhalarında şiir söyleyerek kim duysa korkudan ölür -tahrip gücü yüksek- saatli bir bombadır patlar an gelir Atilla İlhan ölür Bu albüm ondan kalan hatıra rüzgarından bir esinti değil, bizzat onun kendisidir. bir yandan "büyük yolların haydudu" oluyor, diğer yandan Belma Sebil'e "seni ben kallavi sokağında sevdim" diyor Atilla İlhan. "Yorgun Serüvenci", "Yağmur Kaçağı", Uzan Hava", Rina rina nay", "yirmibeşinci kısım" da kendinden ve Anadolu'nun derin güçlerinden söz ederken, yaşadığı sokakların sesini duyan bir Attilla İlhan vardır "eyi muz eyi" dediğinde.

İnsan vardır, doğduğu şehirde yaşar, orada ölür; bir bankonun arkasında işe başlar on beşinde, altmışında o bankonun arkasında emekli olur. Özlem ve isteklerini, hıdrellez sabahları bir gül ağacının dallarına asacağı dilek kâğıtlarına yazıp onları uzak ümitlere bırakmak tek çaresidir onun. İnsan vardır, doğduğu limandan on beşinde miço olarak çıkar bir gemiyle; otuzunda kaptanıdır o geminin. Dünyanın bir ucunda, cehennemin sınırında, Tierra Del Fuego kayalıklarının San Diego Burnu'nda yelkenlerinde kuzey rüzgârı, attığı bir kavanço ile Atlas Okyanusu'ndan Büyük Okyanus'a geçmiştir. Kendi sınırlarını aşmaktan korkmayan cesur bir adamdır o. Üretken olmanın, yaşamın en derin haz ve heyecanını tatmanın sırrı tehlikeli yaşamaktır onun gibileri için. Onlarsız dünya, bugünlere gelemezdi. İşte insanın iki yüzü… Erkal da, ensesinde rüzgârlarının estiği o günlerde, tam da kendi sınırlarını aştığı o galibiyet noktasında, cesurca attığı bir kavanço ile savaş ve ölüm denizinden barış ve yaşam denizine geçmişti. Bu kitap, onun öyküsüdür. - Ercan Kayan- (Tanıtım Bülteninden)