En Son Eklenenler

Bir anayasa ki basına güvenmez, yüksek yargıçlara, yargı kuruluşlarına güvenmez; bir anayasa ki işçilerine, memurlarına, köylülerine güvenmez; bir anayasa ki avukatlarına, mühendislerine, doktorlarına güvenmez; bunların yasal örgütlerini birer suç odağı gibi görür. ... Bütün hak ve özgürlüklere karşı devletin sınırlama yetkisini getiren... Anayasa, sıra özel sektöre gelince yumuşar. Toprak reformu ve kamulaştırma söz konusu olunca devletten kuşkulanmaya başlar. ... Toplumun büyük kesimlerine karşı kuşku, özel sektöre ve Cumhurbaşkanına duyulan güven, Aldıkaçtı Anayasasının temel ideolojisini oluşturmaktadır. (Cumhuriyet, 15 Ağustos 1982, Güvensizlik Belgesi...) Aldıkaçtı Anayasası, bir huzur anayasası olmaktan çok uzaktır. Tersine, çeşitli toplum kesimleri arasında uyuşmazlık tohumları atan bir anayasadır. Bu tohumların yeşermesi, yarın toplumu büyük bir kargaşanın içine sürükleyebilir. Türk halkı böyle bir anayasaya mahkum edilmemelidir. (Cumhuriyet, 1 Ağustos 1982, 24 Ocak Anayasası...) Hukukun sosyal sınıflar arasındaki yarışmada yeri yoktur. Hukuk bütün sosyal sınıfları... aynı güvencelerle donatmamışsa, herkese hakça ve eşitçe davranmamışsa, orada "ideolojik nitelliği" ağır basan hukuk vardır. Ve orada, "hukukçulara" değil, "emir kullarına" rastlanır. (Cumhuriyet, 6 Ekim 1982, Hukukçu ve Görevi...)

İlk İslam devleti, Hz. Peygamber'in Nisan 622'de Hicreti'ni müteakip Medine'de kurulmuştur. Hz. Peygamber'in attığı sağlam temeller ve gösterdiği hedefler istikametinde, sınırlarını büyük bir hızla genişletmiş, varlığını bir bütün olarak devam ettirmiştir. Bu durum, gerek Hulefa-i Raşidin ve gerekse Emeviler döneminde büyük çapta geçerliliğini korumuştur. Abbasiler dönemine gelindiğinde ise teoride korunan bütünlük fiiliyatta parçalanmış ve çok sayıda devlet ortaya çıkmıştır. Türklerin İslamiyet'i küçüklü büyüklü grup ve topluluklar halinde kabulleri ve bunun tezahürleri, kendi milli tarihimiz kadar genel İslam ve dünya tarihi açısından da önemlidir. Türk-İslam devletleri tarihini, Türklerin Müslümanlarla ilk temaslarını ve İslam'ı kabullerini ve bu doğrultuda devletler kurmalarını, dolayısıyla yeni bir kültür ve medeniyet oluşturmalarını genel Türk, İslam ve dünya tarihindeki mevkilerini ele alarak değerlendirmek gerekir.

Hâl İlmine geçmek için idrâk’e erişmek gereklidir.. Bu ise TEVHÎD İLMÎ başlangıcı olan BESMELE ŞERIF hakkında bilgi sahibi olmakla, öğrenmekle ve de en önemlisi sevmekle mümkündür... PEYGAMBER EFENDİMİZ buyurmuştur ki; “BESMELE ile başlamayan her iş noksandır!.” “BESMELE, her kitabın anahtarıdır!” Kitab-ı mübîn Besmele ile başlamaktadır. O kitabı okumak isteyenler öncelikle YARADANI sevmek zorundadırlar. Çünkü, sevgi bilmeyi zorunlu kılmaktadır... İnsanoğlu bilmediği şeyi sevemez... Bilinmez daima korku verir... Bilmemek korkmayı dâvet eder, sevmeyi değil... Zira, bilinmez karanlıktır.. insan karanlıkta korkuyorsa bunun sebebi; karanlık değildir.. karanlığın göze perde olmasıdır... İşte bu sebepledir ki; Mümin kimse Cenab-ı Hakkı tanımak...bilmek...görmek ister ve bu ulvî istek nihayet karşılıksız kalmaz ALLAH (c.c) tanıdıkça sever... idrâk eder... Nihayet öyle bir hâle gelir ki (Deylemi’den rivayeten) Peygamber efendimizin buyurduğu gibi: “Kulum bana nafile ibadetleri yapmak suretiyle durmadan yakınlaşır. O kadar ki, onu severim, onu sevdiğim zaman da onun işiten kulağı ve gören gözü olurum.” İşte bu Hak olan ilim; talepkâr ve nasipkâr olana verilir...

İbdetler insanı toplumdan ve çevreden bulaşan kirlerden, dinin reddettiği her tür yaşam tarzlarından, alışkanlıklardan uzaklaştırıp Yüce Allah'a yaklaştırır. İbadetsiz bir din olmadığı gibi; ibadetsiz bir Müslüman da düşünülemez. İnsan için ibadet, cansız varlıklar için servis ihtiyacı gibidir.