En Son Eklenenler

'Fidel, Şu anda aklıma çok şey geliyor. Seninle Meksika'da Kübalı devrimcinin evinde tanışmam, bana sizinle gelmemi teklif etmen, Sierra Maestra'da yaşadığımız tehlikeli anlar. Zafer yolunda çok sayıda yoldaşımızı kaybedişimiz. ... Bugün artık daha olgun olduğumuz için bize bir sürü şey daha az dramatik geliyor. Oysa olaylar kendini tekrarlıyor. Ben de kendimi Küba Devrimi'ne bağlayan görevimi tamamlamış olduğumu hissediyor ve sana, bütün yoldaşlara, artık benim de olan halkına veda etme vaktinin geldiğini düşünüyorum. Şimdi dünyanın başka ülkeleri de benim mütevazı çabalarımı talep ediyorlar. Küba'nın başında olma sorumluluğun nedeniyle sana yasak olan şeyleri ben yapabilirim. Ayrılma zamanı geldi çattı artık. ... Eğer son saatim beni başka bir gökyüzü altında bulacaksa, son düşüncem bu halk ve özellikle sen olacaksın. Zaten nerede olursam olayım, her zaman sırtımda Kübalı bir devrimci olmanın sorumluluğunu hissedeceğim ve bu sorumluluğa uygun davranacağım. Seni bütün devrimci ateşimle kucaklıyorum. Che.'

Doğduğu topraklara, evlerine, oynadığı bahçelere, çocukluğuna, acılarına dokunur gibi, parmağını Amasya’nın üzerinde gezdirdi gezdirdi, sonra öylece durdu. Gözünden süzülen bir damla yaş haritanın üzerine damladı ve bana fark ettirmemek için aceleyle kolunun yeniyle sildi. Ben de görmezlikten geldim zaten, yanağından süzülüp haritaya düşen damlayı. “Amasya buraya çok mu uzak?” dedi. “Arabayla sekiz on saat sürer herhâlde…” diye cevapladım. “Ya yürüyerek?” dedi. “Yürünmez onca yol, yürünür mü? Aylar sürer babaanne!” dedim. Baktı yüzüme… “Yürünür, yürünür hem de dokuz yaşında iken bile yürünür!” dedi bir solukta ve sustu. Söylediklerini anlamaya çalışırken manasız gözlerle bakmaya devam ediyordum babaanneme. Ne demek istiyordu acaba? Dokuz yaşındaki bir çocuğun bu yolu yürüyebileceğini babaannem nereden biliyordu? Hiçbir şey anlamamıştım söylediklerinden. Zemheri gibi çöktü üzerime, amansız yakalandım dokuz yaşındaki çocuk yüreğine…

Bir ailenin geçmişindeki duygusal travmalar kuşaktan kuşağa nasıl geçer? Çağdaş İrlanda edebiyatının usta isimlerinden Anne Enright, benliğe doğru büyüleyici bir yolculuk sunduğu Çitkuşu’nda bir ailenin üç kuşağını temsil eden kadınları, aralarındaki ilişkileri ve duygusal bağları kaleminin ucuna takıyor. Biçem konusundaki dehasıyla okurun iç dünyasına nüfuz etmeyi başaran yazar, insanın insana aktardıkları hakkında düşündürürken aile içinde yaşanan ve sonraki kuşaklara sirayet eden travmaları anlamlandırmaya yoğunlaşıyor. Bireyin kalabalıklar içindeki yalnızlığını şiirsel yankılarla dindiren bu melodik roman, aile bağlarının boğuculuğu üzerine ince esprilerle bezeli bir hikâye anlatıyor. “Kuş kendisinden ibaretti işte. Herhangi birimiz buraya gelmeden uzun zaman önce de vardı, hepimiz gittikten uzun zaman sonra da var olacak.” Peki ya insan? O neyi devralıp neyi miras bırakacak? Umut, hayal kırıklığı, sevgi, neşe, yetenek, merak, zekâ, travma mı? Carmel, tüm yaşamını yalnızlık içinde geçirmiş bir kadınken kızı Nell’in doğumuyla birlikte yalnızlığı daha da derinleşir. Nell, annesinin manevi yükleri altında günden güne ezilirken, anne kızın aralarındaki karmaşık ilişki zamanla duygusal bir devinime dönüşür. Kendi seçtiği hayatı yaşamak isteyen Nell, köklerinden kopabilmek için evden ayrılmayı planlarken Carmel ise, ünlü bir şair olan babası Phil’in, annesi Terry’nin ve kardeşi Imalda’nın gölgesinde kanamaya devam eden çocukluk yaralarını sarmaya çalışmaktadır... 2007 Man Booker Ödülü’nü alan Anne Enright’ın, yarattığı karakterler ve gerçekçi kurgusuyla dikkat çeken romanı Çitkuşu, 2024 yılında The Writers’ Prize’a (Yazarlar Ödülü) layık görüldü.

Kariyerinde başarılı olmak konusunda “tutkunuzun peşinden gidin” gibi geleneksel öğretilerin önemli ölçüde kusurlu olduğunu ve “sevdiğiniz şeyi yapın” gibi klişe sloganların, pek çok kişinin kariyer karmaşası yaşamasına neden olduğunu savunan Cal Newport, manifesto niteliğindeki ezber bozan kitabında anlamlı ve ilgi çekici bir iş hayatı için oldukça gerçekçi bir yol haritası çiziyor. İyi bir iş beklemeden önce bir alanda iyi olunması gerektiğine inanan Newport, insanların yaptıkları şeyi sevmeye nasıl başladıkları gerçeğini keşfetme arayışına giriyor. Güçlü bir kariyer inşa ederken kullandıkları stratejileri ve kaçındıkları tuzakları öğrenebilmek adına risk sermayedarlarının, senaristlerin, yıldız bilgisayar programcılarının ve alanında en iyi profesörlerin dünyasına dalıyor. Gelecek vaat eden sanatçılara tavsiyesi sorulduğunda, “O kadar iyi ol ki seni görmezden gelemesinler,” diyen komedyen Steve Martin’in cümlesinden ismini alan bu eser, eylemini görmezden gelinemeyecek kadar iyi bir amaca dönüştürmeye kararlı olanlara ve mevcut işlerinden bıkmış, sermayesini çalışma hayatında doğru niteliklere yatırmaya hevesli herkese akıllıca bir plan sunuyor.