En Son Eklenenler

Esin perisi denilince gözümün önüne altı balık, üstü kız olan denizkızı gibi bir havakızı geliyor; ... Esin perim yok ama, benim de esin cinim, esin cadım, esin devanam var. Benimkilerin yarısı kuş, yarısı kız değil, olsa olsa onda biri insana geri yanı canavar. Omzuma tünememiş, sırtıma binmiş, ben altta iki büklüm, kan ter içinde, yorgun, bitik... Hem benim esin cinim, esin cadım bitane değil, sürü sürü... İkisi inse, üçü biniyor sırtıma. ... Benim sırtıma binmiş, üstüme çullanmış olan esin cadıları, esin cinleri, esin canavarları durmadan buyuruyor, zorluyor, azarlıyor: Benim esin cinlerim, cadılarım, canavarlarım: Kira isteyenlerim, para isteyenlerim, alacaklılarım, bitürlü bitip tükenmeyen gereksinimler.

Yaşanmaya değer tek şeyin kafamızın içindeki düş olduğuna karar veren sanayici Fabregas, bir sabah bavulunu toplar, iş arkadaşlarını ve yakınlarını Barselona'nın delik yaşamıyla başbaşa bırakarak kapıyı vurup çıkar gider. Ne var ki, yaşamında açtığı bir parantez gibi görünen bu serüven, çürümekte olan bir Venedik'in gizemli labirentinde sürdürdüğü saçma bir kovalamacaya dönüşür. Kendisinden sürekli kaçan bir kadına kapılan Fabregas, beklemediği kişilerle karşılaşır, düşünmediği olaylara karışır, aklından geçmeyen zor durumlarla karşı karşıya kalır ve kendini düşlerden, efsanelerden ve alegorilerden oluşan bir kent dünyasının içinde bulur. Ünlü İspanyol yazar Eduardo Mendoza bu kitabında bizi duygusal, şiirsel ve pitoresk bir yolculuğa çıkarıyor.

Bütün herkes bilmeli ki hiçbir baba çocuklarının değil ölümüne bir tırnağının kanamasına dayanamaz. Ama yaşamın acımasızlığı bazen öyle korkunç olur ki iki kızınızdan ikisini de kaybetmeye alışmak zorunda bırakır sizi. Bende isterdim ki çocuklarımın üniversite bitirip diploma ile boynuma sarılmasını. Mutlu bir hayat kurup uzun süre yaşam sürmesini... Ülkemizde devam eden hapishaneler sorunu bir insanlık sorunu olarak görüldü kızlarım tarafından. İnsanlık sorununda taraf olmamak bize yakışmaz dediler. Ve bedenlerini açlığa yatırarak bunun bedelini de ödediler... Onlar genç yaşlarında bedel ödemeyi göze almadan insanların özgürleşemeyeceğini savundular. Ya bizler neyi savunuyoruz? Nasıl bir ahlakı ve erdemi egemen kılacağımızın hesabı içindeyiz. "Aileler çocuklarına mülk diye bakıyorlar, kızlarım benim mülküm değil, yoldaşım, dostum, arkadaşım, canım, ciğerimdi. Ben kızlarımı mülk görmediğim için onları birey olarak kurtarmak yerine, tecridin kaldırılıp ölüm orucu direnişinin amacına ulaşması adına mücadele verdim" Ve hayatta kalacak olanlarla ölecek olanlar birbirlerine öyle yoğun bir sevgiyle sarılıyorlar ki, işte o anda hayatla ölüm arasındaki o kesintisiz akışı görüyorum. Hayat ölümü alnından öpüyor... "Direnerek öldüğün bu yoksul semtteki o emekçi, o kaybedecek hiçbir şeyleri olmadığı için sonsuzluğa ve özgürlüğe herkesten çok inanan bu insanlara inandığın gibi inan... İnan Zehra, sizin çocuklar kazanacak..."

Ahmet İbili F Tipi hapishanelere karşı 20 Ekim 2000’de başlatılan direnişte, Ümraniye Hapishanesi’ndeki ölüm orucu direnişçilerinin komutanıdır. Ölüm orucu direnişçilerinin kesinleştirildiği son konuşmada her gönüllüye « hazır mısın ? » sorusuna, bir cümleyle şu cevabı vermişti : « Bir canım var, feda olsun halkıma ! »