Yazara Gore Listeleme

Zekâsı ve kabiliyetiyle bütün sahabilerin dikkatini çeken Küçük Zeyd (r.a.), Kur'an-ı Kerim'i ezberlerken, İslam'ı öğrenirken harcadığı gayret ve emeğinin nasıl ödüllendirildiğini şöyle anlatır: "Allah Resulü (a.s.m.) Medine'ye hicret ettikten bir süre sonra sahabiler beni Huzur-u Saadet'e çıkardılar. - Ya Resulallah! Bu Neccaroğulları'nın çocuklarındandır. Sana inen Kur'an'dan on yedi sure ezberledi, dediler. Allah Resulü (a.s.m.) benden Kur'an-ı Kerim okumamı istedi. Bildiğim sureleri okumaya başladım. Bir süre beni dinledikten sonra okumamı çok beğendi. Bana iltifat ederek: - Ey Zeyd! Benim için Yahudilerin dilini öğren! Vallahi yazışma konusunda onlara güvenemiyorum, buyurdu." Zeyd (r.a.) kısa bir süre içinde altı yabancı dil öğrendi. Bu dillerin hepsini çok iyi kullanarak Sevgili Peygamberimize tercümanlık yapmaya başladı.

Metin'in annesi vefat etmişti. Köyde herkes onu "Yetim Metin" diye çağırırdı. Babası bir gün eve üvey anne getirdi. Üvey anne ve üvey kardeşle birlikte annesinin acısını bile unutturan günler başladı.Üvey annesi evden ninesi de gönderince Metin iyice yalnız kaldı. Neredeyse her gün olur olmaz sebeplerle dayak yiyordu. Bütün köylü onun bu haline üzülüyordu. Bunlar yetmezmiş gibi bir gün üvey annesinin altınları ortadan kayboldu.Üvey annesi altınları Metin'in çaldığını iddia etti. Artık Metin köyde hırsız diye biliniyordu. Dayağa, hakarete, kendi evinde sığıntı gibi yaşamaya, her şeye katlanabilirdi belki... Ama hırsız damgasını asla kabul edemezdi. Metin eli kolu bağlı duramazdı.Üvey annesinin babasına kurduğu hain tuzağı ortaya çıkarmaya çalışan küçük Metin'in cesaret öyküsü bu kitapta...

Zaman zaman içinde, evvel zaman içinde... Çok uzaklarda değil, hemen kendi ülkemizde... Nur yüzlü, pamuk sakallı, sevgi dolu bir dede yaşarmış. Öyle iyi kalpliymiş ki "Masallarda bile böyle iyi insan olmaz" dermiş görenler... Mevlana Dede, çevresindekileri hep iyiliğe yönlendirir, kötülükten alıkoyarmış. Allah sevgisi, insan sevgisi, hayvan, doğa sevgisi konusunda hikâyeler anlatırmış. Her zaman güzel öğütler verirmiş. Onun bu güzel konuşmaları ve öğütleri tüm dünyada duyulmuş. Dünyanın dört bir yanındaki insanlar onunla tanışmak için Türkiye'ye gelirmiş. Dünyada onu tanımayan kalmamış. "Bu güzel öğütleri herkes bilsin, herkes öğrensin" diye yazmaya başlamışlar. Bu yazılar yüzyıllar sonrasına bile kalmış. Elden ele dolaşmış, dilden dile söylenmiş. Mevlana Dede ölmüş olmasına rağmen yüzyıllarca gönüllerde yaşamış. Bu güzel masalın sonunda, siz de bu öğütleri merak ettiniz değil mi? Dünyandan insanlar merak eder de siz nasıl kendi dedenizin öğütlerini merak etmezsiniz ki! Şimdi koltuklarınıza oturup bu güzel masalları okumak için hazır mısınız? Mevlana Dede'nin en güzel öğütlerini Mesnevi'den derlenen bu güzel masallarda bulacaksınız...

Zavallı Bursa! Orhan Gazi'nin bize hediyesi olan bu güzel şehir, düşman zulmü altında inim inim inliyordu.Yunan Kuvvetleri Kumandanı, Osman Gazi'nin türbesini tekmeliyor, şöyle bağırıyordu: "Kalk bakalım Osman! Senin kurduğun devleti ben yıkıyorum. Kalk da milletini kurtar, ben de göreyim!"İçimiz kan ağlıyordu. Memleketimizi kurtarmak için yanıp tutuşuyorduk.- Anne, dedim. Vatan kurtarılmaya muhtaç. Düşman çizmesi altında ezilen bir memleketin evladı rahatça oturmamalı! Kararımı verdim anne, izin verirsen arkadaşlarım gibi dağa çıkacağım. Vatanım için, dinim için, milletim için vuruşacağım. Belki öleceğim ama hiçbir zaman esir olmayacağım.Bu kitapta Kurtuluş Savaşı'na katılmaya karar veren on sekiz yaşındaki bir gencin hikayesi anlatılıyor. Bu genç ve yüzlercesi... Canını ortaya koyan kahraman askerler... Vücutlarının bir kısmını vatan için feda eden gaziler... Evlatlarını küçük yaşta öksüz bırakıp ölüme korkusuzca yürüyen şehitler...