En Son Eklenenler

Yarım uykuların iç çekişiyim. Geceye açılmış bir öfke, üzgün bir gölgeyim. Baştan ayağa özlem, dağınık bir taslak, derli toplu tutkuyum. Kış kaldırımlarında kasımpatılar durgun, bulutlar soğuk. Saçlarım daha kara. Bende birikenleri nasıl anlatsam sana? Sonraki salı, iyiyiz diye bağıracağız oysa birbirimize, ellerimizi ayıran camın ardından. Uzak, tedirgin, yabancı. Susup kalmayalım diye iyiyim, biz iyiyiz, diye bağıracağız: İstediğin bir şey var mı? Yün çorap, dergi, kazak yastık kılıfı?"İnci Aral Uykusuzlar'da hızlı toplumsal savrulmalardan bireylerin payına düşenleri anlatıyor. Sevinçleri, düşleri, umutları budanan insanlar, hüzünle ve sağır bekleyişler içinde yaşama tutunmaya çalışıyorlar. Hayatın gündemine yalnızlık, kaygı, korku ve kaçınılmaz biçimde uykusuzluklar hâkim olurken kimi içindeki aşkı sıcak tutmaya çabalıyor, kimi gecelerini her şeye rağmen gelecek düşleriyle dolduruyor. İnci Aral her zamanki akıcı, şiirsel anlatımı ve toplumsalla bireyseli iç içe kavrayan yazarlığıyla bitmemiş bir baskı döneminin ürkütülmüş, ezilmiş insanının ruh ve beden acılarına eğiliyor.

Afganistan’da 1970’li yıllarda Amir ve Hassan, Amir’in babasının evinde birlikte büyümüş iki arkadaştırlar. Amir, zeki ve iyi kalpli babasının, annesinin ölümünden ötürü kendisini suçladığına inanmaktadır. Bu vesile ile de Hassan’ı daha çok sevdiğini ve onu tercih ettiğini düşünür. Buna karşılık Amir, babasının en iyi arkadaşı olan Rahim Khan’a fazlasıyla saygı duyar. Rahim, ona yazar olabilmesi için hep destek vermektedir. Amir’in bir uçurtma uçurma yarışmasını kazanmasının ardından, Hassan, ona bir uçurtma getirmek üzere koşarak gider. Ancak bu esnada dayak yer ve elindeki Amir’in uçurtmasını korumak isterken gasp edilir. Amir aslında saldırıya şahit olur ama korkaklığından Hassan’a yardım etmez. Dahası, Amir doğum günü partisinin ertesi sabahında yeni saatini Hassan’ın yatağına saklayarak onu hırsız ilan etmek ister. Çocuklukları böyle yaşanırken yıllar sonra bir gün Amir, Hassan ve karısının Taliban tarafından öldürüldüğünü öğrenir. Şimdi eski dostunun oğlunu kurtarmak en büyük misyonudur. Film Afgan yazar Khaled Hosseini’nin romanından uyarlanmıştır.

"Kuantum Fiziği" ve ona dayalı olarak inşa edilen "Holografik Beyin ve Evren" gerçeğine açıklık getirmeye çalışan bölümlerimiz ile; Tasavvuf'un "Vahdet" müşahedesinin tespit ettiği "Âlemlerin aslı hayaldir" realitesi bu kitapta olabildiğince net bir şekilde açıklanmaya çalışılarak; bilim ile tasavvufun, "aynı şey"in iki ayrı yorumlaması olduğu anlatılmak istenmiştir. Gerçekte varolan "tek yapının" = "hakikatin" geçmişte sezgiye veya "vahye" dayalı bir şekilde algılanıp; "mecazî" bir şekilde, benzetme yollu, semboller yollu dile getirilmesiyle; 1990'larda en son şeklini alan bilimsel bakış açısının aynı gerçekte buluşması, elbette ki ehli için büyük bir zevkle temâşa edilecek bir kemâlât ve güzelliktir! En son bilimsel tespitlere göre; EVRENİN ASLI, KUANTSAL YAPIDAN OLUŞAN ve HOLOGRAFİK ÖZELLİK GÖSTEREN BİR TÜMELLİKTİR. Atomaltı parçacıkların bulutumsu hareketlerinin Holografik özellik gösterdiği deneylerle gösterilmiştir. Tespit edilen ilginç bir durum da, ATOMALTI PARÇACIKLARIN BİRBİRİ İLE İLİŞKİLİ olduğudur. Bu ilişki, parçaların bütün tarafından organize edildiğini ortaya koymaktadır. Yani, atomaltı parçalar bağımsız değildir; Gizli bir düzen tarafından organize edilmektedir. Holografik yapının özelliğine göre, varlığın tümünde olan her özellik, varlığın her zerresinde tam olarak mevcuttur. Her şey birbirinin devamı olarak süreklilik arzetmektedir; her şey, bir diğer şeyin taşıdığı tüm özellikleri bünyesinde barındırmaktadır ve aynı diğer "şey"dir. Varlık, bildiğimiz "evren" kavramı ötesinde, bölünmez, parçalanmaz, parçaların bütünü olarak meydana gelmemiş TEK bir yapıdır!.. Bütün bunların sonucunda ortaya çıkan gerçek, evrende mekânı olan herhangi bir yerdeki bir TANRININ varlığından söz edilemeyeceğidir. Öte yandan İslâm'ın kutsal kitabı Kurân'a göre de, "TANRI YOKTUR, SADECE ALLÂH VARDIR". Bu "ALLÂH", "AHAD"dır!.. Yani, öyle bir TEK ki, varlığı yanı sıra ikinci bir varlıktan söz edilemeyeceği gibi; O'nun parçaların birleşmesiyle oluşan bir tümel yapı olduğundan da söz edilemez.

Uzaklar elinizdeki kitapta da belirteceğim gibi, bütün hayatımın anlamı ve tek hazinesidir. O nedenle tüm mektuplarımda Uzaklara seslendim. Uzaklar bana göre, üzerinde hayatın tüm anlamını taşıyan ve sürekli uzaklara uçan bir halıdır. Bu halı onun üstünde bulunabilme onuruna erişebilen insana hayatın sonsuz hafifliğini duyumsatır. İnsan o an yaşadığı için kendisini inanılmaz şanslı hisseder. Bazen ona hitap ederken, aslında kendime ya da topluma, insanlara hitap ettim. Uzaklara seslenirken, bazen kendi içime döndüm, bazen ise karşıdaki sevgiliye seslendim. Bu nedenle söylediklerimin bir bölümünü -özellikle de eleştirileri de kendime ve insanlara yönelttim. Aradığım tek şey derinlikti. Bu mektupları onun için Uzaklara yazdım. Kendimi keşif yolundaki sonsuz maceram da onun verdiği ilham ve şevk ile ben yaşadıkça devam edecek. Ve bu derinlik yalnızca onun içinde gizli. Onun için Uzakların iflah olmaz âşığı, ölümüne arkadaşıyım. Hep onu izleyeceğim, benim pusulam yalnızca odur. Mektuplara başlıklar koymamın daha iyi olacağını düşündüm. Başlıklı mektuplar bunlar. Mektuplarımı kâğıttan bir uçurtma gibi rüzgârın rehberliğine bırakıyorum. Biliyorum ki o güçlü rüzgâr bu mektupları Uzaklara taşıyacaktır. Sözü fazla uzatmadan yazdığım mektuplara bırakmak istiyorum.