Yazara Gore Listeleme

Gerçekten de eşi benzeri olmayan bir cimriyim. Bay Harpagon bile benim yaramda çok cömert kalır. Nasıl bir cimri olduğumu ne sen, ne başkaları biliyor. Bilip bilmemeleri de hiç umurumda değil. Ben biliyorum ya, yeter... Acılarımın, yoksulluklarımın, çirkinliklerimin, utançlarımın, yanılgılarımın, pişmanlıklarımın, mutsuzluklarımın, hastalıklarımın, dertlerimin, açlıklarımın, gözyaşlarımın, kara günlerimin, üzünçlerimin, yalnızlıklarımın, zavallılıklarımın cimrisiyim; bunları salt kendime saklarım, başkalarına vermek, başkalarıyla bölüşmek istemem. Tatlarımı, beğenilerimi, varlıklarımı, varsıllıklarımı, güzelliklerimi, doğrularımı, inandıklarımı, keyiflerimi, mutluluklarımı, sağlıklarımı, gülüşlerimi de, bende nice varsa hepsini, kendilerinde olmayanlara vermek isterim; başkalarına vermeyince onların benim olduğuna inanamam. Eşsiz ve benzersiz, dünyanın en cimrisi olarak rüyalarımın bile ziyan olmasını, salt bende kalmasını istemiyorum... "Rüyalarım Ziyan Olmasın' adlı öyküden

En zor yazı! Her olaya bir şeyler yazabilirsiniz, her konuya birkaç cümle kurabilirsiniz, “Benim hakkımda bir şeyler yaz,” diyen bir arkadaş ricasını geri çeviremezsiniz... Peki ya 17 yıllık hayat arkadaşınız sizden böyle bir yazı isterse ne yaparsınız? Armağan da "Penceresi" için arka kapağa bir yazı istedi benden. Zor bir durum; 'hayır' deseniz, beni tanımıyor mu da yazmıyor düşüncesi oluşacak, 'evet' deseniz, nereden başlamalıyım diye aklınızı zorluyorsunuz. Emir, demiri kesiyor sonunda. Tabii ki 'evet' dedim. Başka bir seçenek yok zaten. Elinizde tuttuğunuz, birazdan okumaya başlayacağınız bu kitap tamamıyla 'el emeği-göz nuru'dur Bu kitap: Cesaretli bir kadının, dünyaya bakışını beyin kıvrımlarında şekillendirip sizinle paylaşmasıdır. 'İlham alıp, ilham vermeyi' yaşam felsefesi haline getirmiş bir bireyin aktarımlarıdır. Nicelikten çok, nitelikle uğraşan samimi bir yüreğin dışa açılımıdır. En önemlisi de Armağan'ın özlü sözleridir. Basit, net, kendini anlatan sözler... Sonuç olarak Armağan'ın kitabında: O'nun 'Penceresi'nden, O'nu anlamaya çalışacaksınız. O'nu anlarken aslında çoğunuz birçok değerde ve payda da buluşacaksınız. O, aklınızda olup da, bir araya getiremediğiniz sözcükleri bulup, birbiriyle eşleştirdi. Sonunda da kendi dünyasını oluşturdu ve özetledi. "Evet aslında beni özetliyor, tam da söylemek istediğim buydu," dediğim anlar çok oldu bu kitabı okurken... İlk kitabı 'Tesadüf' böyleydi, 'Pencere'de de böyle oldu. Emin olun siz de 'Pencere'yi okurken aynı duygulara sahip olacaksınız... Armağan size de çok sıkı ve samimi dokunacak. İyi okumalar... Fatih Portakal

Onyedinci yüzyılın bunalımlı zaman diliminde; Dağlar gibi özgürce ruh hali, onu özlemine daha fazla kayıtsız bırakamadı. Kendisini Galata kulesinden bırakıp, kanatlanan Çelebi, Üsküdar’a inmekle başarısını dünyaya tescil ettiriyor, içindeki sönmeyen ateşi mutluluğa boğuyordu. Dışarıda olup biten kargaşa, savaşın durmadığı bunalımlı sahnelerin varlığına karşın, içinde hep uçma fikri, onun gözünü biran olsun, gökyüzünden alıkoymadı. İlim ve fende aşk ile çalışıp, daha önce bu konuda çalışma yapanlardan bir şeyler kaptı. Kendisine özgün, otantik renkli dünyasında şekil aldıkça hayali, günyüzüne ortaya çıkıyordu.Her ne kadar dönemin, padişahı tarafından takdir edilmediyse de, halk tarafından kendisine‘’bin fenli’’ olarak takdim edilmesi, onun ne denli evinde bu konuda çalışma gayreti olduğunu göstermesine yetiyordu. Müspet neticelerde, tecrübe onu bu başarıya götürmesinde önadım olmuştur. Bugünkü hava taşıtlarının ilkel şeklini gerçekleşmiş olması, insanlığın kilometrelerce yolu yorulmadan, dünyayı bir baştan sona, uzaya taşımasını sağlamıştır. Balmumundan yapma, takma kanatlarıyla kendisini kuleden salarken, başına geleceklerini hiç tahmin edemedi Çelebi. Ne hazindir ki, bu derece bilgili ve becerikli birisinin varlığı, saray erkânınca hazmedilmedi, akibetinin hakkında sağlıklı sonuca varamıyor, bir sürü soru işaretiyle tarih yeterince ışık alamadı/öksüz bırakıldı…Sonu böyle mi bitmeliydi? Hezarfen Ahmet Çelebi’nin, insanlık için bir devir olan bu kazanımı, birçok yurttaşı cesaretlendirebilir, konu üzerinde hayli mesafe alınabilirdi... *** Günümüz hava trafiğinde teknoloji, üst seviyelere doğru yol almakta. Özellikle son elli yılı hesaba koyarsak, bu alanda hiçte hafife alınmaz gelişmenin hızı, açıkça görülecektir. Bir gün otobanda seyreden otomobiller, havada da pekâlâ sürat alacaktır. Hayır demek mümkün değil, ‘Şuan insansız uçakların yapılabileceğini, bir gün kimin aklına gelebilirdi? Günümüz hava trafiğinde teknoloji, üst seviyelere doğru yol almakta. Özellikle son elli yılı hesaba koyarsak, bu alanda hiçte hafife alınmaz gelişmenin hızı, açıkça görülecektir. Bir gün otobanda seyreden otomobiller, havada da pekâlâ sürat alacaktır. Hayır demek mümkün değil, ‘Şuan insansız uçakların yapılabileceğini, bir gün kimin aklına gelebilirdi?’  İnsanlık tarihi, binlerce asrı sömürü düzenin kurmak üzere, savaşlarla geçirmiştir. Sayılı ilim, fen adamların yaşaması, bunun göstergesi. İnsanlar salt kendi değerlerini, inançlarını kabul ettirmek yarışından kurtulamadılar. Nihayet, bu kavganın enerji sarfiyatı insanlığa, gürültülü bir yasla yerinde saymasına, sayılı ilim, fen adamının da harcanmasına yol açmıştır.  Yaşadığımız dünyayı henüz yeterince anlamış değiliz! Her karesinde detaylar, inceleme ve çalışma için bir neden… Bilmediğimiz onca şeyler var, demokrasiyi henüz yurt edinmemiş onca ülke var. İnsanlığın savaşı, artık tersine işlemeli, zaman; İnsanlığa hizmet yarışı, insanlığa sevgi yarışı, insanlığa barış çağrısıdır.

“Kırk yaşımı beklemeyeceğim” diyen ve otuz dokuz yaşında ölen, neredeyse mucizevi bir gençlik yaşayan, her telden çalmış olan, trompet sanatçısı, aktör, şarkıcı, yazar Boris Vian’ın ilk romanı ‘Savrulan Otlar Arasında’ gülünç bir macera; tuhaf bir polis soruşturması ve ilginç bir casusluk öyküsü... 1942-1943 yıllarında tasarladığı ve 1966’da yayınladığı bu roman öteki yapıtlarından birinin taslağı ya da ilk versiyonu değildir kesinlikle. Bütünüyle özgün, eksiksiz, keyif veren, gelişmesi sözcüklerin dinamiğine dayandığından hiçbir şeyin bastırıp engellemediği bir yapıt. Boris Vian’ın dil evreninin en yetkin örneği. Dehşet, polis soruşturması ve casusluk… Gerçekten de bu yapıtı sözcükler oluşturuyor ve sürüklüyor, aynı zamanda karıştırıyor ve çözüyor. Bu sözcükler yerinde duramıyor; zıplıyor, sıçrıyor, bizi güldürüyor ve titretiyorlar. Boris Vian bu romanında sürekli çoğalıyor…birbirlerini izleyen, kan birikintileri içinde yüzen, keyifle tartışan, keyifle birbirlerini öldüren kahramanlar… Yazarın başka bir kitapta bulamadığı ve bulamayacağı için kendi kendine anlattığı bir öykü bu!