En Son Eklenenler

Erdem memuriyetini Anadolu’nun çeşitli bölgelerinde geçirmiş idealist bir savcıdır. İşi gereği kendisini türlü olaylar arasında buldukça, bedeni ve ruhu; günlük hayatta başka insanların farkında bile olmadığı bu olaylardan ciddi şekilde etkilenmektedir. Ailesini mesleğinin dışında tutmaya ve hislerini dışarıya belli etmemeye gösterdiği çaba, onu giderek tıpkı annesi gibi, daha da içine kapanık biri haline getirir. Edindiği sonsuz tecrübe ile durmaksızın hayatı sorgular. Bunu yaparken bir yandan da aşkın gücünü öğrenmektedir. Sevim; onun tek ve büyük aşkıdır. Sevda ise onların aşkının en güzel tanımı ve birlikte yaşanırken anlam bulan iki kişilik bir yolculuktur. Sevda; Erdem ve Sevim’dir. Aile kavramının sevdikleri için yaptığı ve yapmaktan vazgeçmek zorunda kaldıkları ile Erdem salt gerçekliği kabullenirken yine de yaşadıklarını kaderle birleştirmeye, yaptığı iç hesaplaşmalarda geçmiş ile bugün arasında bağlar kurmaya çalışmaktadır. Ancak atladığı bir şey vardır ki; aile fertleri de aslında onunla aynı durumu ve hesaplaşma içindedir.

Tanzimat ve II. Meşrutiyet döneminin gazeteci ve fikir adamı yönüyle tanınan Mehmet Murat, çıkardığı Mizan gazetesiyle özdeşleşmiş ve hemen bütün kaynaklarda Mizancı Murat adıyla anılmıştır. Turfanda mı yoksa Turfa mı Cezayir’de büyümüş, Fransa’da eğitim görmüş ve tıp eğitimini tamamladıktan sonra devletine hizmet etmek için İstanbul’a gelmiş bir gencin, Mansur’un romanıdır. İdealist bir genç olan Mansur, yazarın bütün olumlu özellikleri –zaman zaman abartılarak- üzerinde topladığı bir tiptir. Devletine hizmet etmeyi en önemli amaç edinmiştir. Ancak göreve başladığı bir devlet dairesindeki olumsuzlukları görmesi onu hayal kırıklığına uğratır. Buna rağmen hizmet duygusunu kaybetmez. Doktorluktan elde ettiği kazancını halkın eğitimi için harcar. Romanın sonunda gittiği Manisa’nın bir köyünde okul açarak ideal anlamda eğitimi gerçekleştirir. Aynı şekilde memleketi Cezayir’deki öğrenciler için de bir okul kurdurur. Eğitimi, özellikle de kadınların eğitimini ülkenin “olmazsa olmaz” larının başında düşünür. Devlet uğrundaki son görevini de meşhur 93 Harbi’ne katılarak gösterir. Roman devrinin bütün çarpıklıklarını eleştirir. Devlet dairelerinin durumu, yöneticilerin beceriksizliği, ahlakî bozulmalar, eğitimsizlik hep onun eleştirilerinden nasibini alır. Turfanda mı yoksa Turfa mı içerdiği fikirler bakımından dönemi için oldukça önemli bir eser olması ve eserde ele alınan sorunların günümüzde de tartışılıyor olması onun günümüzde de geçerliliğini sürdürmesine yol açmıştır diyebiliriz.

En zor yazı! Her olaya bir şeyler yazabilirsiniz, her konuya birkaç cümle kurabilirsiniz, “Benim hakkımda bir şeyler yaz,” diyen bir arkadaş ricasını geri çeviremezsiniz... Peki ya 17 yıllık hayat arkadaşınız sizden böyle bir yazı isterse ne yaparsınız? Armağan da "Penceresi" için arka kapağa bir yazı istedi benden. Zor bir durum; 'hayır' deseniz, beni tanımıyor mu da yazmıyor düşüncesi oluşacak, 'evet' deseniz, nereden başlamalıyım diye aklınızı zorluyorsunuz. Emir, demiri kesiyor sonunda. Tabii ki 'evet' dedim. Başka bir seçenek yok zaten. Elinizde tuttuğunuz, birazdan okumaya başlayacağınız bu kitap tamamıyla 'el emeği-göz nuru'dur Bu kitap: Cesaretli bir kadının, dünyaya bakışını beyin kıvrımlarında şekillendirip sizinle paylaşmasıdır. 'İlham alıp, ilham vermeyi' yaşam felsefesi haline getirmiş bir bireyin aktarımlarıdır. Nicelikten çok, nitelikle uğraşan samimi bir yüreğin dışa açılımıdır. En önemlisi de Armağan'ın özlü sözleridir. Basit, net, kendini anlatan sözler... Sonuç olarak Armağan'ın kitabında: O'nun 'Penceresi'nden, O'nu anlamaya çalışacaksınız. O'nu anlarken aslında çoğunuz birçok değerde ve payda da buluşacaksınız. O, aklınızda olup da, bir araya getiremediğiniz sözcükleri bulup, birbiriyle eşleştirdi. Sonunda da kendi dünyasını oluşturdu ve özetledi. "Evet aslında beni özetliyor, tam da söylemek istediğim buydu," dediğim anlar çok oldu bu kitabı okurken... İlk kitabı 'Tesadüf' böyleydi, 'Pencere'de de böyle oldu. Emin olun siz de 'Pencere'yi okurken aynı duygulara sahip olacaksınız... Armağan size de çok sıkı ve samimi dokunacak. İyi okumalar... Fatih Portakal

Kevork Pamukciyan 1923-1996 Türkçenin yazımında kullanılan alfabelerden biri de Ermeni alfabesidir. Türkçenin Ermeni harfleriyle yazımı, günlük yaşamda Türkçe konuşan, Ermeniceyi ya hiç bilmeyen ya da çok az bilen Ermeni nüfusla yazı yoluyla iletişim kurmanın ve bu kitlenin aynı yolla kendini ifade etmesinin aracı olarak gelişmiştir. Ermeni alfabesinin Türkçe metinlerin yazımında kullanılmasına 14. yüzyıldan itibaren yazma eserlerde, 18. yüzyıldan itibaren de basılı eserlerde yaygın olarak rastlanır. Şiir, destan, roman gibi edebi eserlerde, çok dilli lügatlerde, mezar taşı kitabelerinde, İncil ve diğer dini kitaplarda karşılaştığımız Ermeni harfli Türkçeyje pek çok gazete ve dergi de yayınlanmıştır. Kevork Pamukciyan'ın Türkçe yayınlanmış makale ve ansiklopedi yazılarını bir araya getiren Ermedi. . * . Kaynaklarından Tarihe Katkılar dizisinin 2. ciTdi * * Ermeni harfli Türkçe metinler üzerine makaleleri kapsıyor.’ Bu kitapta yer alan 29 makalede Pamukciyan, Ermeni alfabesiyle Türkçe yazılmış şiirleri, destanları, kitapları, gazeteleri, halk hikâyelerini, resmi belgeleri tanıtıyor.