Yazara Gore Listeleme

Benim tuhaf bir huyum var: Bir hikâyeyi okurken, bir filmi seyrederken, bir kaleyi gezerken kişiliğimi değiştiririm, firari olurum, kâh coşarım, kâh kaçarım. İşte şimdi Highland'da (İskoçya'da) Culloden Ovası'nı geziyorum, süngülenmiş İskoç etekli askerleri kucaklıyorum. Toprak kanı çoktan emmiş. Kır çiçekleri, ağaçlar ve yeşil çimenler acıyı yok etmiş. Şu tarafta kırmızı ceketli İngiliz askerlerini görüyorum. Hepsi iyi giyinmiş, iyi beslenmiş. Ellerinde iki yüzü kanlı, uzun süngülü tüfekleri var. Mağrur Cumberland Dükü William Augustus, doru atının üstünde, kendinden emin, elini kaldırmış askerlerine İskoçları gösteriyor, acımasızca "Hücum" diyor. Sevimli Prince Charlie "Bonnie Prince Charlie", zayıf, soluk bitkin. Renk renk etekli yorgun askerlerine "Sizler bugün tarihin akışını değiştireceksiniz" diyor. Ne de iyi biliyor. Savaş tam 40 dakika sürüyor. Yer kan gölüne dönüyor. İçimden Bonnie'yi kurtarmak geliyor.

“Koskocaman güneş gözlüklerinin kapattığı yuvarlak yüzü bana dönmüştü. Sizi bilmem ama ben güneş gözlüğü takan insanlarla konuşamam. Konuşursam da çok zorlanırım. Rahatsız olurum. Çünkü bir insanla konuşurken gözlerini görmeliyim. Gözlerinin içine bakmalıyım. Bir insanın gözleri, kişiliği hakkında pek çok şey anlatmaz mı? Haksız mıyım? Bir müddet kalakaldıktan sonra, kadının güneş gözlüklerini hedef alıp konuştum: ‘Evet, yardıma ihtiyacım var. ZA Yayınları’nı arıyordum da.’ Devasa güneş gözlükleri zile döndü ve iki saniye sonra pembe ojeli, dolma parmaklar zili gösterdi. ‘Bakın, orada ne yazıyor?’ Dolma parmakların işaret ettiği yere baktım. Beşinci katın zilinin yanında koskoca, kırmızı harflerle ZA YAYINLARI yazıyordu. Gözlerimi kapatıp bir daha açtım, yanlış görmemiştim. Sahiden de orada ZA YAYINLARI yazıyordu. Peki ben biraz önce neden o yazıyı görememiştim?” Ruhşen Doğan Nar’ın lezzetli üslubu eşliğinde, gizem yüklü bir hikâye: İKİLEME.

Hayatın içinden yara almadan geçen kaç kişi vardır? Kısa, mavi bir iş gömleği ve pas rengi bir etek giymiş genç bir kız, açık bir pencerenin önündeki masada yan dönmüş oturuyor. Gözleri inci tanesi gibi. Odanın içine dökülen güneş ışınlarının ılıklığıyla nemlenmiş bir boyun, balmumundan yapılmış gibi duran ellerin aylaklığı ve tablodaki kızın henüz zulmün ya da bilgeliğin izlerini taşımayan eşsiz profili. Resme hakim olan sümbüli bir hüzün, kızı baştan ayağa boyuyor ve Vermeer'in fırçasından çıkmış hüzün renkli kızı yaratıyor. İşte bu tablo, zamanın içinde, Hollanda topraklarında elden ele dolaşırken, kendi kaderini de duvarlarında asılı durduğu evlerde yaşayan insanların kaderleriyle örüyor. Geçmişiyle hesaplaşan bir adamın, hiçbir şeyi olmayan ama kalbi sevgiyle dolu bir kadının, çaresiz bir genç kızın ve önyargıların kurbanı iki âşığın acılarına ortak oluyor. Tablodaki kızda kendilerini bulan bu insanlar, ona tutkuyla bağlanıyorlar ama hiçbir zaman onu elde tutamıyorlar. Hüzün renkli kız gibi, ona ebediyen sahip olamayan insanlar da, özlemin ve acının çerçevelediği bir sona doğru sürükleniyorlar.

Aşçıyı sütlü çikolatanın bir sebze olduğuna ikna etti. Kafaya don geçirmeyi koç balyoza resmi okul sporu olarak kabul ettirdi. Cingöz'ün her zaman bir planı vardır. Ama okulun zengin ve şımarık çocuğu concon'un zamanı gösteren, film oynatıcılı ve mısır patlatan saatine nasıl sahip olacak?