En Son Eklenenler

Bharati Mukherjee, Hint asıllı bir Amerikalı yazar. Bu romanında, Hindistan'daki Sih terörünün kana buladığı köyünden kaçarak Amerika'ya gelen Hindu bir kadını anlatıyor. Bir sürgünlük ve dönüşüm romanı. Büyükannesi tarafından daha on bir yaşındayken evlendirilmek istenen Hintli bir köylü kızın, kendi kararını kendisi veren Amerikalı bir kadına dönüşüşünün ilginç ve heyecanlı olaylarla dolu öyküsü. Hindistan'ın Hasnapur köyünde bir yıldız falcısının ağzından gelecekte başına gelecekleri duyduğu zaman Hayır! diye haykıran Jasmine'in yazgısıyla savaşı böylece yedi yaşındayken başlamış oluyor. Büyük serüvenleri, tehlikeleri göze almasını gerektiren bu başkaldırı ve savaşla gerçekleştirdiği dönüşümse mucize gibi bir şey... Heyecan ve hayranlıkla okunacak büyük bir serüven öyküsü.

Hüsrev Bey, yattığı yerden, acıyla seyrediyordu kadını. Buradan, bu evden, kendisinden ayrılmaya hazırlanması içini burkuyordu, ansızın gelen bu aşk şiddetli bir acıyla hissettiriyordu kendisini, kadının gitmesine engel olmak, gerekirse yalvarmak istiyordu, ilk kez bir insana böylesine bağlanmıştı. Rosemary'den ayrılmak istemiyordu, burada, bu odada ya da başka bir yerde, başka bir evde ama daima Rosemary'yle birlikte olmak istiyordu. Rosemary gidince, her şey de onunla birlikte gidecekti, geriye büyük bir boşluk kalacaktı. O boşluğu taşımaya gücü yetmeyecekti. Rosemary'nin bir şeyler söylemesini bekliyordu. Onun da aynı üzüntüyü paylaştığını söylemesini, yeniden biraz önce yatakta olduğu gibi ağlamasını istiyordu. Rosemary, saçlarını tarayıp usta hareketlerle ensesinde topuz yaptı, ellerinin hareketi Hüsrev Bey'i üzüyordu, o hareketler kendisine yabancıydı, Rosemary'nin saçlarını tarayıp topuz yapmasını daha önce hiç görmemişti, kadında kendisinin tanımadığı en küçük bir harekete, söze, duyguya katlanamıyordu, saçlarını tarayış biçimine bile dayanamıyordu, saçlarını taraması, sanki yatakta aralarında kurulan yakınlığı, sevgiyi, aşkı bozuyordu.

Andrei Siniavski, arkadaşı Yull Daniel ile 10 Şubat 1966 tarihinde Sovyet Federasyonu Yüksek Mahkemesinde yargılandı. "Sovyet rejimini zaafa düşürecek ve baltalıyacak şekilde tahrik ve propaganda yapmak" suçuyla 7 yıl ağır hapse ve bir çalışma kampında kalmaya mahkûm edüdi. Halbuki savcının suallerine şu mütevazi ve samimî ifadeyle cevap veriyordu: "- Rus halkına karşı olan duygularımı izah edebileceğimi sanıyorum. "Bu halkı seviyorum" veya "halkımı biliyorum" demekle bir yere ulaşılamıyacağına inanıyorum. Hiç kimse beni Batı hayranlığı ile suçlayamayacağı gibi Rus halkına karşı sevgi beslememekle de suçlayamaz. Rus halkının en hayran olduğum tarafı sahip olduğu hürriyet aşkıdır. Dünyaya Dostoyevsky gibi yazarlar veren, sanatın her dalında dehalar hediye eden Rus halkına hürmet ve sevgi besliyorum. Ancak, bn Rus halkını her zaman methetmek için bîr sebep teşkil etmez. Eserlerimde Sialin devrinin kötülüklerini dile getirmeğe çalıştım. Çarlığı devirip yeni bir toplum düzeni kurduğumuz zaman Rusyayı yeni bir dünya kuvveti olarak selâmlıyorduk. Sonra Çarım tahtana bir başkasını çıkartıp oturttuk. Bu Stalin idi.. Yazdığım eserlerimde bu devrin hikâyesini anlatmağa çalıştım." Son sözleri şöyle oldu: - Duruşmanın bu kadar kısa süreceğini tahmin etmediğim için konuşmamı hazırlamamıştım. Mahkemeye hâkim olan hava da konuşmamı büsbütün güçleştiriyor. Buna rağmen konuşacağım. Savcılığın ithamları beni etkilemiş değil. Kendi inançlarımın doğruluğuna inanıyorum. Arkadaşım Daniel'in dediği gibi karşımda anlayışsızlıktan örülmüş bir duvar var. Bu duvara nüfuz etmenin güçlüğünü biliyorum, inançlarımın savunmasını yanmak ve savcılık makamını sözlerime inandırmak için gayret harcamak niyetinde değilim. Bunun tamamen faydasız olduğunu biliyorum.

Tasarladığım roman, diktatörlüğün gizli polislerinin elinde kaybolan binlerce erkeği ve pek çok kadını işlemektedir. Bu insanlar geceyarısı evlerinden alınıp götürülmüş ya da gündüz gözüyle sokak ortasında kaçırılmıştır, onları bir daha da gören olmamıştır. Yakınları, sevdiklerinden ayrılmakla kalmamış, onların hayatta olup olmadığını bile bilememiştir. Kayıplar evlerinden, işlerinden, çocuklarından edilmiş, hatta mezarlarından da yoksun bırakılmıştır. Sanki hiç yaşamamışlardır. Bu gerçeği yansıtan kitap yayıncıyı hükümetin gözünden düşürürdü, üstelik bu hükümet onun da kaybolmasını sağlayacak yetkiye sahipti. -Ariel Dorfman-