En Son Eklenenler

Türkçcdc Shakespeare, Shakespeare çevirileri ve etkilerini incelemektedir. Kitabın birinci bölümü İnci Enginün’ün 1968’de tamamladığı doktora tezine dayanmaktadır. 1876-1895 yıllarını içine alan Enginün’ün Tanzimat Devrinde Shakespeare -Tercümeleri ve Tesiri- adlı doktora tezi, mukayeseli edebiyat alanında yapılmış olan ilk incelemedir. Bundan önce edebiyatta çeviri ve etki konusunda Muallim Naci’den başlayan ve Tanpınar’ın Ondokuzuncu Asır Türk Edebiyatı 7ân/?/’ııdc görülen tesbitler ve Cevdet Perin’in ilk çalışmaları bulunmaktadır. İkinci bölümde ise II. Meşrutiyet ve Cumhuriyet döneminde yapılan çeviriler ve etkiler İncelenmektedir. Tanzimat döneminde Shakespeare’den yapılan çok az sayıdaki çeviri bulunduğu halde -bir iki şiiri dışında- bugün, Shakespeare’in bütün eserleri Türkçeve nakledilmiştir. Eserlerin çevrilmesi/Türkçe söylenmesi üzerinde görüşler iyice belirmiştir. Shakespeare’in Türk toplumu- nun ilk tanıdığı eserlerinin çevirileriyse birden fazladır. Başlangıçta etkiler Shakespeare’in eserlerini Fransızcasından okuyanlar üzerindedir ve bir kısmı da dolaylıdır. Buna karşılık günümüzde belirli etkilerin dışında, Shakespeare Türk yazarlarını besleyen bir kaynak durumundadır ve bu da eserlerine yansımaktadır. İnci Enginün’ün uzun yılların birikimini yansıtan, geniş bir dönemi içine alan bu çalışma Shakespeare’in Türkçedeki serüvenini gösterdiği gibi, nice yeni inceleme ve araştırmalara da yol açacak soruları da taşımaktadır.

Yazar bu kitabında güneş ve deniz ülkesi Napoli'yi okurlarıyla buluşturmak için iki yönlü bir anlatım kullanıyor. 'Tek sayılı' olarak adlandırdığı bölümler, Profesör Bellavista ile onun filozof arkadaşları arasında, tümüyle konuşma biçiminde geçiyor. Bu bölümler aşk ve özgürlük üzerine felsefe düzleminde diyaloglar içeriyor. Günlük Napoli yaşamına ilişkin fıkralardan oluşan 'çift sayılı' bölümler ise bu kuramları destekleyici, pekiştirici özellikler taşıyor.

Yirminci yüzyılın başlarında bazı gençlerin bir araya gelerek bir ortak serüvene girişmeleri moda olmuştu. Eskiden şairlerin, ressamların tek başlarına atıldıkları yeniliklere artık dost toplulukları atılıyordu. 1906'da yedi kişilik bir grup Paris yakınlarındaki bahçeli büyük bir eski konağa yerleşip içinde bir matbaa kurdular. Abbaye adını verdikleri konak kısa sürede birçok yazar ve sanatçının uğrağı oldu. Abbaye'de bir araya gelenler yalnızca ortak çalışıp, özgür yaşamak isteyenlerdi. Abbaye bir örgüt değildi. Doktrini yoktu. Disiplinli bir topluluk değildi. Dirilen Şehir, Abbaye'nin müdavimlerinden biri olan Jules Romains'in romanı; daha doğrusu uzun anlatısı. Romains bu öyküde bir kentin yaşamındaki uyanışı, buyruklara nefreti ve kuralsızlığı anlatıyor. Ferruh Doğan'ın çizgileriyle sunduğumuz Dirilen Şehir'i beğeneceğinizi umuyoruz.