En Son Eklenenler

Karakter eğitimini destekleyen ve çocuklara erdemli insan olmayı öğreten bu masallar bir harika... Sadi Şirazi'den öğütlerin birbirinden heyecanlı ve farklı masallarla anlatıldığı bu kitaplar, çocuklar için Masallarla Karakter Eğitimi setinde bir araya getirildi. Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde İran'da Şiraz diye bi memleket varmış. Burada Sadi adında bir dede yaşarmış. Sadi Dede çok bilgili, çok erdemli bir insanmış. Bilgisini çevresindekilere hikayeler şeklinde anlatırmış. Bu anlatılanlar büyüklere hikaye, çocuklara masal olmuş. Bu Masalları okuyan çocuklar "cesaret, sabır, cömertlik, merhamet, sorumluluk, büyük sözü dinlemek, vefa, alçak gönüllülük, yardımseverlik, adalet" gibi inciler kazanmış. Karakter eğitimini destekleyen ve erdemli insan olmayı öğreten bu masallar, hayatınız boyunca en iyi arkadaşınız olacak.

"İnka" sözcüğü "Güneşin çocuğu" anlamındaki "İntip Churin" şeklinde tanımlanmaktadır. Ancak bazı kaynaklarda "İnka"nın karşılığı "bey" anlamında ele alınmıştır. Yani "İnka" sözcüğü, şefin (Ya da kral) kendisini tanımlar. O çağda yaşam geleneklerine göre kralın çok daha üstün gözükmesi için bazen çok değerli olarak tanımladıkları semboller ya da ünvanlarla tanıtırlardı. Araştırmalar ve belgeli yazıların çoğunda İnka soylarının "Ay-ullu" şeklinde bir sözcükle belirtilmiş olduğu görülür. Bu sözcüğün anlamı ise "ulu soy" şeklinde tanımlanmıştır. Tarihsel anlatımlarda özellikle imparatorluğu oluşturan kabile halkı nerden geldiklerini bilemedikleri soylarına "Ay-ullu" ünvanını, egemenlik kuran şeflerine de "Kur-hakan" adını vermişler. Jhames Churchward'ın Mu kıtasıyla ilgili çalışmalarını yorumlayan Hans Stefan Santesson, bu uygarlığın temellerini oluşturanların Mu'dan geldiklerini ileri sürer. Mu kıtasındaki imparatorluğun adı "Güneş İmparatorluğu"ydu. İnkaların kendilerini "güneşin çocukları" olarak betimlemeleri Mu'daki imparatorluğa bağlanmaktadır. İmparatorluk içinde çocuklar için ayrı bir gelenek vardı. Onlar krallarına verdikleri unvanı çocuklarına vermezlerdi. Çocukların adlarını da törenlerle verirlerdi. Bu gelenek semavi dinlerin tümünde görülmektedir. Ali Narçın, Güney Amerika'daki İnkaların yaşam geleneklerini, dinsel anlayışlarını, sosyal yaşam ile tapınma törenlerini titiz bir araştırma sonucu bu kitapla özet halinde okurlarının görüşüne sunmuştur.

Pıtırcık matematik sınavında 10. olarak büyük bir başarıya imza atıyor. Aferin. Babası da ona yepyeni bir bisiklet alıyor. Gerçi sınava 11 kişi girmişti, ama olsun. Sınava katılmak da önemli. Sonracığıma, Pıtırcık'a tiyatro oyununda Çizmeli Kedi rolü veriliyor; Lüplüp'le okulu asıyorlar; Pıtırcık evi terk etmeye karar veriyor ve daha neler neler. İlk okuyup bitiren hemen Pıtırcık'ın diğer kitabını alsın.

İnsanın insanı pek az dinler hale geldiği bir dünyada, psikoterapi, eşsiz bir insani karşılaşma imkânı sunar. Terapi odası, zamanımızda, pek çok kişinin gerçekten işitildiği tek yer haline gelmiştir. Peki, terapi odası değer-bağımsız bir alan mıdır, yoksa bütün kuramlar gibi modern terapi kuramlarının da berisinde bir kültür ve ideoloji saklamakta mıdır? Terapi : Kültürel bir Eleştiri adlı bu kitabında Prof. Dr. Kemal Sayar, bir şifa yönteminin kültürel çözümlemesini yapıyor. Zamanımız 'psikolojik insan'ın yükselişine ve 'terapi kültürü'nün yaygınlaşmasına tanıklık ediyor. İnsanlar kendilerini, modern çağda giderek daha fazla terapi diliyle ifade ediyor. Modern terapiler, bireyselleşme ve özgürlüğe vurgu yaparken, insanı toplumsal ve kültürel bağlamından uzaklaştırıyor mu? Modern terapiler eliyle yalnızlaşma, katı bireycilik, yabancılaşma veya narsisizm gibi modernliğe mahsus bazı 'hastalıklar' çoğaltılıyor mu? Terapi, kimileyin çözümünü hedeflediği sorunları, kendi eliyle üretebilir mi? Elinizde tuttuğunuz kitap, hem bir modern çağ eleştirisi sunuyor, hem de bu sorulara cevap arıyor. Terapi: Kültürel Bir Eleştiri, psikoterapinin kendi içinden yükselen bir ses, bir eleştiri. Bireyi iyileştirmeye çalışırken, kendi içindeki açmazlara bakmayı başaramayan terapi yöntemlerine içeriden bir bakış. Prof. Dr. Kemal Sayar, insanın “kendisini tavaf eden hacı” olduğu bir zamanda, mesleki birikimini bir ayna misali psikoterapi kuramlarının üzerine tutuyor. İnsanın ilişki arayan bir varlık olduğunu söyleyerek, psikoterapi kuramlarındaki esaslı paradigma değişimine dikkatimizi çekiyor. Gündelik hayatı ve politikayı terapi odasının dışında bırakmayan, kültürel ve sosyal bağlama dikkat kesilen, ötekinin yüzünü bir çağrı olarak önemseyen, şiirsel ilhamlara açık bir psikoterapi öneriyor. 'Çağın terapi odası'nda kafası karışmış herkes için, yeni sorular sorduracak, insanı farklı ve derinlikli bir bakış açısıyla kavramamızı sağlayacak bir kitap. Şifa niyetine.