Yazara Gore Listeleme

Küçük Abdullah (r.a.) Efendimizin yanında her gün yeni şeyler görüyor, duyuyor, hayatını aydınlatacak ölçüler öğreniyordu. Bir seferinde Sevgili Peygamberimizin şöyle buyurduğunu duydu: "Müslüman Müslüman'ın kardeşidir. Ona zulmetmez, onu kaygılandırmaz. Kişi kardeşinin ihtiyacını giderdiği sürece Allah da onun ihtiyacını giderir.Kim dünyadayken bir Müslüman'ın sıkıntısını giderirse Allah da ahirette onun sıkıntısını giderir. Kim bir Müslüman'ın hatasını gizlerse Allah da kıyamet günü onun hatasını gizler". Abdullah (r.a.) o günden sonra bütün Müslümanlarla kardeş olduğunun bilincine vardı. Müslüman kardeşlerine daha sıkı sarıldı. Onlarla elindekileri paylaştı.

Zaman zaman içinde, evvel zaman içinde... Çok uzaklarda değil, hemen kendi ülkemizde... Nur yüzlü, pamuk sakallı, sevgi dolu bir dede yaşarmış. Öyle iyi kalpliymiş ki "Masallarda bile böyle iyi insan olmaz" dermiş görenler... Mevlana Dede, çevresindekileri hep iyiliğe yönlendirir, kötülükten alıkoyarmış. Allah sevgisi, insan sevgisi, hayvan, doğa sevgisi konusunda hikâyeler anlatırmış. Her zaman güzel öğütler verirmiş. Onun bu güzel konuşmaları ve öğütleri tüm dünyada duyulmuş. Dünyanın dört bir yanındaki insanlar onunla tanışmak için Türkiye'ye gelirmiş. Dünyada onu tanımayan kalmamış."Bu güzel öğütleri herkes bilsin, herkes öğrensin" diye yazmaya başlamışlar. Bu yazılar yüzyıllar sonrasına bile kalmış. Elden ele dolaşmış, dilden dile söylenmiş. Mevlana Dede ölmüş olmasına rağmen yüzyıllarca gönüllerde yaşamış. Bu güzel masalın sonunda, siz de bu öğütleri merak ettiniz değil mi? Dünyandan insanlar merak eder de siz nasıl kendi dedenizin öğütlerini merak etmezsiniz ki! Şimdi koltuklarınıza oturup bu güzel masalları okumak için hazır mısınız? Mevlana Dede'nin en güzel öğütlerini Mesnevi'den derlenen bu güzel masallarda bulacaksınız...

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde İran'da Şiraz diye bir memleket varmış. Burada Şeyh Sadi adında bir derviş dede yaşarmış. Sadi Dede çok bilgili, çok erdemli bir insanmış. Bilgisini çevresindekilere hikâyeler şeklinde anlatırmış. Bu hikâyeler çok beğenilmiş. Çevresindekiler tarafından kaleme alınmış. Ortaya "Bostan" ve "Gülistan" isimli iki hazine çıkmış. Bu hazineler dünyaya dağıtılmış. Elden ele dolaşmış, gönülden gönle ulaşmış. Büyüklere hikâye, çocuklara masal olmuş. Bu masalları okuyan çocuklar "cesaret, sabır, cömertlik, merhamet, sorumluluk, büyük sözü dinlemek, vefa, alçak gönüllülük, yardımseverlik, adalet" gibi inciler kazanmış. Dileriz ki bu inciler bütün çocuklara ulaşa...

Bu çocuklar çok akıllı! Çevrelerindeki her şeye dikkatle bakıyorlar. Her bahar açan rengârenk çiçeklerden her sabah doğan güneşe, gökyüzünde kayan yıldızlardan şırıl şırıl akan nehirlere kadar her şeyi keşfetmeye çalışıyorlar. Çünkü onlar biliyorlar ki, her şey Allah`ın bir sanat eseri ve bir yaratılış harikası... Evlerinde, mahallelerinde, okullarında ilginç şeyler yaşıyorlar. Ama her yaşadıklarından doğru sonuçlar çıkarıyorlar. Rablerini tanıyor ve tanıdıkça mutlu oluyorlar. Biliyorlar ki O`nu tanımak dünyanın en güzel duygusu. Hepsi birer nur çocuk onların... Sen de "Rabbini tanıyıp mutlu olmak" ister misin?