Yazara Gore Listeleme

Katıksız bir hümanist olarak tanınan Antonis Samarakis, bu özelliğini tüm eserlerine kuvvetli bir şekilde yansıttı. Yazarın konu edindiği ana karakterler her zaman "sıradan insanlar" oldu. Geçen yüzyıl insanlarının tüm açmazlarını, ahlaksal ve moral çöküntülerini, yaşadığı çırçıplak yalnızlığını ve ezilmişliğini eserlerinde bıkmadan işledi durdu. Dilindeki satirik üslup ise, hiç vazgeçemediği bir diğer özelliğiydi. Bu yolla anlatılan acı yüklü öyküler bir yandan okurun yüreğini burkarken, diğer yandan da acı acı gülümsetti.

Birden hiddetlenen Cord, kolunu yakalayıp kendine çekti onu. Öylesine yakınına çekmişti ki, Stacy çenesinin damarlarının zonkladığını görebiliyordu. Elinden kurtulmayı denedi, ancak başaramadı. Ondan çok güçlüydü. Cord'un bir eli Stacy'nin beline dolanırken, öteki eli de uzun kumral saçlarını yakaladı ve genç kızı geriye doğru zorlayarak gözlerinin içine bakmasını sağladı. «Yemin ederim ki,» dedi Cord boğuk bir sesle, «Kendini adamlarımın kucağına atmana izin vermeyeceğim. Bir macera arıyorsan, onu benimle burada ve şimdi bulabilirsin!» Yüzünü aşağı eğerek Stacy'ye yaklaştı. Kendisini öpeceğini anlayan Stacy'nin duyduğu endişeden zevk alıyor gibiydi. Stacy bir kez daha bütün gücüyle mücadele etti, ama Cord onu kolayca kavradı. Kolları belini sanki bütün kemiklerini kıracakmış gibi sardı. Ağzını dudaklarına yapıştırdığında Stacy bir ihtiras ateşinin bütün vücuduna yayıldığını hissetti. Öpüşün sertliği onu cezalandırmak, yaralamak ve aşağılamak anlâmındaydı. Bu nedenle, istediği halde, öpüşe cevap vermekten alıkoydu kendini. Tam, Cord' un kendisini hiç bırakmayacağına inanmaya başlamıştı ki, aniden uzaklaştı Cord. Aniden bırakması Stacy'nin dengesinin bozulup yere düşmesine neden oldu. Yerden, öfkeli bakışlarla baktı ona. «Hiçbir zaman bir erkeği köşeye sıkıştırma,» diyen Cord'un gözleri yeniden soğuklaşmıştı. «Oyun oynamadan, kurallarını öğrenmeni daha önce söylemiştim.»

Bu kitapta da Ehlibeytin mazlumiyeti ve uğradıkları eşi görülmemiş eziyet ve işkencelerle yakından tanışacaksınız. Kitabı okurken hem Hüseyin ve yetmiş iki yareninin insanlığa göstermiş özgürlük, fedakarlık, şehadet ve mazlumiyet, hem de Yezit ve sisteminin içerisine düştüğü cinayet, acımasızlık, baskı, zalimlik ve entrikaları gözünüz önünde canlandıracaksınız. Dalında muteber sayılan, kaynak değeri olan bu kitap "el-Luhuf" adıyla meşhur olup büyük alim Seyyid b. Tavus [589-664] tarafından kaleme alınmıştır.

Gerek daha önce yayınlanmış olan kitaplarımızı, gerekse de bu kitabın ilk baskısını okuyan bir kısım okurlarımızda, çok önemli bir konunun açıklık kazanmadığını, gelen sorular dolayısıyla farkettik. İşte bu yüzden de bu hususu öncelikle açıklamak gereğini duyduk. Konu şu: A`raf suresinin 172. ayetinde şöyle bir anlatım var: "RABBİN, ADEMOĞULLARINDAN, ONLARIN BELLERİNDEN ZÜRRİYETLERİNİ ALMIŞ VE ONLARI KENDİLERİNE ŞAHİT TUTMUŞTU; -BEN SİZİN RABBİNİZ DEĞİL MİYİM (ELESTÜ BİRABBİKÜM)? DİYE. -EVET, ŞAHİDİZ (KALU BELA)!.. DEDİLER.. KIYAMET GÜNÜ, "BİZ BUNDAN HABERSİZDİK" DEMEYESİNİZ!" Bu ayeti kerimenin anlamı, ayetin esas vurgulamak istediği gerçeğin farkedilememesi yüzünden, saptırılarak tamamen alakasız yorumlar ortaya çıkartılmış ve insanlarda çok önemli bir konuda yanlış anlamalara yol açılmıştır.