Eserlere Göre Listeleme

Hayatın senin için ayarladığı randevudan habersiz, “Bana bir şey olmaz!” der ve hızla gidersin ya hani dünyanın dikine... Öyle gidiyorum işte! Neyin peşindeyim, bilmiyorum! “Her nerede değilsem, orada mutlu olacakmışım gibi geliyor” diyen Baudelaire gibi, sıkıştığım yerde bunaldım ve artık olmadığım yeri mi merak ediyorum? Peponi! Burada, “hatalarıyla bütünlüğü yakalayabilen bir insan” olduğum duygusu hâkim. Hayatıma dair ne varsa bilindiğini, anlaşıldığımı ve en önemlisi yargılanmadığımı hissediyorum. Bu, kendimle barışık olma halimin en zirve noktası. Burada Einstein var; Steve Jobs, Benjamin Button, Andy Warhol var... Yetmez! Anne ve babasına “Sevmek yeter sandınız!” diyen büyüme sancıları içindeki genç var. V for Vendatta var, Fight Club var; Süveyda, Erhan, Bilge var. Ancak daha önemlisi sen varsın, ben varım, hepimiz varız. Hâlâ yetmedi mi? O zaman sevgilin var, kardeşin var, annen baban var. Gören gözlere, duyan kulaklara, dokunan tenlere... Sıfır! “Bir ömre birden çok hayat sığar” diyen hepimize.

SIFIR'ın yeni bölümünün okuyucuyla buluşma vakti geldi çattı. Birazdan büyük bir keyifle okumaya başlayacağınız Çıkış Yok; sizin için giyindi, süslendi ve sizi mümkün olan en ihtişamlı haliyle karşılamak için heyecanla bekliyor. Oyun Bitti'nin sonsözünde değindiğim 'farklı tatlar' konusundan biraz daha geniş bahsetmek istiyorum. SIFIR üç bölümü devirmiş durumda, bildiğiniz gibi. Ve fark ettiyseniz, hiçbir bölümün bir öncekine benzememesine azami dikkat gösteriyoruz. Komplo, dizinin girişiydi. Aylar boyu takip edeceğimiz karakterlerle tanışıyor, soluk kesici bir gizem silsilesine adım atıyorduk. Gizemi ifşa edip komplonun sırrını çözmek için attıkları her adım, görünmez bir el tarafından kolayca önleniyordu. Geçmişin gölgeleri peşlerinde dolanırken, ölümler, yıkımlar ve gözyaşları eşliğinde etkileyici bir kısa roman okuduk... Oyun Bitti, ilk bölümde kurulan Birim Sıfır'ın ilk macerasını içeriyordu. Gizem Kızıl başta olmak üzere, ileride de göreceğimiz pek çok yeni karakteri tanıyor, sert ve bir o kadar 'yoğun' bir mücadeleyi takip ediyorduk. İnsanlıktan çıkmış bir katili durdurmak için gösterilen çabalar sonunda meyvesini veriyor ve en azından bir süreliğine cinayetler durduruluyordu... Anlayacağınız, iki bölüm de birbirinden ciddi anlamda farklıydı. Belli bir kalıbı izlememiş, değişkenliği tarz bellemiştik; dolayısıyla, kaleme alınan her bölüm, bir öncekinden izler taşısa da, bir o kadar 'başka'ydı. Şimdi sıra geldi üçüncü bölüm Çıkış Yok'a ve Birim Sıfır'ın başa çıkmak için canını dişine takacağı yeni 'gizem soslu serüven'e. Evet, bu bölüm de 'başka'. Dostum ve ortağım Gökcan, Çıkış Yok'un ilk yarısı için farklı bir tarz denedi. Ben oldukça keyif aldım, sizin de alacağınızı umuyorum. Bu tarz hakkında kısaca bilgi verirsem... Hepimizin alışık olduğu üzere, karakterlerin araba yolculukları veya oturup yemek yedikleri vakitler, eğer bir aksiyon veya gerilim yaşanmayacaksa ya da ana olayla ilgili önemli bir bilgi açığa çıkmayacaksa, kısaca geçilir.(önsözden)

Reddet, Azalt, Yeniden Kullan, Geri Dönüştür, Çürüt. Bea Johnson’un ”Sıfır Atık Ev” kitabı Türkçe olarak yayında. “Yeryüzü, taşları, ağaçları, kuşları ve sularıyla eğer özgür ve sağlıklıysa, ona yakın yaşayan, ondan beslenen insan oğulları ve kızlarına muazzam bir hayat verir. Ve yaşamı paylaştığı diğer her şeyle bağlı olduğunu öğretir.” Yeryüzünün insanlık için var olduğu, insanın en üstün yaşam formu olduğu düşüncesi; doğanın bir parçası olduğumuzu unutturup, doğanın bizden ayrı bir şey, bir yer olduğu düşüncesi; yaşamı paylaştığımız diğer her şeyi bizlere unutturmuş gibi. İnsanlık yararına, insanlık için, hız, kullanışlılık, zaman kazanma, zamanı satın alma. Kim bu insanlık, ve neden illa ki insanlık yararına? Ya kazanmaya çalıştığımız zaman ne için, neye ayırmak için? Oysa herhangi bir şey ona zaman ayırdıkça, onunla zaman geçirip hemhal oldukça anlam kazanmaz mı? Günümüzde bu kavramlar uğruna hayatımız çokça tek kullanımlık plastik ürünlerle çevrelenmiş durumda. Hayatımızın o kadar içindeler ki çoğunlukla farklarına bile varamıyoruz. Geri dönüşüm fikri, plastiklerin geri dönüşüme atılıyor olması vicdanımızı birazcık da olsa rahatlatıyor gibi. Oysa geri dönüşüm sandığımız kadar kolay bir süreç değil; ve birden fazla değişkene bağlı. Geri dönüşüme uygun ürünler üretmek, üreticiler için ciddi bir maliyet gerektiriyor. Tüketicilerin, bulabilirlerse belediyeler tarafından geri dönüşüm kutularına attıkları plastikler, geri dönüşüm sırasında kalitelerini kaybedip tekrar kullanılacak hala gelemedikleri için geri dönüştürülemiyorlar. Yani geri dönüşüm dediğimiz olgu sandığımızdan çok daha karmaşık ve uzun soluklu bir süreç.

Yiğit ve arkadaşları o sabah sınıfa girdiklerinde bir sürprizle karşılaştılar: Sınıflarında artık hiçbir kural yoktu! Başta kulağa mükemmel geldi. Kemer yok, sıra yok, sessizlik yok! Tam anlamıyla özgürlük... Ama günler geçtikçe işler değişmeye başladı. Oyunlar bozuldu, sesler yükseldi, arkadaşlıklar sarsıldı. Kuralsızlık gerçekten özgürlük müydü? Yiğit ve arkadaşları bu sorunun cevabını ararken hem dostluklarını hem de kuralların anlamını yeniden keşfedecekler. Eğlenceli, düşündürücü ve sürükleyici bir macera sizi bekliyor!