En Son Eklenenler

Edebiyatımızın romancı kimliği ile tarihçi kimliğini en iyi bir araya getiren yazarlarından biri olan Reha Çamuroğlu, yeni romanı Kalem Efendisi ile yine okurlarını geçmişin dönüm noktasını oluşturan tartışmalardan birine taşıyor.Çamuroğlu’nun çok sevilen ve tartılan romanı Son Yeniçeri’nin devamı olan Kalem Efendisi, 19. yüzyıl Osmanlı dünyasının yenilgilerle yüklü ruh halini ustalıkla anlatıyor. Modernleşme kaygısı taşıyan, yeniçeriliği kaldırıp yerine yeni bir ordu kuran, devlet bünyesinde bir kabuk değiştirmeye çalışan, çökmekte olan, ayakta kalmak için son çabalarını gösteren bir imparatorluk ve o imparatorluğun modernleşmeye çalışan insanları.. Evladım, biz yeniçeriler, keyfimiz öyle istedi, keyiflenelim diye siyasetle uğraşmadık. Nasıl ki bir ferdin fıtratı varsa, müesseslerin de fırsatı vardır. Kısa vadede hevesler güçlü olabilir. Ama uzun vadede, hep bu fıtrat galebe çalar. Göreceksin, bu yeni ordunun da fıtratı bizimkinden farklı olmayacaktır.

Sovyetler Birliği kimilerinin iddia ettiği gibi dış düşmanlar tarafından çökertilmedi. Ama Sovyetler Birliği, birçok kişinin düşündüğü gibi, kendi kendine de yıkılmadı. Sovyetler Birliği, kapitalizmle giriştiği zorlu mücadelede yenildi. Bu mücadelenin tarafları vardı, bu mücadelenin kuralları vardı. Onlar yok sayılarak Sovyetler Birliği'nde sosyalizmin çözülüşü kavranamaz. Bu yaklaşımı temel alan "Anti-Tezler"de, Sovyetler Birliği'nin yıkılmasına neden olan gelişmelere ilişkin şu ana kadar ileri sürülen birçok tez ele alınıp, sorgulanıyor. Çözülüş üzerine bugüne kadar yapılan değerlendirmelerin önemli bölümünde emperyalist propagandanın küçümsenmeyecek bir etkisi olduğunu, bazı örneklerde ise fazlasıyla kolaycı formüllere bel bağlandığını gösteren kitapta Sovyet deneyimine dostça sahip çıkılmakla birlikte, keskin bir eleştiri de yönetiliyor. Temel kriter ise şöyle ifade ediliyor: Sovyetler Birliği'ne eleştirel bakış kapitalizme karşı eleştiri ve öfkenin üzerine örtmemelidir. Bütün bu söylenenleri en iyi özetleyen ise, kitabın sınıfsız sömürüsüz bir toplum idealine inananlara çağrısıdır: Daha iyi, daha gelişkin ve yenilmez bir sosyalizm kurma irademiz, Sovyetler Birliği'nden utanmamız için bir neden değildir. Utanç verici olan, kapitalizmin kendisidir.

SÖZLERİN ŞAHINA Ey aşkın, acının, özlemin yarattığı ilhamla, Gönülde yeşeren sözcüklerle beslenen, Duyguyla yoğrulmuş aklın süzgecinden Geçip, ahenkli riyasız,içten, Zarafetle hayatı süsleyen; İncitmeden herkesi ihtar eden, Yaralı yüreklerin ahı, sözlerin şahı, Seni yalnızlığından,tarih sayfalarından, İlgisizliğinden,kimsesizliğinden kurtarıp; Hayatımızın başköşesine buyur ederek, Bütün işlerimizi sana göre düzenleyip, Bir yaşam boyu sarılarak sana yaşıyabilseydik…

“Sahile götürdüm onu o gün. Yaz henüz başlamamıştı, hafta sonuydu, tenhaydı sahil. Harikuladeydi. Berduşlar paçavraları ile kuma uzanmışlardı. Bazıları taş banklara oturmuş şişeyi paylaşıyorlardı. Martılar telaşsız ve aptal uçuşlarındaydılar. Yetmişlik-seksenlik karılar kocaları öldükten sonra kendilerine kalacak evleri satıp satmamayı tartışıyorlardı. Her şeye rağmen huzur vardı havada. Denize doğru yürüdük. Çok az konuşarak. Mutluyduk birlikte. İki sandviç, biraz cips ve içecek bir şeyler aldım. Kuma uzanıp atıştırdık. Birbirimize sarılıp uyuduk bir süre. Sevişmekten bile güzeldi sanki. Gerilimsiz bir birlikte akış. Uyandıktan bir süre sonra eve döndük. Yemek pişirdim. Yemekten sonra birlikte oturmayı teklif ettim. Bir şey söylemeden uzun uzun baktı bana. Sonra yumuşak bir sesle, "Olmaz," dedi. Onu bara bıraktım, çıkmadan önce eline bir içki tutuşturdum. Bir ambalaj fabrikasında iş buldum. Hafta öyle geçti.” Kasabanın En Güzel Kızı’nda yer alan öyküleri, Charles Bukowski'nin haklı şöhretini kazanmasının en iyi örnekleri sayılıyor. Bukowski bu öykülerde kendi hayatından yola çıkarak, kaybedenlerin dünyasına, ayyaşlar, kaçıklar, düzenbazlar, fahişelerden oluşan bir dünyaya kendine has farklı bir mercekten bakıyor ve her şeyi olabildiğince açık ve net anlatıyor.