Eserlere Göre Listeleme

Ebukir ile Ebusirin öyküsü...

Çocukların dünyasını zenginleştirecek renkli resimlerle süslenmiş ve akıcı bir dille yeniden anlatılmış bu masallar, her aile kütüphanesinin vazgeçilmezi olacak. Öfkeli padişahın verdiği idam kararını ertelemek için Şehrazad binbir gece boyunca ona hikâyeler anlatır. Denizci Sinbad'ın ve Aladdin'in maceralarından, cinlerin ve sihirli diyarların hikâyelerine kadar, anlattıkları o kadar büyüleyicidir ki, sonunda padişah Şehrazad'ın hayatını bağışlar. Binlerce yıl önce ağızdan ağıza anlatılagelmiş olan bu masallar çocukları serüvenden serüvene sürükleyecek.

Binbir Gece Mektupları'ndaki öyküler, tıpkı Binbir Gece Masalları'nda olduğu gibi düşlerin, hayallerin, inanılırla inanılmazın birbirine dolandığı, gerçeküstü bir uzama götürüyor okuru. Alabildiğine özgür bir anlatımla, yabancısı olduğumuz, ama bir o kadar da kendimize yakın bulduğumuz insanların iç dünyalarının kapılarını aralarken, kendi içimizde kilit altında tutulmuş duyguları, saplantıları, korkuları, fantezileri de özgür bırakıyor. İç içe açılan hikayeler, hepimizin hikayesinin gerisinde başka hikayeler barındığını gösteriyor. Her hikaye kendi gerçeğini yaratıyor ve biz o gerçeğin içinde, o hikayeyi sahiplenerek yol alıyoruz. Murat Gülsoy, bizi hikayelerin gerisindeki o sınırsız artalanda dolaştırırken, okuduğumuzun belki de bizim hikayemiz olduğunu düşünüyoruz. Tıpkı Şehrazat'ın, ölümünü erteletebilmek için anlattığı Binbir Gece Masalları gibi Murat Gülsoy'un mektupları da kim olduğunu bilmediği birine, ölüm korkusunu hafifletmek üzere her gece yazdığı mektuplar belki de. Öykülerin birindeki anlatıcının dediği, 'yazdıkça bir başka aleme geçiyorum' sözü, belki bizler için de 'okudukça bir başka aleme geçiyorum'ün karşılığıdır; kimbilir?

Sana yazsam okuyabilecek misin? Sana eksik olduğunu sürekli hatırlatan; ama eksiğinin aslında ne olduğunu unutturan bu sahte cümbüşün ortasında sahici bir sesi ayırt edebilecek misin? Üstüne düşecek çiy tanesinin soğukluğundan sorumluyum; bakışının kırılmasından, dudaklarına değen parmak uçlarından bile sorumluyum. Sense hala tarifler yapıyorsun. Yapmasan keşke. Yapmasan. Fark eder mi ki kim kime aşık? Kim kime dolaşık? Bu karmakarışık sarmaşık. Kökü bende, dalları sende, suyu bende, yaprakları sende. İstersen kesersin bıçak gibi bir sözünle. Sana tam anlamıyla kendini bırakan, tamamlanmış olduğun anlar, hiçbir zaman birbirimize sarıldığımız o gizli buluşma kadar heyecan vermeyecek. Sen bendeki eksiğine, ben sendeki noksanıma bu kadar muhtaçken ve bu bizi aç, bu bizi arzulu, bu bizi coşkulu kılarken sen sonsuz bir tokluğa mahkum edersen bizi; yeniden aç olmayı özleyeceğiz. Oysa aşk yoklukla, kayıpla, eksikle, ölümle besleniyor. Aşk "yukarı"ya uzanmak için derinlere gömülü. Aşkın nesnesi hayal, malzemesi kalp. Aşk, arıyor göründüğü şeyin değil "öte" sinin peşinde. Aşk deli. Aşk akılötesi. Aşk coşkulu, aşk tehlikeli. Aşk hem mutlu, hem mutsuz. Aşk acıya teşne. Aşk hesapsız, aşk tedbirsiz. Keşke gelseydin ellerim senin olurdu. (kitaptan) Cem Mumcu, Karmakarışık Sarmaşık'la beraber altı kitap ve yüz yetmiş öyküye ulaşan Binbir İnsan Masalları serisi ile insan doğasının en saklı odalarına cesaretle giriyor. Her bir öykü, bir başka deneyimin en orta yerine davet ediyor okuyucusunu. Orada saklanmak, utanmak, korkmak yok. Aklın görevi bitiyor, kalp başlıyor anlamaya. Bu, kanatlarının olduğunu, uçmayı ölesiye isterken öğrenmek gibi, gerçek bir özgürlük deneyimi. "Mumcu bu insanlık trajedisinin arkeolojisiyle ne zaman bu denli iç içe geçti, bu kazıda kimlere çıraklık etti, bu genç yaşta nasıl böyle 'karnavalesk' bir ustalık edindi bilemiyorum. Ancak dünya edebiyatında da ender rastladığımız birbirinden çarpıcı ironilerin ışıltısıyla ilerleyen bu ilginç yazının, deliliğimizin evrensel mantığını olağanüstü doğru biçimde dokuyan bu ilginç yazarın masallarına, 'dünya durdukça duracak' demekte haklı olduğuma inanıyorum." - Leyla Erbil